Obiecaj, że wrócisz

To już kolejna przeczytana powieść Barbary Wysoczańskiej. Za każdym razem, z każdą nową pozycją ta autorka porusza pewną strunę w moim sercu. Na początku wydawało mi się to dość abstrakcyjne, gdyż nie wierzyłem, że mnie twardego faceta jest w stanie coś poruszyć w książce w tak wyjątkowy sposób. Nie wierzyłem, że słowo pisane może mieć taką moc, że gdzieś na dnie serca odezwie się ta poszarpana struna. Pani Barbarze to się udało. Dlatego teraz z wielką przyjemnością przedstawiam Wam recenzję książki ,,Obiecaj, że wrócisz", która jest wyjątkowa, jak każda inna spod pióra tej autorki. Powieść ta pisana jest w wojennym klimacie, gdzie wszystko było możliwe, gdzie oczy tamtych ludzi widziały wiele, gdzie ludzie tracili swoje człowieczeństwo, pragnęli żyć, pragnęli spokoju i szacunku i na tle tego wszystkiego rodziła się miłość, dzieci rosły bez ojców, bo ci albo byli na wojnie, albo już nie żyli, gdzie żony płakały cicho i modliły się do Boga o pomoc. Czasy, w których można było stracić wszystko, dosłownie wszystko. Zgadzam się z cytatem, który widnieje na okładce książki. ,,W wojnie nie ma nic wzniosłego. Wojna jest okrutna i zła. Wojna odczłowiecza." Jednak fabuła tej pozycji skupiona jest w większości na Karolinie Kornackiej, żonie czekającej na powrót swojego męża z obozu jenieckiego z ZSRR. Jednak czy się doczeka? Dlaczego zamiast Kornackiego, wraca Waldek, jego przyjaciel? Czy zbrodnia katyńska wyryje w sercu Karoliny nigdy niegasnący ból? Historia płynie bardzo szybko i zostawia wiele ran na sercu na samo wspomnienie tamtych czasów. Autorka nie pozwala nam odetchnąć nawet na chwilę. Bombarduje nas emocjami z każdej strony. Bohaterów doświadcza jak tylko może. Nie jest to na pewno lekka pozycja, ale za to warta przeczytania. Trzeba mieć ogromny talent, aby pisać o tamtych czasach tak, żeby nie naruszyć pewnej granicy. Pani Barbara odnajduje się w tym klimacie i pisze sercem. Polecam i czekam na kolejne pozycje.

W wojnie nie ma nic wzniosłego. To zło i śmierć na każdym kroku. Karolina jest młodą żoną polskiego oficera i mamą małego Krzysia. Przed wojną małżeństwo mieszkało w Brześciu , lecz na skutek splotu okoliczności kobieta wraca do Warszawy w towarzystwie wysokiego rangą oficera SS. Dziewczyna zatrzymuje się w domu teściów, Marii i Antoniego Kornackich. Niedługo potem do willii wprowadza się niedawny wybawca młodej mężatki Friedrich Webber wraz z żoną, Leni. Od teraz obie rodziny są zmuszone koegzystować , a dodatkowo Polki mogą zostać na miejscu w charakterze służących. Czy w obliczu konfliktu uda im się porozumieć? Rok 1942 Do ojczyzny po dziesięciomiesięcznym szkoleniu w Szkocji wraca Waldek Romanowicz , najbliższy przyjaciel Staszka Kornackiego. Mężczyzna jako jedyny przeżył i na mocy amnestii został uwolniony z obozu w Suchanowce i zgodził się za wszelką cenę chronić rodzinę Kornackiego , a przy tym dostał zlecenie likwidacji hauptsturmführera Webbera. Czy mu się uda? Jakie tajemnice ukrywa i co przeżył w trakcie niewoli? Czy Staszek wróci do domu? Czy na wojnie jest jeszcze miejsce na dobroć i miłość? To była bardzo poruszająca i piękna historia o odwadze , poświęceniu i granicach ludzkiej wytrzymałości. O bólu, stracie i ludziach, którym przyszło mierzyć się z czymś dziś nie do wyobrażenia, lecz książka Barbary Wysoczańskiej niesie ze sobą również nadzieję i przekonanie o tym, że nie wolno się poddawać. Nigdy. Fabuła stworzona przez autorkę intryguje i uderza swoją realnością w czułe struny serca i duszy. Polecam gorąco.

Karolina Kornacka jest młodą żoną Polskiego oficera, oraz matką dla malutkiego Krzysia. Obecnie mieszka razem z teściami w Warszawie, bo to właśnie tam udało jej się uciec z Brześcia. Młoda kobieta cały czas wyczekuje męża, który jest przetrzymywany w obozie jenieckim w ZSRS. Ich życie diametralnie się zmienia, gdy ich dom zostaje przejęty przez oficera SS Friedricha Webera, oraz jego żonę Leni. Oficer SS zupełnie nie kryje się z tym, że specjalnie wybrał ten dom ze względu na Karolinę, gdyż to on wcześniej pomógł jej wydostać się z Brześcia. Karolina zostaje wraz z teściową i Krzysiem swoim synem w domu, jednak ma pełnić rolę służącej. Z nadejściem amnestii z więzienia i niemieckiego NKWD zostaje wypuszczony Waldek Romanowicz, który był przyjacielem męża Karoliny. Romanowicz przybywa do Warszawy z misją by ochronić Karolinę i Krzysia. Młoda Kornacka w dalszym ciągu ma dzieje, że jej mąż powróci i czeka na niego z utęsknieniem. Czy Karolina doczekać się powrotu męża? Czy mieszkając z Niemcami podczas II Wojny Światowej można mówić o szczęściu? Czy Waldkowi uda się ochronić Karolinę i jej syna przed skutkami wojny? Nie będę się rozpisywać o tym jak ja uwielbiam czytać takie historie, bo podejrzewam, że ci co mnie śledzą na bieżąco, to zdają sobie sprawę, że dosyć dużo książek o takiej tematyce się u mnie pojawia. Ta historia już od samego początku chwyciła mnie za serce. Główna bohaterka jest młodą żoną i bardzo młodą mamą dla małego Krzysia, a podczas II Wojny Światowej musi uciekać z Brześcia by nie dostać się w ręce Rosjan, jednak z drugiej strony ma jej w tym pomóc Niemiec. I tak już na samym początku Karolina Kornacka staje przed ogromnie trudnym wyborem, czy wybrać jedno zło, czy drugie zło. Postanawia jednak udać się do Warszawy, do teściów, tam jednak nie spodziewa się tego co zastanie. Z jej domu rodzinnego pozostały same gruzy. Z czasem ich dom przejmuje oficer SS Friedrich Weber wraz z żoną. Karolina zmuszona jest wraz z teściową usługiwać im. W zamian mają dach nad głową, oraz nie cierpią już głodu. Jednak mieszkanie pod jednym dachem z Niemcami w tamtych czasach nie wyglądało zbyt dobrze. Dodatkowo Karolina w dalszym ciągu czeka na powrót ukochanego męża. Jednak po jakimś czasie pojawia się jego przyjaciel, Waldek Romanowicz i mimo, że wokoło mówią o zbrodni katyńskiej dokonanej przez Sowietów, ona w głębi duszy cały czas wierzy, że jej mężowi udało się przeżyć. Jest to kolejna powieść autorki dotycząca II Wojny Światowej, która pokazuje jak wtedy wyglądało życie. Nieraz ludzie musieli dokonać absurdalnego wyboru, zgodzić się na jedno bądź na drugiej zło. A mimo to w dalszym ciągu wierzyli, że uda im się przetrwać, że wrócą do nich mężowie, synowie, czy też ojcowie. Jest to trudna historia o walce o przetrwanie w czasach wojny, o tym jak wiele jest się w stanie zrobić z miłości. Ja uwielbiam twórczość Barbary Wysoczańskiego i wydaje mi się, że mam do tej pory przeczytane wszystkie książki autorki, i żadna mnie nie zawiodła. Mam nadzieję, że nie będę musiała czekać długo na kolejną powieść, a was gorąco zachęcam do sięgnięcia po książkę autorki.

Ślub jest początkiem nowego życia. Zakładamy rodziny i tworzymy wspólną rzeczywistość. Dla Karoliny Kornackiej, życie po ślubie nie wyglądało tak jak nasze dzisiaj. Została sama z niemowlakiem. Mieszka co prawda u teściów, ale nigdy nie czuje się tam jak u siebie. Czeka na powrót męża z obozu jenieckiego z ZSRS. Aby tego było mało ich dom przejmuje oficer SS Friedricha Webera i jego żony Leni. Karolinie i jej teściowej pozwalają w nim zostać. Po książki Pani Barbary Wysoczanskiej sięgam w ciemno. Jeszcze nigdy autorka nie zawiodła mnie. Po raz kolejny jej książka dostarczyła mi wielu emocji. Znajdziemy tutaj wiele bólu, oczekiwania, tęsknoty i strachu o to jak będzie wyglądał kolejny dzień. Nie braknie tutaj również miłości, która była w tamtym okresie siłą, która pomogła przetrwać. Uwielbiam historie, które są przedstawione z punktu widzenia dwóch bohaterów. Tutaj Karoliny i Waldka. Najlepszego przyjaciela zaginionego porucznika Kornackiego. Waldek zostaje wysłany przez Londyn do Warszawy jako żołnierz AK. A przy okazji ma pomóc Karolinie. Historia opisana w tej książce nie tylko wciąga od pierwszych stron, ale również skłania do refleksji. Osobiście zawsze zastanawiałam się, jak ja sama bym poradziła się w domu, w którym nagle zamieszkała niemiecka rodzina. Czytając tego typu historie również jestem wdzięczna, że żyje w czasach odległych od tamtych wydarzeń. Czy Karolina spodka jeszcze męża? Jak potoczą się dalej jej i Waldka losy? Przekonacie się sami.