Odrzucenie

„Odrzucenie boli najbardziej wtedy, gdy potwierdza to, czego sami się boimy.” „Intymność bywa tu bronią, nie schronieniem.” „Każda relacja jest próbą ucieczki przed samym sobą.” „Odrzucenie nie kończy się na innych — najczęściej zaczyna się w nas.” Chyba każdy z nas przeżył kiedyś ból związany z odrzuceniem i tym jak w takiej sytuacji boli serce. Brak akceptacji, pogarda dla tego co odmienne i nieznane w czasach , gdy media społecznościowe wywierają nieustanną presję to niestety smutna rzeczywistość w jakiej żyją bohaterowie opowiadań stworzonych przez Tony'ego Tulathimutte i powiem szczerze- niektóre momenty wywoływaly we mnie głębokie poruszenie, innym razem czułam tak ogromny wstręt i niesmak, że ciężko mi było kontynuować lekturę. Emocje są ciężkie, duszące a czytanie wymaga skupienia i dużej cierpliwości. We mnie Odrzucenie wywołało mieszane odczucia i nie potrafię go jednoznacznie ocenić. Polecam jednak sprawdzić.

Czy zastanawiałaś się kiedyś, ile razy dziennie doświadczasz odrzucenia - tych małych, pozornie nieistotnych momentów, gdy ktoś nie odpisze na wiadomość, nie polubi zdjęcia albo spojrzy obojętnie? Bo właśnie o tym - o mikroskopijnych pęknięciach w naszej codzienności - jest „Odrzucenie” Tony’ego Tulathimutte’a. To książka, która nie prosi, żebyś się przygotowała. Ona po prostu wchodzi do twojej głowy, rozsiada się wygodnie i zaczyna grzebać w najbardziej wstydliwych zakamarkach ludzkiej natury. Tulathimutte z chirurgiczną precyzją rozcina ludzką samotność i pokazuje jej wnętrze - surowe, pełne nerwów i emocji. To nie jest lektura, którą się „pochłania”. To raczej wiwisekcja, której się poddajesz. „Odrzucenie” to zbiór historii połączonych wspólnym mianownikiem - ludzie tu ciągle szukają. Miłości, uznania, sensu, czegokolwiek, co sprawi, że ich życie nie będzie tylko serią błędów. Każda z historii to inny kadr tego samego zjawiska: ludzkiego pragnienia bycia widzianym. W „Feminiście” poznajemy mężczyznę, który chce być „tym dobrym facetem”, ale jego deklaracje rozbijają się o własny egoizm. W „Fotkach” świat mediów społecznościowych zamienia się w pułapkę, gdzie liczba lajków staje się miarą wartości człowieka. W innych historiach autor bada granice pożądania, wstydu i autodestrukcji. Tulathimutte nie moralizuje. Nie wskazuje winnych. Jego proza jest jak lustro - zimne, ostre, bezlitosne. Pokazuje ludzi takimi, jakimi naprawdę są, gdy zdejmiemy maski: niepewnymi, żałosnymi, narcystycznymi, ale i desperacko spragnionymi czułości. I choć jego język jest pełen ironii, to pod warstwą sarkazmu tli się ogromne współczucie dla ludzkiej kruchości. To literatura, która momentami przypomina Davida Fostera Wallace’a i chociażby jego „Niepamięć” - podobna gęstość myśli, podobna nieufność wobec współczesności. Ale Tulathimutte jest bardziej bezczelny, bardziej aktualny. Pisze o pokoleniu, które nie zna życia bez internetu, które uczyło się emocji z memów i komunikacji z emoji. O ludziach, którzy w świecie nadmiaru wrażeń i informacji czują się bardziej samotni niż kiedykolwiek. Nie będę ukrywać - to książka trudna. I miejscami niekomfortowa. Bo śmiejesz się z bohaterów, a po chwili uświadamiasz sobie, że śmiejesz się z samej siebie. Z własnych pozorów, reakcji, prób bycia kimś lepszym niż jesteś. Ale w tym właśnie tkwi jej siła - „Odrzucenie” to nie tylko opowieść o alienacji, to także brutalnie szczery komentarz o tym, jak nowoczesność deformuje nasze relacje i tożsamość. Ocena: 9/10 - bo po przeczytaniu zostaje niepokój. Taki, który siedzi w tobie jeszcze długo. Bo może i my wszyscy jesteśmy trochę jak bohaterowie Tulathimutte’a - zbyt zalogowani, zbyt głodni uznania, zbyt bojący się ciszy, w której można by naprawdę usłyszeć samego siebie.