Ogrodniczka znad leśnego jeziora

Witam, dziś mam dla was recenzję książki Ogrodniczka. Znad Leśnego Jeziora ❤️ autorki Aleksandry Rypińskiej ❤️ Wydawnictwo WasPos ❤️. Ogrodniczka znad Leśnego Jeziora to tak naprawdę historia o zwykłej młodej dziewczynie, Oliwia, bo tak ma na imię nasza bohaterka w jednym momencie ma wszystko kochającą rodzinę, przyjaciół i plany na przyszłość zaczyna także spotykać się z chłopakiem, który jest jej pierwszą miłością, po czym wszystko zaczyna się walić jak domek z kart. Mamy tutaj do czynienia z problemem, jaki jest rozwód rodziców, dla młodej osoby to coś niewyobrażalnego tym bardziej, kiedy rodzice oszukują swoje dzieci tym, że na co dzień odgrywają rolę szczęśliwych nie pokazując, że między nimi jest coś nie tak. Dla mnie to trochę nie w porządku dla takiego dziecka na pewno jest to trudniejsze się z tym pogodzić. Dziewczyna staje pod trudnym wyborem, wybrać swoją wielką miłość i zostać z nią i ojcem, czy przeprowadzić się z mamą do Warszawy. Mamy pokazane życie dziewczyny po 7 latach, gdzie miała idealnego chłopaka dwoje przyjaciół i wymarzoną pracę. Autorka jednak nie każe nam się nudzić Marcel chłopak Oliwii właśnie z nią zrywa i przypadkiem wychodzi na jaw, że się żeni. Oliwia widzę jest kobietą, która nie lubi przegrywać i postanawia sobie, że będzie walczyć o swoją miłość, ale czy Marcel to na pewno wielka miłość dziewczyny? Czy tak powinna ona wyglądać? Determinacja kobiety trochę mnie przeraża 🤣, wybiera się z firmą do dawnej miejscowości, bo tam właśnie ma odbyć się ślub Marcela. Jak myślicie czy uda się jej odzyskać mężczyznę? Czy jednak stanie się coś innego? Autorka pokazuje nam jak można czuć się po kilku latach, wracając do dawnych czasów, do czasów, gdzie wszystko było jakieś łatwiejsza, choć dom rodzinny kojarzy się z czymś co boli, ze stratą zaufania i rozczarowania. Jak wrócić do tych czasów i jak pogodzić się z tym, co było i jest? Bardzo podoba mi się to, że kobieta pracowała równo ze swoimi pracownikami, dla niej nie było taryfy ulgowej, a wszystko dla wiadomego celu. Dla mnie trochę za późno Oliwii otwierają się oczy i widzi, że miłość między nią a Marcelem tak naprawdę nie była miłością, była czymś, co opierało się na zdradzie i oszukiwaniu drugiej osoby. Nikt z nas nie chciałby być tak traktowanym. Książka bardzo lekka tak naprawdę nie można się od niej oderwać, trochę drażniła mnie decyzja naszej bohaterki, ponieważ nie widziała tej prawdziwej miłości tylko tę, która była oszustwem, w końcu oczy kobiety otworzyły się na szczęście ;) a dlaczego? Nie powiem ☺️😉, bo musicie przeczytać sobie sami 😁❤️ Także polecam wam bardzo ciekawą historię gwarantuje trochę radości, ale także poważne decyzję stare przyjaźnie i starą miłość, bo jak to mówią „Stara miłość nie rdzewieje”.

„Najpiękniejsze kwiaty potrafią stać się chwastami, kiedy nieodpowiednio się o nie dba.” Powyższy cytat doskonale pasuje do tego, co dzieje się na kartach książki „Ogrodniczka znad leśnego jeziora”. Nie jest jednak poradnik o uprawianiu kwiatów, lecz ujmująca ekspresyjna historia o miłości, w którym ogród jest jej cichym bohaterem. Oliwia od zawsze słyszała, że jest silna i może wszystko — dziś spełnia się zawodowo jako architektka krajobrazu w warszawskiej firmie, prowadząc oddział po fuzji z konkurencją. Jej życie wydaje się stabilne: narzeczony, przyjaciele, zawodowy sukces. Wszystko jednak rozpada się, gdy Marcel niespodziewanie zrywa zaręczyny. Oliwia, zdeterminowana, by go odzyskać, ignoruje fakt, że planuje on ślub z inną kobietą. Kieruje nią nie tylko uczucie, ale i obietnica złożona samej sobie — że nigdy nie pozwoli odejść komuś, kogo pokocha. Powrót do rodzinnego Osadowa staje się punktem zwrotnym. Tam spotyka Dominika — swoją pierwszą miłość, która mimo upływu lat wciąż ją kocha. Spokojny, czuły, nienarzucający się, stanowi wyraźny kontrast wobec jej emocjonalnego chaosu. Choć narracja prowadzona jest wyłącznie z perspektywy Oliwii, subtelność w kreacji Dominika pozwala czytelnikowi samodzielnie odczytywać jego uczucia. Po debiutanckiej dylogii „Jedna dobra rzecz” i „Jedna dobra chwila” byłam bardzo ciekawa, jak autorka rozwinie się literacko — i muszę przyznać, że „Ogrodniczka znad leśnego jeziora” spełniła moje oczekiwania, a nawet je przeskoczyła, a to za sprawą bardziej złożonych emocji i subtelnych portretów psychologicznych, jakie można dostrzec w jej najnowszej powieści. Nie jest to jednak powieść psychologiczna, a romans z elementami obyczajowymi, ubrana w kilkuwątkową sieć złożoną z uczuć, poczucia zawodu, pogoni za mrzonkami i relacji rodzinnych. Pani Aleksandra Rupińska nie tworzy bohaterki idealnej, lecz prawdziwą, złożoną, pełną sprzeczności. A jednak autorka tak subtelnie kreśli jego postać, że z łatwością można się domyślić, co czuje. Narracja prowadzona jest wyłącznie z perspektywy Oliwii, więc nie mamy bezpośredniego wglądu w myśli Dominika. Zabrakło mi narracji z dwóch perspektyw, która pozwoliłaby lepiej zrozumieć emocje Dominika. Co być może bardziej pozwoliło by się wgłębić w postać, ale z drugiej strony obserwujemy wszystko oczami Oliwii, więc możemy wyciągać własne wnioski. Często nie popierałam jej decyzji, zwłaszcza gdy na siłę próbuje odzyskać Marcela chcąc zapobiec ceremonii ślubnej. Autorka tak subtelnie kreśli jego postać, że z łatwością można się domyślić, co czuje. Jednym z mocnych atutów powieści jest sposób, w jaki autorka buduje postacie drugoplanowe, które dopełniają tę historię. Zuza, najbliższa przyjaciółka Oliwii, to postać, która wnosi do historii humor i urozmaicenie swoimi perypetiami, mimo że nie zawsze o wszystkim chce z Oliwią rozmawiać. Jest lojalna, szczera, czasem bezkompromisowa, ale zawsze pomocna. Mam nadzieję, że drugi tom bardziej odsłoni tę bohaterkę, bo jej historia nie osiągnęła w tej części finałowych rozstrzygnięć. Ojciec Oliwii to kolejna postaci, która zasługuje na uwagę. Przez lata odsunięty przez córkę, okazuje się być tym, który rozumie ją najlepiej. W przeciwieństwie do matki — chłodnej, wymagającej, egoistycznej, oferuje akceptację, ciepło, wsparcie i mądrą obecność. Pani Aleksandra Rupińska potrafi pisać o miłości tak, że nie brzmi to banalnie. Nakreśla wydarzenia i przeżycia z wyczuciem, ale bez zbędnego rozpisywania się. Jej styl naznaczony jest dramatyzmem ukazującym stan mentalny bohaterki, a to pozwala czytelnikowi wejść głęboko w świat bohaterki. Dzięki precyzyjnemu językowi, odpowiedniemu doborowi słówi emocjonalnej wrażliwości potrafi oddać wewnętrzne przeżycia bohaterów tak, że niemal intuicyjnie odczuwamy ich wahania, tęsknoty i chwile zwątpienia. Emocje są wyraźne, świetnie nakreślone, przekazane bardzo naturalnie i realistycznie. Autorka nie boi się pokazać słabości swoich bohaterów, ich błędów, ich ślepoty i determinacji. Oliwia jest pełna sprzeczności, nie raz zachowująca się jak dziecko, któremu odebrano ulubioną zabawkę. W tej wersji nie wzbudzała mojej sympatii, gdyż posługiwała się manipulacją, perfidnym zachowaniem i obsesyjnym gonieniem za tym, co straciła. Przekonuje się, że czasem warto przestać walczyć, by zacząć żyć a powroty do miejsc, które kiedyś opuściła mogą pomóc zrozumieć, kim naprawdę jest i co jest dla niej ważne. Tłem są pasje, jakie fascynują bohaterów: Oliwia uwielbia ogrodnictwo, a Dominik robi rewelacyjne, urokliwe zdjęcia. Ten motyw dodaje fabule romantyczności, piękna i klimatu. „Ogrodniczka znad leśnego jeziora” to opowieść o kobiecie, która musi zrozumieć, że nie wszystko da się odzyskać i nie można nikogo zmusić do miłości. Bohaterce kilka lat, zajęło dostrzeżenie, czego naprawdę pragnie i kogo. Z wyczuciem i literacką elegancją przedstawia historię uczucia, które przez lata pozostawało w ukryciu, by w odpowiednim momencie ujawnić swoją siłę. Dzięki temu postacie stają się autentyczne — nawet jeśli nie zawsze budzą sympatię. Ta powieść jest niczym ogród, w który mieni się wieloma zachwycającymi barwami, który coraz bardziej odkrywa nam swoje sekrety, gdy coraz bardziej się w niego wgłębiamy. Wypełnia ją subtelna, emocjonalna energia zaglądając w głąb kobiecego serca, w której przeszłość splata się z teraźniejszością, a miłość — ta dawna i ta niedokończona — staje się siłą napędową zmian. Autorka zwraca w niej uwagę na to, że czasami miłość potrzebuje czasu, by dojrzeć, niczym kwiaty w ogrodzie, które ukazują swoje piękno, jeżeli należycie o nie dbamy, usuwają chwasty przeszkadzające w ich rozwoju.