Opowieść kataryniarza

„Każdy z nas musi przejść przez pewien etap, żeby w końcu zrozumieć, co jest w życiu ważne. Nie byłbyś dziś tym, kim jesteś, gdybyś nie przeszedł swojej drogi. […] Każdy z nas ma prawo popełniać błędy. Pod warunkiem, że chce je później naprawić.” . Pięknie powiedziane, prawda? Błędy są w życiu ważne, ale ważniejsza jest płynąca z ich nauka! . Przekonał się o tym bohater powieści Anny Stryjewskiej „Opowieść kataryniarza”, Wiktor Różycki. Bezwzględny fabrykant, kamienicznik i sknera, sam zapomniał o tym, że pochodził z nizin społecznych i po latach, gdy miał już niemal wszystko, nie potrafił otworzyć serca na innych. I wtedy spotkała go „kara” - został napadnięty, pozostawiony na ulicy w samej bieliźnie. Zamarzłby na śmierć, gdyby nie pomoc Księżniczki - kilkunastoletniej dziewczynki, sieroty mieszkającej wraz z innymi pozbawionymi dachu nad głową przez samego Różyckiego w piwnicach. Dziewczynki, która aby przeżyć, tańczy na ulicy przy dźwiękach katarynki. Czy to zdarzenie obudzi Różyckiego z tego marazmu, w którym się znalazł? Czy się opamięta i otworzy serca na innych?… . To była piękna opowieść! Niemal jak współczesna wersja „Opowieści wigilijnej”, tylko tutaj zamiast duchów mieliśmy Księżniczkę - dziewczynkę, która okazała się być dla Wiktora kimś więcej, niż bezdomną sierotą… (ale o tym ciii🤫, nie zamierzam spojlerować). Sporo się działo, mogliśmy poznać bohaterów bliżej, ich przeszłość, to, co ich doprowadziło do obecnego miejsca. Wciągająca fabuła spowodowała, że nie chciałam odkładać lektury na później, lecz od razu musiałam dowiedzieć się, jak to wszystko się skończyło. . „Opowieść kataryniarza” to ciepła i podnosząca na duchu opowieść. Idealnie wpisuje się w okres przedświątecznego oczekiwania - zdarzenia rozgrywają się w grudniu.

„Opowieść Kataryniarza” to historia, która od pierwszych stron układa się jak klasyczna opowieść wigilijna – z mrokiem, winą, zranieniem, ale i migotliwą nadzieją, której nie sposób zignorować, ani przegapić. Anna Stryjewska zabiera nas w niej do Łodzi końca XIX wieku, pokazując świat ostro podzielony na bogatych fabrykantów i tych, którzy każdego dnia walczą o przetrwanie. W centrum wydarzeń stoi Wiktor Różycki – człowiek przyzwyczajony do władzy, wpływów i dobrobytu, a jednocześnie od dawna duchowo pusty. Jego uporządkowany świat zaczyna się kruszyć dopiero wtedy, gdy los przerzuca go na drugą stronę barykady. Autorka świetnie oddaje potęgę konfrontacji człowieka z konsekwencjami własnych czynów, zwłaszcza wtedy, gdy musi spojrzeć w oczy tym, których skrzywdził najmocniej. To nie pierwsza książka autorki, którą miałam okazję przeczytać, ale po raz kolejny jestem oczarowana jej umiejętnością snucia historii pełnych emocji i refleksji. W czasach, gdy tak wiele osób goni za sukcesem i pieniędzmi, ta powieść przypomina, by na chwilę się zatrzymać i pomyśleć o tym, co naprawdę w życiu ma znaczenie. To idealna lektura, by na nowo poczuć ducha świąt, docenić drugiego człowieka i zobaczyć, jak niewiele potrzeba, by w sercu zrobiło się jaśniej. W tej historii zderzają się dwa światy: luksus i nędza, zimny, wyrachowany egoizm i ciepło rodzące się tam, gdzie teoretycznie nie powinno go być. Szczególnie ujęła mnie postać Księżniczki – małej dziewczynki, która mimo trudnego życia zachowała delikatność, wrażliwość i zdolność do bezinteresownej dobroci. To właśnie dzięki niej ta opowieść ma tyle blasku i ciepła. Łzy dosłownie cisną się same do oka. Zawsze jestem pod ogromnym wrażeniem pióra autorki, która z niezwykłym wyczuciem opisuje rodzącą się bliskość, proste odruchy serca i momenty potrafiące odmienić nawet tego, kto twierdzi, że nie ma serca i że każdy jest kowalem swojego losu. Stryjewska nie idealizuje bohaterów – pokazuje ich słabości, strach i całą niewygodę towarzyszącą zderzeniu z prawdą. Anglicy mają swoją „Opowieść wigilijną” i duchy, a my mamy teraz jej niezwykle piękną, polską wersję – „Opowieść Kataryniarza”. Ciepłą, poruszającą, pełną świątecznej magii… i mamy naszą Księżniczkę. Z wielką przyjemnością obejrzałabym tę historię na dużym ekranie podczas świąt. Polecam serdecznie – zwłaszcza że Boże Narodzenie coraz bliżej. 🎄 Cytaty: „Wła­śnie w tym mo­men­cie uświa­do­mił sobie tę oso­bli­wą kru­chość życia i tę osta­tecz­ność, co rzą­dzi świa­tem ży­wych. Cóż zo­sta­je po czło­wie­ku? Po nim zo­sta­ną pa­ła­ce, ogro­dy, fa­bry­ki, kosz­tow­no­ści, ka­mie­ni­ce, a po tej ko­bie­cie co zo­sta­ło? Kilka nic nie­war­tych dro­bia­zgów? Ale co to zmie­nia? Co różni tę ko­bie­tę lub pa­mięć po niej od niego i jego bo­gac­twa? Bo czy jego bę­dzie ktoś tak ża­ło­wał? Czy po nim bę­dzie ktoś pła­kał? Czy ta garst­ka po­pio­łu, co po nim zo­sta­nie, bę­dzie inna od każ­dej innej gar­ści?” „Do tej pory Ró­życ­ki nie miał po­ję­cia, że taki świat w ogóle ist­nie­je. Taki po­ka­le­czo­ny, bied­ny, wy­ob­co­wa­ny, a jed­nak kar­mią­cy się okru­cha­mi szczę­ścia.”