Nocny łowca

Poznajcie posterunkowego Michała Śmielaka i aspiranta Mieczysława Gorzkę. Coś Wam to mówi? Zbieżność nazwisk wcale nie musi być przypadkowa. Takie kwiatki tylko w najnowszej powieści autora „Obserwatorium” i „Błędnych łąk”. Ten mrugający do nas żartobliwie akcent to jednak tylko zasłona dymna, bo Jarosław Szczyżowski serwuje nam opowieść o potężnym ciężarze gatunkowym. Kto nastawia się na zwyczajne, schematyczne śledztwo, ten szybko zorientuje się, że wpadł w misternie utkaną pułapkę. Choć formalnie trzymamy w rękach rasowy kryminał i thriller, to pod gatunkową warstwą pulsuje bezwzględny, bolesny dramat psychologiczny. To głębokie, wręcz anatomiczne studium winy – ludzkiego grzechu, który raz popełniony i zatuszowany, zaczyna gnić w człowieku, infekując każdą minutę jego późniejszej egzystencji. Autor z chirurgiczną precyzją pokazuje, jak przeszłość potrafi zniszczyć teraźniejszość i jak próba ucieczki przed prawdą zamienia całe życie w fasadę pełną strachu. Wszystko kręci się wokół tragedii z 2006 roku, kiedy to grupka nastoletnich outsiderów, zafascynowanych lokalnym folklorem, rozpala ognisko w cieniu ruin zamku Radosno w Sokołowsku. Ta noc miała być manifestacją ich odmienności, a skończyła się krwawym koszmarem i niewyjaśnioną śmiercią Anny. Kiedy po dwudziestu latach w Górach Suchych spirala przemocy rusza na nowo, dawne upiory i lokale, pierwotne wierzenia o krwiożerczym demonie z lasu przestają być tylko opowieściami na dobranoc. Dawni przyjaciele muszą spotkać się ponownie w rodzinnych stronach, a mroczna legenda o Nocnym Łowcy ożywa z przerażającą siłą, zmuszając ich do konfrontacji z tym, co tak rozpaczliwie próbowali ukryć. Witajcie w sudeckim Twin Peaks – znajomym jak sen, obcym jak jawa – tak napisano w blurbie i rzeczywiście to skojarzenie nasuwa się już po przeczytaniu kilkudziesięciu pierwszych stron. Jarosław Szczyżowski stworzył uniwersum, w którym granica między tym, co realne, a tym, co wyśnione, całkowicie się zaciera. Cała intryga wydaje się zawieszona w gęstej mgle, która rzadko podnosi się z dolin i dosłownie oblepia zmysły czytelnika. I wiecie co jest w tym wszystkim najbardziej fascynujące? Choć w pewnym momencie, dzięki zostawianym tu i ówdzie okruchom, domyśliłam się, kto nosi maskę tego złego, nie dajcie się zwieść! To dopiero początek. Szybko pojęłam, że to zaledwie wierzchołek góry lodowej, wstęp do skomplikowanej gry psychologicznej, jaką pisarz podjął z odbiorcą. Tutaj nie chodzi o proste, banalne wskazanie palcem mordercy. Największe ciarki wywołuje bowiem bezwzględne grzebanie w ludzkich umysłach, odkrywanie ich podwójnego dna, analizowanie chorych motywacji i patrzenie na fasady, które bohaterowie wznieśli, by ukryć swoje prawdziwe, przerażające twarze. Najgorsze demony nie kryją się w lasach – one noszą ludzkie maski. Wielkim, autonomicznym bohaterem tej powieści są też same góry. Suche, surowe, sudeckie szczyty, które Szczyżowski opisuje z niemal mistycznym szacunkiem. Przesiąknięte dawnymi podaniami, ludowymi przesądami i krwaiwymi baśniami tereny stają się idealną scenografią dla dramatu. Co ciekawe, autor potrafi pisać o nich z taką miłością i autentycznością, że mimo wszechobecnego mroku, natychmiast narodziła się we mnie tęsknota, by spakować plecak. Wykreował postaci magnetyczne, pełnokrwiste i fascynujące, wobec których nie można pozostać obojętnym i z którymi chętnie ruszyłoby się na szlak, mając pewność bezpiecznego powrotu. To już moje trzecie literackie spotkanie z piórem Jarosława Szczyżowskiego i ta książka ostatecznie przypieczętowała jego pozycję. Oficjalnie ogłaszam jego awans do mojej ścisłej pisarskiej ekstraklasy – to jeden z tych autorów, których kolejne powieści po prostu muszę czytać i będę je brać w ciemno. Stworzył thriller skrywający głębię tajemnic, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Atmosfera z każdą kolejną stroną gęstnieje, a autor sprawnie stopniuje napięcie, przenosząc nas do zupełnie innej, hipnotyzującej rzeczywistości. Jeśli szukacie literatury, która Was całkowicie pochłonie i zostawi z poczuciem literackiego zachwytu – „Nocny Łowca” po prostu musi trafić na Wasze półki. Czytajcie, bo to jest absolutne mistrzostwo gatunku!

„Nocny łowca” Jarosław Szczyżowski Zanim sięgnęłam po „główną” powieść, przeczytałam „Nocny łowca. Początek”, dzięki czemu poznałam legendę sięgającą 1906 roku. I muszę przyznać, że było to bardzo potrzebne, bo łatwiej było mi wniknąć do właściwej historii. Autor w ciekawy sposób połączył śledztwo z lokalnym folklorem. Sokołowsko i Góry Suche stały się tutaj czymś więcej niż tylko tłem wydarzeń. Miałam wrażenie, że góry obserwowały bohaterów, skrywały tajemnice i nie zamierzały ich łatwo oddać. Wszechobecna mgła, opustoszałe szlaki, stare legendy i niepokojące poczucie, że ktoś albo coś czai się tuż poza zasięgiem wzroku, stworzyły klimat, który bardzo lubię. Akcja kręciła się wokół śmierci Ani, która zginęła w 2006 roku po spotkaniu grupy licealistów interesujących się lokalnymi legendami. Przy jej ciele znaleziono wianek z czarnego bzu, więc od początku pojawiały się skojarzenia ze starą opowieścią o Nocnym Łowcy. Kiedy po latach w okolicy zaczęły dziać się kolejne niepokojące rzeczy (odkryto zdekapitowane szkielety, doszło do tajemniczych zgonów, zaginięć i pożaru) przeszłość ponownie upomniała się o swoje. Podobało mi się, że autor stopniowo odsłaniał kolejne sekrety bohaterów, pokazując, jak bardzo jedno tragiczne wydarzenie wpłynęło na całe ich życie. Nie ukrywam, że dość szybko zaczęłam łączyć fakty i wcześnie wytypowałam osobę odpowiedzialną za część wydarzeń. No i moje przypuszczenia ostatecznie okazały się trafne. Nie odebrało mi to jednak przyjemności z lektury, bo w tej książce równie ważne jak sama zagadka okazały się atmosfera, legendy oraz pytanie, ile prawdy może kryć się w ludowych opowieściach. Bardzo podobały mi się sceny związane z Nocnym Łowcą i tajemniczymi psami (notabene do psów nawiązuje okładka). Momentami czułam autentyczny niepokój, zwłaszcza podczas wędrówek bohaterów przez las. Autor świetnie budował wrażenie, że ktoś obserwuje ich z ukrycia. A może coś? Właśnie ta niejednoznaczność sprawiała, że granica między racjonalnym wyjaśnieniem a legendą pozostawała długo niewyraźna. Na uwagę zasługuje także ciekawy zabieg czasowy (przypomnę tylko, że premiera książki miała miejsce w maju 2026). Wydarzenia współczesne zostały osadzone w listopadzie 2026 roku, co było dla mnie dość nietypowe. Rzadko spotykam się z akcją osadzoną w niedalekiej przyszłości, a tutaj wypadło to naturalnie i dodało historii dodatkowej świeżości. No i zauważyłam to dopiero po czasie, jak już skończyłam czytać tę książkę. I jeszcze mała ciekawostka, bo znalazłam w jednym z rozdziałów znajome nazwiska - posterunkowi Mieczysław Gorzka i Michał Śmielak ;) Myślę, że fanom kryminału nie muszę przybliżać tych postaci :) Zbieżność nazwisk przypadkowa? Nie sądzę :D Szkoda, że bardziej nie zaznaczyli swojego udziału w tej książce, a tylko znaleźli się „na dokładkę". Jednak i tak to miły gest ze strony autora. To było moje drugie spotkanie z twórczością autora (wcześniej czytałam „Błędne łąki”, które miały równie mroczny klimat jak „Nocny łowca”). Czytało mi się naprawdę bardzo dobrze, bo lubię, gdy folklor i legendy są ważnym elementem historii, ale nie przytłaczają fabuły. Co do wydania książkowego, to jest bardzo solidne. Okładka ze skrzydełkami, a na trzeciej rozkładanej okładce jest nadrukowana mapa z zaznaczonymi miejscami, w których dzieje się akcja w książce – i od razu można poczuć się, jakbyśmy wędrowali po tych górskich szklakach. Jeśli lubicie mroczne thrillery z górskim klimatem to zdecydowanie warto wybrać się w Góry Suche do Sokołowska.

Nocny łowca to książka, która od pierwszych stron wciąga duszną, niepokojącą atmosferą i sprawia, że czytelnik bardzo szybko zaczyna mieć wrażenie, iż trafił do miejsca zawieszonego pomiędzy snem, legendą i rzeczywistością. Jarosław Szczyżowski buduje swoją opowieść w konwencji kryminału z wyraźnymi elementami thrillera psychologicznego, horroru i powieści grozy inspirowanej lokalnym folklorem. Bardzo mocno wyczuwalne są tu również klimaty charakterystyczne dla serialu „Twin Peaks” – tajemnicza mała miejscowość, sekrety mieszkańców, mrok ukryty pod codziennością i poczucie, że za zwykłymi wydarzeniami kryje się coś znacznie bardziej niepokojącego. Akcja rozgrywa się w Sokołowsku – górskiej miejscowości spowitej mgłą, pełnej legend i niedopowiedzeń. Autor znakomicie wykorzystuje przestrzeń Sudetów, tworząc niemal osobnego bohatera tej historii. Góry Suche, ruiny zamku Radosno, lasy i opustoszałe miejsca budują klimat ciągłego zagrożenia i tajemnicy. Już sam początek powieści, osadzony jesienią 2006 roku, wywołuje napięcie. Grupa licealistów outsiderów fascynujących się miejscowym folklorem spotyka się przy ognisku, lecz jedna z uczestniczek – Anna – nie wraca do domu. Jej śmierć staje się wydarzeniem, które naznacza wszystkich bohaterów na kolejne lata. Gdy po dwóch dekadach w okolicy znów dochodzi do tajemniczych zbrodni, dawni przyjaciele muszą zmierzyć się zarówno z własną przeszłością, jak i z legendą Nocnego Łowcy, która ponownie zaczyna budzić lęk w mieszkańcach. Ogromną siłą tej książki są bohaterowie. Nie są jednowymiarowi ani idealni – każdy nosi w sobie jakiś ciężar, traumę lub tajemnicę. Szczególnie interesująco wypada Rafał, którego uczucia do Anny i cień dawnych podejrzeń sprawiają, że staje się postacią bardzo niejednoznaczną. Autor dobrze pokazuje, jak wydarzenia z młodości wpływają na dorosłe życie i jak trudno uciec od poczucia winy czy niewyjaśnionych spraw sprzed lat. Relacje między bohaterami są pełne napięcia, niedopowiedzeń i emocjonalnych pęknięć, co nadaje historii wiarygodności i głębi. Styl Jarosława Szczyżowskiego jest niezwykle obrazowy i atmosferyczny. Autor potrafi tworzyć sugestywne opisy, które działają na wyobraźnię, ale jednocześnie nie przytłaczają nadmiarem detali. W jego narracji czuć płynność i naturalność, a także dużą umiejętność budowania napięcia. Mrok pojawia się tutaj stopniowo – początkowo niemal niezauważalnie – aż w pewnym momencie czytelnik orientuje się, że został całkowicie wciągnięty w tę niepokojącą historię. Bardzo dobrze wypada również połączenie realistycznego kryminału z elementami nadprzyrodzonymi. Autor długo pozostawia odbiorcę w niepewności, czy legenda o Nocnym Łowcy jest jedynie wytworem zbiorowej wyobraźni i lokalnych wierzeń, czy może kryje się za nią coś bardziej realnego. W powieści bardzo wyraźnie wybrzmiewają motywy pamięci, winy, traumy oraz zła ukrytego w człowieku. Ważną rolę odgrywa również motyw powrotu do przeszłości i konfrontacji z wydarzeniami, które nigdy nie zostały naprawdę przepracowane. Autor pokazuje, że najgroźniejsze bywają nie potwory z legend, lecz ludzkie lęki, obsesje i sekrety. Ciekawie wykorzystany został także motyw lokalnego folkloru i dawnych wierzeń, które przenikają codzienność mieszkańców i wpływają na sposób postrzegania rzeczywistości. Zestawienie dwóch planów czasowych – wydarzeń z 2006 roku i tych rozgrywających się dwadzieścia lat później – dodaje historii głębi i pozwala obserwować, jak przeszłość nieustannie oddziałuje na teraźniejszość. „Nocny łowca” wywołuje przede wszystkim niepokój, napięcie i poczucie tajemnicy. To jedna z tych książek, które najlepiej czyta się wieczorem, gdy atmosfera historii zaczyna działać jeszcze mocniej. Pojawia się tu również melancholia i smutek związany z utraconym czasem, niespełnionymi relacjami oraz ciężarem dawnych wydarzeń. Czytelnik przez większość lektury ma wrażenie ciągłego balansowania między racjonalnym wyjaśnieniem a czymś niewytłumaczalnym, co skutecznie podsyca ciekawość i sprawia, że trudno oderwać się od kolejnych rozdziałów. To książka szczególnie polecana miłośnikom klimatycznych kryminałów, thrillerów psychologicznych i historii z pogranicza grozy oraz folkloru. Spodoba się osobom, które cenią powolne budowanie atmosfery, tajemnice małych miejscowości i opowieści, w których równie ważne jak sama zagadka są emocje bohaterów. Fani mrocznych historii w stylu „Twin Peaks”, powieści z dusznym klimatem i legendami zakorzenionymi w lokalnej kulturze z pewnością odnajdą tutaj coś dla siebie. Jarosław Szczyżowski stworzył opowieść gęstą od emocji, tajemnic i niedopowiedzeń, która nie opiera się wyłącznie na kryminalnej zagadce, ale przede wszystkim na atmosferze i psychologii postaci. „Nocny łowca” to książka mroczna, wciągająca i bardzo klimatyczna, pozostawiająca po sobie niepokój jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. To zdecydowanie jedna z tych historii, które najlepiej smakują w chłodny, jesienny wieczór i które z czystym sumieniem można polecić każdemu miłośnikowi inteligentnej literackiej grozy i tajemniczych kryminałów.

Najczęściej usłyszane historie, które są, nie do końca sprawdzone ciekawią tych, co chcą, przekonać się na własnej skórze utrata niespodziewanie życia bywa początkiem poszukiwań śladów po zetknięciu się z tym, co wydarzenie miało miejsce kiedyś, a daje mocno i wyraziście o sobie znać. Czy tak będzie, tym razem zapragnęłam, się dowiedzieć czytając książkę należącą do gatunku literackiego kryminał autorstwa Pana Jarosława Szczyżowskiego pt. ''Nocny łowca''? Najbardziej byłam ciekawa tego, jak potoczy się całościowa akcja, a w jaki sposób odnajdą się bohaterowie w sytuacji, kiedy dowiedzą się o tym, że gdzieś w pobliżu krąży ktoś, kto wyrządza krzywdę w brutalny sposób, jak poradzą sobie osoby odpowiedzialne za rozwiązanie dokonywanych zabójstw, które z nich będzie miało czujny nos do wykrycia tego, komu nie zależy, aby ujawnić prawdziwego oblicza mordercy? Wzbudzało we mnie zainteresowanie, czy bohaterowie będą chcieli pomóc policji w naprowadzeniu do rozwiązywanej kryminalnych zagadek i utraty nagłych żyć ich znajomych, czy jednak wolą być z dala od nich. Moje spotkanie z twórczością Pana Jarosława Szczyżowskiego jest drugie i nie ukrywam tego, że od samego początku zapoznania się z treścią opisu książki wzbudzała chęć wędrowania wraz z nim po niebezpiecznych szlakach górskiej podróży, w której uczestniczy on jako przewodnik górski, a przy okazji być uważną obserwatorską wydarzeń sprzed lat i tego, co się dzieje obecnie w zetknięciu się z tytułowym ''Nocnym łowcą''. Jesteśmy nie tylko świadkami kolejnych dokonanych zabójstw, pojawienia się ciemnego mroku, który nie pozwoli tak łatwo zapomnieć o tym, jacy byli kiedyś w 2006 roku młodzi bohaterowie, jacy są obecnie, który z nich odpowiada za dokonane zabójstwa, dlaczego się sprytnie ukrywa, kto tu naprawdę kocha, a kto bawi się uczuciami, a może łatwo mu przychodzi zemsta za to, że ktoś zachowuje się inaczej niż reszta, czy można czuć się bezpiecznie w górach, kto jest prawdziwym przyjacielem, a kto udaje, że nim jest, czy policja, będzie umiała, znaleźć odpowiedzi na rozwiązania kto odpowiada za śmierć tak tylu osób i czy ona była konieczna, może była to tylko zabawa, aby przekonać się, czy warto zabijać dla szpanu, a może były to upozorowane morderstwa dla odnalezienia i poznania tego, co zaznaczyło kiedyś dla kogoś coś, co śmiercią się zwie. Kryminału tego nie czyta się szybko, ale za to jest, w nim coś magicznego co nie pozwala oderwać od niego oka, bystro spojrzeć na wartość młodzieńczej przyjaźni, a nade wszystko zbytnio nie oceniać nikogo po zachowaniu oraz zainteresowaniach, które mogą, lecz nie muszą prowadzić do upragnionego celu, jakim jest rozwiązanie skomplikowanych zagadek kryminalnych. Warto jest spędzić mile czas w wędrówce do górskich szlaków na czele wraz z autorem umiejącym o nich ciekawie opowiadać na tle toczących się wydarzeń wśród starych legend, a odżywiających wciąż na nowo.