Ocalenie

Powiedz mi, czy zabiłabyś, aby ocalić życie? Powiedz mi, czy zabiłabyś, aby udowodnić swoją rację? Zniszcz, zniszcz, spal, niech to wszystko spłonie Ten huragan wciąga nas wszystkich pod ziemię Mama Ewy Margerita nie mogła zaopiekować się swoją ukochaną córeczką, ponieważ odsiadywała wyrok więzienia za odebranie komuś życia. Kim buła wcześniej, nie wiadomo, jednak nazwisko kobiety było znane i stało się pożywką dla prasy. Dwuletnia wówczas dziewczynka trafiła do warszawskiego sierocińca ulokowanego w dzielnicy Marymont. Tam trafiła pod opiekę dwóch przyjaciółek- dyrektorki Wandy i jej przyjaciółki, kucharki Anny. Obie traktowały swą wychowankę jak córkę. Ta zresztą okazała się wyjątkowo mądrą i ambitną osóbką i pomagała w domu jak mogła. Początkowo wybuch wojny był dla dzieci abstrakcją ,a dopóki nad wszystkim czuwali Wanda oraz jej przyjaciel, pracownik magistratu Władysław. Niestety , wszystko było w miarę dobrze , póki nie nastały rządy Karla Eberharda. Wśród wojennej zawieruchy Ewa dojrzewała i zmieniała się bez wytchnienia walcząc o wolność Ojczyzny. Pewnego dnia , gdy jej życie było zagrożone ocalił ją nieznany młody mężczyzna, który później przedstawił się jako Edward. Jak tam znajomość odmieni życie bohaterki? Czy wśród bestialstwa może rozkwitnąć coś najcenniejszego na świecie? Po książki pani Agnieszki sięgam zawsze z ciekawością, a czytanie ich wciąga niczym wir i nie pozwala odłożyć powieści nawet na moment. Wojenna rzeczywistość , cierpienie i brutalność łączą się z miłością, pragnieniem wolności i nadzieją. Już nie mogę się doczekać dalszych losów bohaterów i mam nadzieję, że autorka nie każe nam czekać zbyt długo . 💚🩶

"Ocalenie" należy bezapelacyjnie do książek nieodkładalnych, do tych które po przeczytaniu dalej żyją w nas, które pozostawiają niezatarty ślad w sercu... "Ocalenie” Agnieszka Lis - Pisarka – to poruszająca opowieść o sile przetrwania. Agnieszka Lis w swojej najnowszej powieści „Ocalenie” zabiera czytelników w emocjonalną podróż do czasów II wojny światowej, gdzie w centrum uwagi znajduje się los najmłodszych i najbardziej bezbronnych ofiar konfliktu – dzieci. To książka, która porusza do głębi, wywołuje ogrom skrajnych emocji, ale jednocześnie inspiruje do refleksji nad ludzką siłą i wolą przetrwania w najtrudniejszych warunkach. Jest to historia wręcz utkana z emocji. Główna bohaterka, Ewa, trafia do sierocińca jako małe dziecko, nieświadoma tego, że jej życie już na samym początku zostało naznaczone stratą. W sierocińcu odnajduje namiastkę bezpieczeństwa – opiekę dyrektorki Wandy i ciepło, jakie daje jej kucharka Anna. Jednak wojna brutalnie wdziera się w ich codzienność, stopniowo odbierając wszystko, co znane i dające poczucie stabilności. Czytając „Ocalenie”, nie sposób nie odczuwać napięcia, smutku i nadziei, które przeplatają się na kartach powieści. Agnieszka Lis mistrzowsko oddaje strach dziecięcych bohaterów, ich poczucie zagubienia, ale także niezłomność i niezwykłą zdolność do adaptacji. Autorka z niezwykłą wrażliwością przedstawia trudności, z jakimi borykają się dzieci w czasie wojny, ukazując ich codzienną walkę o przetrwanie oraz wewnętrzną siłę pozwalającą zachować człowieczeństwo w nieludzkich warunkach. Gdy Wanda zostaje aresztowana, Ewa zmuszona jest dorosnąć szybciej, niż powinna. Okradając targowiska, przenosząc konspiracyjne dokumenty, każdego dnia balansuje na granicy życia i śmierci. Czytelnik wręcz namacalnie może odczuć ogromne napięcie – bowiem każda decyzja może mieć tragiczne konsekwencje, a my śledzimy losy Ewy z zapartym tchem. Nie mogę nie wspomnieć o stylu w jakim książka jest napisana. To styl, który wręcz hipnotyzuje. Agnieszka Lis od lat znana jest z umiejętności tworzenia atmosfery pełnej emocji. W „Ocaleniu” jej styl jest subtelny, lecz intensywny, pełen opisów uczuć i wewnętrznych przeżyć bohaterów. Każde zdanie niesie głębię – czasem czułość, czasem dramat, a czasem cichą rezygnację. Autorka umiejętnie stopniuje napięcie, nie epatuje brutalnością, lecz pozwala czytelnikowi odczuć grozę wojny poprzez małe, codzienne momenty – ukradzione jabłko, pusty wzrok dziecka, chwile ciszy po nalocie. To właśnie te detale budują klimat książki, sprawiając, że historia zostaje z nami długo po jej przeczytaniu. „Ocalenie” to więcej niż powieść z tłem historycznym. To poruszająca opowieść o utracie, dojrzewaniu w czasach, gdy dzieciństwo było luksusem i o sile, która tkwi w człowieku, nawet gdy wszystko wokół się wali. To książka, która zostawia głęboki ślad a wraz z nim pojawiające się pytania: jak sama poradziłabym sobie w takich warunkach? Jak wojna kształtuje człowieka i czy da się ocalić niewinność w świecie pełnym okrucieństwa? "Ocalenie" to książka, wywołująca wzruszenie, smutek, ale przede wszystkim daje nadzieję – bo nawet w najciemniejszych czasach można odnaleźć światło.