Ogień w gardle

B. dobra ksiązka, przeczytałam ją w krótkim czasie co się rzadko ostatnio u mnie zdarza. Porwał mnie klimat lat 2000, czaty, blogi, nastoletnie marzenia i ta historia matki, która nie wytrzymała w roli i po prostu odeszła do życia jakiego pragnęła. Bardzo inspirująca i wciągająca jak nie wiem co!

Do bólu ludzka i prawdziwa. Fragmenty dziennika matki, która odeszła od rodziny złamały mi serduszko. Jakie to było przejmujące, jakie realne i wyjęte z życia. DLa mnie to przede wszystkim powieśc o tym jak trudno być innym, jak trudno jest odnaleźć się w świecie w ciągłym poczuciu braku, bycia niewystarczającym. Uważam, że to bardzo udany debiut, chętnie przeczytam inne powieści Serrano, bo choć z reguły nie przepadam za literaturą iberyjską to tutaj rzeczywiście trafiła w moje literackie gusta. Super lektura

To moje pierwsze spotkanie z autorką. Czy było ono udane? Nie potrafię tego jednoznacznie określić. Z pewnością bardzo doceniam to, że autorka zwraca uwagę na problemy społeczne, takie jak poczucie samotności, akceptacja samego siebie czy spełnianie oczekiwań innych. Wszystko to zostało napisane pięknym stylem i językiem. Wielokrotnie musiałam się zatrzymywać, żeby przeczytać po raz kolejny niektóre fragmenty, bo dawały mocno do myślenia. Niestety fabularnie nie jestem do końca zadowolona. Książka jest podzielona na trzy części. Pierwsza dotyczy dzieciństwa Blanci, gdzie zostajemy wprowadzeni w rzeczywistość lat 90 i początku lat 2000, kiedy mała dziewczynka zostaje porzucona przez matkę i próbuje dorastać, mierząc się z plotkami oraz społecznym wykluczeniem. Próbuje na swój sposób wyjść na prostą i pocieszenia szuka w rozwijającym się wtedy internecie. Już wtedy dziewczyna odkrywa, że nosi w sobie ogień gniewu, którym może dokonywać niebezpiecznych rzeczy. Druga część to pamiętnik matki, która zdecydowała się opuścić dom i własne dziecko. Czytanie tego fragmentu było dla mnie wyzwaniem. Pamiętnik nie jest usprawiedliwieniem, ale pozwala spojrzeć na całą sytuację z innej perspektywy. Doświadczyć emocji, dylematów i trudnych decyzji. To nie pozwala tak łatwo oceniać jej zachowania i krytykować podjętej decyzji. Trzecia część natomiast jest dla mnie trochę niezrozumiała i to właśnie przez nią nie wiem, jak mam ocenić tę książkę. W tej części Blanca jako osiemnastolatka, która przeczytała pamiętnik mamy, opuszcza dom, by zamieszkać z koleżankami poznanymi w internecie. Dziewczyna próbuje również zarabiać na życie. W tym celu zaczyna prowadzić bloga, w którym ujawnia, że nosi w sobie nadprzyrodzoną siłę ognia, który może dokonywać cudów. To samo w sobie było ciekawe, jednak całościowo nie zgrywało mi się z dwoma poprzednimi częściami. Niemniej jednak uważam, że ta książka jest dobra i warta przeczytania. Na plus zasługuje również klimat książki, który pozwolił wrócić do czasów „starego” internetu i blogów. Podkreśla także potrzebę znalezienia swojej społeczności i moc przyjaźni. Znajduje się tutaj oczywiście wątek tytułowego ognia, który jest nie tylko zobrazowaniem tego, co czuła bohaterka, ale także elementem nadprzyrodzonym, dodającym książce oryginalności. Zachęcam do przeczytania!