Saga kaszubska Tom 5 Ogień

Kolejny tom sagi Kaszubskiej urzeka od pierwszych stron. Kończy się wojna,naziści uciekają przed Armią Czerwoną. Uciekają także miejscowi pochodzenia niemieckiego, boją się bo wiedzą jakie spustoszenie sieje Armia Czerwona.Rosjanie to bestie,które palą ,mordują ,gwałcą,rozkradają wszystko co się da... A w rodzinie Stoltmanów dzieje się....Koniec wojny nie przynosi spokoju i poczucia bezpieczeństwa, bronią ojcowizny i swoich najbliższych. Starsi rodem doświadczeni próbują ratować i ochronić przed złem dorastające dzieci . Jestem zauroczona tą sagą. Historia porywa czytelnika od pierwszych stron ,historyczne detale oddają tło tamtych czasów, wzruszają ,dają do myślenia I pokazują jak ciężko jest żyć pod natłokiem strachu I niepewności. Autorka zostawiła mnie w takim momencie że nie mogę doczekać się kolejnej części, by poznać dalsze losy Stoltmanów. Czytajcie ! To niesamowita saga o losach Kaszub i ludności Kaszubskiej ❤️

Kolejny raz, jak to w przypadku serii książkowych staję przed dylematem, jak zrecenzować kolejny tom, nie zdradzając zbyt dużo. Dlatego ograniczę się do minimum, a opowiem o moich wrażeniach. Kończy się II Wojna światowa, ale Polacy nie czują się bezpiecznie. Kaszubi również nie są w stanie cieszyć się z obrotu sprawy, bo na ziemie polskie wkracza Armia Czerwona, która niczym zaraza rozlewa się po kraju, niszcząc wszytsko co im stanie na drodze, a jednocześnie okazują się być zdziczałą hordą bestii. Stoltmanowie również nie mogą zaznać spokoju, i choć zdarzają się miłe niespodzianki, jak choćby to, że Anton dowiaduje się, że ma syna, to jest to tylko drobny promyczek na tle czarnych chmur, nadal nadciągających nad Kaszuby i ich rodzinę. Czy Stoltmanowie przetrwają ten okrutny czas w komplecie? Odnoszę wrażenie, że każdy kolejny tom "Sagi Kaszubskiej" wciąga mnie coraz bardziej, i im bliżej czasów współczesnych, tym mocniej czuję tę historię. A z tyłu głowy dręczy już myśl, że tylko dwa tomy pozostały do końca. "Ogień" przemówił do mnie najbardziej, bo miałam okazję odwiedzić niedawno Pomieczyno, a Daria Kaszubowska oprowadziła mnie po nim i opowiedziała o mieszkańcach. Dlatego czytając ten tom przed oczami miałam prawdziwe miejsca, co jeszcze bardziej wzmagało dramaturgię wydarzeń. Opis Marszu Śmierci był wprost bolesny. Obrazy malowane słowem autorki mieszały się w głowie z tymi prawdziwymi. Dodatkowo znam historię największej katastrofy morskiej jaką było zatoniecie statku Wilhelm Gustloff u wybrzeży Bałtyku, o której niesamowicie plastycznie i emocjonalnie pisze autorka. Czytając czułam wręcz chłód tej styczniowej nocy, kiedy statek szedł na dno i słyszałam krzyki spanikowanych pasażerów... To trzeba samemu przeczytać, żeby doświadczyć tych wszystkich emocji i wzruszeń. Jedyne co mi się nie podobało w tej książce to fakt, że szybko się skończyła, a na kolejny tom muszę znów czekać. Ale dam radę.