Ostatni gość weselny

Według mnie jest to książka, którą powinien przeczytać każdy nie tylko rodzic ale właśnie przede wszystkim dziecko od około piętnastego roku życia, żeby zobaczyło jak czasami rodzice toczą wielką walkę o ich bezpieczeństwo o której oni nigdy się nie dowiedzą. Autor zwrócił uwagę na to, co niepisane, czyli wychowanie dzieci przez matki, które dokładają wszelkich starań, żeby dzieci wyszły na ludzi. Ogarniają cały dom oraz prowadzą często niekończące się rozmowy o ich problemach szkolnych, czy też koleżeńskich o których ojcowie w ogóle nie pomyślą. Podkreślam to, gdyż naszej głównej wiekowej obecnie postaci zmarła małżonka w wieku 36 lat pozostawiając mu wtedy do opieki dziesięciolatkę. Dziecko przeżywało tą traumę zamykając się w sobie, a ojciec poprosił o wychowanie jej kogoś bliskiego, zapominając jak bardzo on sam był jej potrzebny. Opisuje nam jak bardzo starał się zapewnić jej opiekę, tylko na znanych sobie zasadach. Jak troszczył się o nią, sprawdzał z kim się zadaje, aby nigdy nie wpadła w złe dla niej towarzystwo. Nawet żałuje, że to nie on umarł, gdyż wie, że żona wszystkiego lepiej by dopilnowała. Te wspominki są dodatkiem w treści, gdyż obecnie po dłuższej nieobecności w życiu córki ojciec dostaje telefon, że niedługo ona wychodzi za mąż. Musi odbyć bardzo daleką podróż żeby zobaczyć, czy na pewno nic jej się nie dzieje, czy będzie w dobrych rękach. Widzimy jak kalkuluje wszystko o czym usłyszy i ile jest w tym wszystkim troski i miłości. Właśnie wtedy opisuje jak wiele kartek wysyłał córce pragnąc aby zawsze czuła, że o niej pamięta. Będąc już na miejscu nie takiego widoku się spodziewa. Był przekonany, że może nie wiedzie się jej najlepiej, a tu wychodzi na to, że kandydatem na jego zięcia jest osoba wysoko postawiona. Będąc wciąż jednak dobrym ojcem postanawia dowiedzieć się i upewnić, że córka będzie miała z nim dobre życie. Wtedy to właśnie z wolna będzie wychodziła prawda o jej wybranku. Ale czy nie będzie już za późno? Świetna książka, która z początku ukazuje lekturę obyczajową wchodząca na tory thrillera psychologicznego. Napięcie będzie narastało z chwili na chwilę, a że nie ma wstawników z podpowiedziami, będziemy śledzili fabułę z opcji myślowej ojca dziewczyny. Wszystko odkrywamy razem z nim. Będąc rodzicem zaczniemy się zastanawiać, czy czasami nadmierna opieka nad pociechami nie jest często najlepszym wyjściem. Rozdziały są krótkie i ładnie oddzielone od kolejnego, a druk jest średniej wielkości. Według mnie to niesamowita książka, która powinna powitać szerokie grono odbiorców:-)

Czy kiedykolwiek byliście na weselu, na którym atmosfera była tak napięta, że bardziej przypominała thriller niż romantyczne święto? Ja właśnie z takiego wróciłam - i to bez wychodzenia z domu. “Ostatni gość weselny” Jasona Rekulaka to książka, która skutecznie urozmaiciła mój weekend. To historia Franka Szatkowskiego - ojca, który po latach milczenia dostaje od córki zaproszenie na jej ślub. I już samo to wystarczyłoby, by poruszyć emocjonalne struny. Ale Rekulak nie byłby sobą, gdyby poprzestał na rodzinnych zawirowaniach. Dla mnie ta książka to jak skrzyżowanie thrillera psychologicznego z intymnym dramatem i wywrotową analizą relacji ojciec–córka. I wszystko to opakowane w klimat, który nie daje odetchnąć aż do ostatniej strony. Frank to nie bohater z okładki magazynu. Nie ma pieniędzy, wpływów, ani białego uśmiechu. Ma za to coś dużo cenniejszego - niepokój. Intuicję. I ojcowską miłość, która każe mu podważać piękne pozory. Maggie, jego córka, wchodzi właśnie w świat, który wydaje się zbyt idealny, by był prawdziwy. I nie jest. Bo pod powierzchnią luksusowej posiadłości i rozbrajającego uśmiechu przyszłego zięcia kryje się coś… paskudnego. Rekulak idealnie gra kontrastami: luksus kontra zwyczajność, chłód technologicznego imperium kontra ludzka emocjonalność, cisza przy stole kontra krzyki w głowie. Atmosfera? Klaustrofobiczna. Jakby każda scena działa się pod wodą - niby spokojnie, a jednak cały czas brakuje powietrza. To ten typ książki, który nie krzyczy. On szepcze. I to tak, że ciarki chodzą po plecach. Zatrzymam się na chwilę przy relacji Franka i Maggie. Dla mnie to serce tej opowieści. Rekulak nie ucieka w banał. Nie stara się “naprawić” tej dwójki na siłę. Pokazuje bolesne rozczarowania, poczucie winy, samotność i strach - ten najbardziej pierwotny, o własne dziecko. Z każdą stroną coraz bardziej rozumiałam Franka. Jego niepewność. Jego lęk. I jego determinację, by zaryzykować wszystko, choć wie, że może stracić nawet to, co mu jeszcze zostało. A teraz powiedzcie mi - co byście zrobili, gdyby wasze dziecko miało poślubić kogoś, kto ma wszystkie pieniądze świata, ale wzbudza w was lęk, którego nie umiecie racjonalnie uzasadnić? Osobiście wielokrotnie zadawałam sobie to pytanie i próbowałam tłumaczyć w głowie wiele zachowań bohaterów. Czy postępowałabym tak samo? Nie wiem. Wielkim atutem książki jest też jej rytm. Historia nie pędzi, ale i nie przynudza. Jest jak skrupulatnie planowany toast - najpierw zaskakuje lekkością, potem podnosi temperaturę, a na końcu… zostawia was bez słów. I z pytaniem: czy to wszystko naprawdę było tylko o weselu? Nie mogę nie wspomnieć o humorze - subtelnym, zgryźliwym, bardzo ludzkim. Frank bywa ironiczny, ale nie cyniczny. Jego poczucie humoru to tarcza. I klucz do tej opowieści. Właśnie dzięki temu, mimo ciężaru tematu, książkę czyta się z ogromną przyjemnością. A może właśnie dlatego. „Ostatni gość weselny” to nie tylko thriller, który trzyma w napięciu. To także opowieść o rodzicielstwie, żalu, klasowych nierównościach i sile intuicji. Jason Rekulak po raz kolejny udowodnił, że potrafi snuć historie, które zostają z czytelnikiem na dłużej niż do ostatniej strony. Jeśli szukasz książki, która łączy świetną narrację, niepokojący klimat i emocjonalną głębię, to wiesz, co masz robić. A potem wróć tu i powiedz mi: komu tak naprawdę kibicowałeś na tym weselu?