O kotach

No i jak tu się zdobyć na obiektywizm. Kocham bezgranicznie koty, mamy je zawsze z Elą od początku naszego małżeństwa, obecnie żyją z nami Lesiek i Dionizy (na zdjęciu). Uwielbiam literaturę Charlesa Bukowskiego i to kolejna książka, którą przeczytałem. Jest to zbiór wierszy, opowiadań, przemyśleń o kotach, które w życiu Bukowskiego odgrywały ważną rolę, ale także niekiedy wypełniały w znacznym stopniu jego mieszkanie. Powiedzcie sami, jak mogę być obiektywny. Nie da rady. Napiszę zatem, że bardzo dobrze widać, że Charles Bukowski współegzystował, żył, był z kotami na co dzień i to nie tylko ze sztuk jeden, ale czasami było ich więcej niż sporo. Poznał je dogłębnie i mimo licznych psot, jak takie gdy „kot nasrał mi w Archiwum”, w którym były oryginały wierszy, podsumował to zdarzenie stwierdzeniem „ten jednouchy tłusty czarny krytyk skreślił mnie”… Krótki wierszyk t „Rozsądny facet”, który charakteryzuje kocią naturę a przy okazji stosunek do życia wielkiego pisarza, to majstersztyk: „Kiedy pierdzę / mojemu kotu to / zwisa”. Są też pisane w różnym czasie i z różnej perspektywy dramatyczne wspomnieniu o ratowaniu kota, którego przejechał samochód. Jest wspomnienia z dzieciństwa, kiedy nie umie przekroczyć strachu, by ratować kota. Jeśli ktoś czytał książkę „Z szynką raz!” przejmującą opowieść o dzieciństwie i młodzieńczych latach literackiego alter ego autora — Henry'ego Chinaski — ukazującą, jak wrażliwy i ambitny chłopak, na przekór biedzie, despotycznemu ojcu i presji zgnuśniałego otoczenia, walczy o prawo do podążania własną drogą, będzie wiedział, dlaczego miał problem, by wkroczyć do akcji w sprawie kota. Książkę uzupełniają zdjęcia i jeden rysunek kota autorstwa Bukowskiego. Powtarzam zatem, jestem nieobiektywny i muszę powiedzieć, że to trzeba przeczytać. Jeśli kochacie Bukowskiego, nie będziecie się zastanawiać, jeśli nie znacie Bukowskiego, a kochacie koty, przeczytajcie, wiele dowiecie się ciekawych rzeczy o nich, a jestem pewien, że sporo z Was sięgnie po inne książki mojego ulubionego autora. To wam mogę zagwarantować. No bo, czy można się nie zgodzić z Bukowskim: „To cudowne i piękne zwierzęta. Wyluzowane. Już wiem, skąd wzięło się powiedzenie „wyluzowany jak kot”.