Opowieści z Sudeckiej Puszczy. Wiosna

(...) Wiosna w Puszczy Sudeckiej przywitała mieszkańców tajemniczym zniknięciem Borsuka. Do wyjaśnienia sprawy zostali wyznaczeni Jeż i Bocian. Pierwsze światło na śledztwo rzucają strachliwe zające, co jednak wprowadza więcej chaosu i pytań niż odpowiedzi... Co takiego wydarzyło się w norze Borsuka podczas zimy? Czy przerażające doniesienia zajęcy okażą się prawdą? "Opowieść z Sudeckiej Puszczy. Wiosna" to kolejna już książkeczka z baśniowej serii autorstwa Marcina Pajdaka. Autor w fascynujący sposób roztacza przed czytelnikiem świat leśnej fauny i flory, wprowadzając do niego niezwykłe postacie, jak choćby tajemnicze Drzewice. Czytając tę opowieść dzieci i rodzice przeżyją wspaniałą przygodę, podążając wraz z Jeżem i Bocianem po tropach, próbując rozwikłać zagadkę, obserwując budzącą się do życia naturę. Wciągnęła mnie ta historia, choć skierowana do młodszego czytelnika, pomogła mi na chwilę oderwać się od rzeczywistości. Przyznam, że nie mniej niż w dobrym kryminale, byłam zaciekawiona efektem tego niecodziennego śledztwa. Kreacja postaci zwierzęcych, ich momentami zabawne dialogi, obrazują też niejako zachowania ludzkie. Możemy zaobserwować to np. u Jeża, który wstydząc się strachu, w pewnym momencie, gdy został on obnażony i dostrzeżony przez Bociana, odczuwa ulgę, że nie musi się już dłużej z tym kryć. Za każdym razem, gdy poznawał kogoś nowego, odgrywał przed nim kogoś kim nie jest. Brzmi znajomo? "Demaskacja miała swoje dobre strony. Wiedząc, że nie musi już nikogo udawać, poczuł ulgę. Kłamca zawsze żyje w lęku, iż zostanie odkryty..." Tak samo moment rozmowy Bociana z zającami przywołuje na myśl skojarzenie bezmyślnych rozmów jakie często prowadzimy sami bądź jesteśmy w nie wciągani. Również sytuacja związana z zaginięciem Borsuka oraz to co z niej wynika, uzmysławia nam jak często w życiu musimy iść drogą okrężną, przejść przez różne niełatwe momenty, by dostrzec, że rozwiązanie było cały czas na wyciągnięcie ręki. Książka pana Marcina bawi, ale i uczy. Dlatego bardzo ją polecam i zachęcam do wspólnego czytania z dzieckiem, by pomóc mu dostrzec w tej historii jej drugie dno, tą mądrość jaką ze sobą niesie.