O jeden zgon za daleko

Nie samymi poważnymi historiami człowiek żyje, dlatego też od czasu do czasu sięgam po coś lżejszego, jak chociażby ta komedia kryminalna autorstwa Iwony Banach - „O jeden zgon za daleko”. . To pełna pomyłek i przygód godnych serii filmów „W krzywym zwierciadle…” historia o morderstwie. Morderstwie ze wskazaniem… Otóż w jednej z książek oddanych do biblioteki zostaje znaleziona kartka z wyznaniem morderstwa! Jest podane miejsce ukrycia zwłok, a co najważniejsze, imię i nazwisko ofiary - faktycznie poszukiwanej od wielu miesięcy. Policji nie pozostaje więc nic innego, jak rozpocząć dochodzenie. Dochodzenie, podczas którego wychodzą na światło dzienne coraz to ciekawsze „kwiatki”… . Jakże miło spędziłam czas przy tej lekturze! Uśmiałam się do rozpuku, ale też i razem z bohaterami szukałam winnego całego tego galimatiasu. A podejrzanych jest kilku! Dużo się dzieje, co rusz odkrywane są nowe okoliczności zdarzeń, a sami bohaterowie - to dopiero są nietuzinkowe postaci! . Książka „O jeden zgon za daleko” jest idealna na zbliżające się długie wieczory! Z nią nuda nam nie grozi, a wręcz przeciwnie - świetna zabawa!

Nastawiłam się na wieczór ze śmiechem. I rzeczywiście śmiesznie było, choć nie tak bardzo jak myślałam. Były też momenty, które wywołały we mnie przerażenie, ale od początku. Iwona Banach jako autorka kojarzy mi się z książkami, które czyta się lekko, przyjemnie z uśmiechem na ustach, a czasem głośnym śmiechem, który budzi nasze dwa koty i psa. Wyobraźcie sobie niewielką wieś, gdzie wszyscy się znają i nagle w bibliotecznej książce znajduje się kartka, która zapowiada morderstwo. Policja bardzo się nią zainteresowała i trwa szukanie zwłok, albo tego kto to napisał nawet w kompoście. Mnóstwo zmian akcji, bohaterowie też się gubią w poszukiwaniach, a inni wydawałoby się, znajdują szczęście. Matki nie chcą siedzieć w domach, a babki zupełnie nie rozumieją, że są już stare i generalnie powinny tylko opiekować się wnukami. Dzieje się mnóstwo, a scena w kompoście jest tak sugestywnie napisana, że czytając, czułam smród, jakbym sama przy tym była. Takich scen napisanych tak, by czytelnik nie mógł się powstrzymać od śmiechu, jest wiele, jak choćby te z laleczkami voodoo, czy domem, który zwariował i się buntuje, albo biegającym po wsi Lutkiem. Mistrzostwo. Tak jak zarysowanie postaci bohaterów. Wielu z nich, to jak żywi nasi sąsiedzi ze swoimi słabościami do plotkowania i ciągotami dowiedzenia wszystkiego o wszystkich. Doskonale pokazany jest też problem porozumienia między córką a matką. Matka ma ponad sześćdziesiąt lat i chce jeszcze żyć po swojemu, a nie tylko pilnować wnuka, a córka chce się bawić i uważa, że matka jest generalnie już od tego, by jej pomagać i wyręczać we wszystkim. Nawet znalazła sposób i chcą ją ubezwłasnowolnić, by móc „staruszkę” zamknąć w domu. Przeraziło mnie natomiast podejście dwóch bohaterek do zawartości internetu. Bezgraniczne wierzą, że wszystkie głoszone w nim bzdury, jak choćby kołtun, który może uchronić przed chorobami. Czytając, uświadomiłam sobie, że przecież to nie jest wcale takie rzadkie w naszych czasach, że ludzie wierzą ze przedziwne bzdury, nie uczą się, nie sprawdzają informacji, przyjmują i wprowadzają w życie. Uświadomiło mi to jeszcze to, że przecież znam takie osoby, które może nie aż tak jak bohaterki, ale AI jest dla ich wyrocznią absolutną. W sumie powieść warta poświęcenie kilku godzin czasu. Odstresowuje, rozśmiesza, dobrze nastraja, a jednocześnie zmusza do zastanowienia.