Orkiestra uliczna z Chmielnej

Od dziecka byłem karmiony muzyką z warszawskim folklorem. Moi rodzice posiadali wspaniały gramofon Bambino i namiętnie kupowali zarówno pocztówki dźwiękowe, jak i winyle, a wśród nich kolejne longplaye z Orkiestrą uliczną z Chmielnej oraz płyty warszawskiego aktora Jaremiego Stępowskiego. Nie obce były mi więć Ramona, Stary Joska, Felek Zdankiewicz czy Wiśniewska bohaterowie piosenek Orkiestry z Chmielnej, a jednym z bardziej ulubionych piosenek był "Apasz i hrabini" czy "Bal na Gnojnej". Czas przemijał, preferencje muzyczne tym bardziej. Kiedy moi rodzice odeszli, porządkując ich mieszkanie, wyciągnąłem całe kartony winyli i pocztówek w tym te z warszawskimi piosenkami. Dzisiaj trzeszczące, czasami przeskakujące przypomniały mi o rodzicach, piosenkach, tamtych czasach. I wiecie, nie zakręciła się łezka, bo to miłe i radosne wspomnienia. Płyty trafiły do kolekcji i stoją na poczesnym miejscu. Kiedy wydawnictwo Iskry wypuściło na rynek książkę Macieja Klocińskiego "Orkiestra uliczna z Chmielnej" musiałem po nią sięgnąć, bo nic o tej kapeli nie wiedziałem. Jak się okazuje, autor musiał sporo się natrudzić, by zebrać informacje do książki. Robił to, co bije z kart książki, z wielką pasją, gdyż sam w latach 2011-2022 był członkiem Kapeli Zdzisława Patera z Chmielnej, a także tworzy stronę internetową o kapeli. Książka to nie tylko zapis wydarzeń historycznych, ale także opowieść o ludziach, którzy tworzyli orkiestrę, ale i tych, którzy byli słuchaczami, o Warszawie, o trudnych losach ulicznych grajków, którzy bez względu na władzę byli zawsze niemile widziani na ulicach i podwórkach. To opowieść o bohaterach piosenek, o postaciach, to również rys socjologiczny mówiący o tym kto i dlaczego słuchał tej muzyki. Jak każde wydawnictwo przygotowane przez Iskry edytorsko bez zarzutu. Twarda oprawa, obwoluta, znakomita okładka, bogate ilustracje. Ale to standard tego wydawnictwa, które bardzo lubię i sięgam po jego książki od czasu, kiedy moi rodzice pokazali mi, że "czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła”, a ujęła w piękną definicję Wisława Szymborska. Polecam!