Ona ma karminowe usta

Cezary Harasimowicz udowadnia, że prawdziwy thriller rodzi się nie w pościgach, lecz w mrocznych zakamarkach ludzkiej psychiki i strukturach władzy. Jego najnowsza powieść to wnikliwe studium uwikłania, rozgrywające się w anonimowym, prowincjonalnym miasteczku, które czytelnik poznaje jako miejsce opresji, przysłonięte wiecznym, przytłaczającym deszczem. Autor z precyzją chirurga wprowadza nas za odrapane drzwi komendy, do gabinetu prokurator – postaci zdeterminowanej, ostro skonturowanej i świadomie wybranej na outsidera. To nie jest typowa, szablonowa bohaterka śledztwa; to "cholernie dobra zołza", która zrezygnowała z łatwej kariery, by zmierzyć się z czymś znacznie bardziej złożonym niż typowy kryminał. W jej rękach spoczywają akta, a my, zaglądając przez jej ramię, powoli, z narastającym niepokojem, zaczynamy łączyć ledwie widoczne kropki. Harasimowicz buduje napięcie nie poprzez nagłe zwroty akcji, ale poprzez powolne odsłanianie dekadencji. Miasteczko jest bowiem spowite nie tylko mgłą, ale i lepką siecią układów lojalnościowych. Kto jest dobry? Komu ufać? Burmistrz? Komendant? Ksiądz? Pisarz z premedytacją umieszcza nas w stanie ciągłej nieufności, kwestionując każdy autorytet. Ta beznadzieja, to poczucie niemocy wobec wszechobecnych powiązań, jest jednym z najmocniejszych atutów powieści, która staje się metaforą szerszych, ogólnopolskich mechanizmów. Tę mroczną, szarą paletę kolorystyczną ożywia obecność tajemniczej kobiety. Autor celowo rzuca światło na jej postać: poznajemy ją przez karminowe usta – jedyny jaskrawy, prowokujący element w depresyjnej scenerii. To starcie dwóch pokoleń i dwóch kobiecych sił – racjonalnej prokurator i tej tajemniczej, enigmatycznej postaci – napędza dramat i każe zastanowić się, która z nich jest prawdziwym kluczem do prawdy. To śledztwo ma bowiem potencjał, by zniszczyć obie. Wielką siłą Harasimowicza jest wyjątkowy styl narracji. Nie jest to suchy, reporterski zapis zdarzeń. Autor działa jako komentator i przewodnik, który z wirtuozerią przeskakuje w czasie i przestrzeni, podsuwając czytelnikowi wskazówki, bawiąc się perspektywą. Stajemy się współuczestnikami dochodzenia, wciągnięci w tę mroczną grę. Pisarz dowodzi, że thriller może być równocześnie literaturą piękną – głęboką, sugestywną i niepokojąco realistyczną. To proza, która pozostaje z czytelnikiem długo po zamknięciu ostatniej strony, zmuszając do refleksji nad ceną lojalności i strachem.