Ostatni krzyk mody

Pierwsze spotkanie z trójką niesamowitych bohaterów bardzo przypadło mi do gustu. Wiem, że muszę nadrobić i to aż cztery tomy z Tomkiem Winklerem, jego dziewczyną Iwą i niesamowitą babcią Romą. Muszę przeczytać poprzednie części, bo odrobinę przeszkadzała mi ich nieznajomość. Dawna przyjaciółka babci Romy, sławna modelka z czasów PRL-u prosi Tomka, by chronił ja przed tajemniczymi złoczyńcami, którzy nabazgrali groźby na ścianie jej domu i na samochodzie. Każda godzina, w której detektyw Tomasz wraz z Iwą i Romą pilnują Antoniny i usiłują ją chronić, przynosi kolejne sekrety i tajemnice z przeszłości i teraźniejszości. Okazuje się, że piękna kobieta ma ich bardzo dużo i teraz po latach zaczynają się na niej mścić. Tylko kto i dlaczego? A ona sama nie zamierza im nic mówić, bo przecież nie muszą wiedzieć. Po kolei muszą szukać niemal po omacku. To nie tylko kryminał, w którym są trupy, pobicia, grożenie bronią, brawurowe pościgi i niespodziewane spotkania po wielu latach, ale też książka o rodzinie bardzo ze sobą związanej. Jest też druga rodzina, której praktycznie nie ma. Antonina zostaje sama i samotna. Opowieść o tym, jaka piękna i jaka smutna może być jesień życia, a to tak naprawdę zależy od nas, co wybierzemy, jak wychowamy dzieci, ile czasu im poświęcimy, by nas pokochały. Historia dojrzałej miłości Tomka i Iwy, którzy rozumieją się niemal bez słów i dojrzewają do tego, by wreszcie na stałe być razem po ślubie, a w zasadzie Tomek dojrzewa, bo nie zdąży jeszcze powiedzieć o tym Iwie… Czasy PRL-u, gdzie wszystko było za coś. Można było wyjeżdżać za granicę, ale trzeba było donosić. Miało się przywileje, ale to też było zawsze z pewnymi konsekwencjami. Przeszłość ma to do siebie, że potrafi wrócić, nawet wtedy, kiedy wydaje się, że nikt nie został skrzywdzony. Piękna kobieta, która urodziła się w biednym domu i postanowiła się wybić za wszelką cenę. Okazje się po latach, że zapłaciła bardzo wysoką i teraz samotność zapija alkoholem. Sprawy ze strony na stronę się komplikują i już nie wiadomo, co takiego zrobiła emerytowana modelka, że szantażyści żądają od niej gigantycznej kwoty. Świetnie się czyta. I bardzo trzeba uważać przy pisaniu recenzji, żeby nawet słowem nie zdradzić, tego, co naprawdę dzieje się na kartach powieści, żeby nie zepsuć przyjemności odkrywania, buszowania w archiwach, niemal uczestniczenia w rozmowach Tomka i Romy. Polecam i wiem, że zaczytacie się tak jak ja 🙂

„Ostatni krzyk mody” to błyskotliwy kryminał, który łączy inteligentną intrygę, czarny humor i nostalgiczne zanurzenie w Polsce PRL owskiej. W tej części autorzy oddają głos jednej z najbardziej niezwykłych bohaterek serii – Antoninie Giambattista, znanej także jako Roma i Danzer. Była modelka, artystyczna dusza i kobieta sukcesu w świecie mody PRL-u, teraz staje w obliczu szantażu i groźby z przeszłości. To właśnie jej prośba doprowadza do śledztwa prowadzonemu przez Tomka Winklera, detektywa pełnego dystansu i intelektualnej przewrotności. Akcja rozgrywa się we Wrocławiu i jego artystycznych zakamarkach, a autorzy z wprawą łączą rzeczywistość z przełomu lat 60-tych z obecnością bohaterów dzisiejszych czasów. Moda staje się tu symbolem wolności wyrażonej na wybiegach i w stylu życia, ale też mechanizmem przetrwania i formą autoprezentacji w realiach reżimowych. Ubranie – maska, za którą kryją się nie tylko osobiste traumy, ale i lęki przed donosem czy kompromitacją. Postaci są barwne, wielowymiarowe, a detale retro-estetyki budują klimatyczny pejzaż powieści. Z początku historia wydaje się klasycznym śledztwem: groźby, czerwony spray na elewacji domu, podejrzani sąsiedzi. Lecz wraz z kolejnymi stronicami wątki splatają się – stare listy, służby bezpieczeństwa, dawne ambicje i zdrady stworzą dramatyczny kolaż, który prowadzi do zaskakującego finału. Narracja stopniowo nabiera tempa, by finalnie eksplodować emocjami i sensacyjnym zwrotem. Humor autorów – szczególnie w dialogach wnuczka Winklera z jego babcią Romą – oraz retrospekcje z czasów PRL nadają historii niepowtarzalny ton. To kryminał, który śmieszy, ale i wzrusza. Polecam „Ostatni krzyk mody” wszystkim miłośnikom inteligentnego kryminału, w którym intryga nie przytłacza, ale prowokuje do myślenia. To znakomita lektura dla tych, którzy doceniają postaci z charakterem, oraz dla tych, którzy chcą smakować klimat polskiego modernizmu i tajemnice lat PRL. Ja polecam!

„Ostatni krzyk mody" Beata i Eugeniusz Dębscy Z dwójką głównych bohaterów poznałam się w tym roku i z każdą kolejną książką utwierdzam się w przekonaniu, że autorzy stworzyli niepowtarzalny duet. Ta, piąta już część, to wciągająca podróż w świat PRL-owskiego modelingu, ale nie tylko... Główna postać tej historii to Antonina Giambattista (vel Danzer czy Aldona Stasielska) - była gwiazda wybiegów, emerytowana modelka i znajoma babci Romy z czasów ich pracy w firmie odzieżowej Moda Polski (dodam w tym miejscu, że w czasach PRL-u istniała firma Moda Polska, a w książce została ona nieco zmodyfikowana). Na tej postaci i jej wcześniejszej profesji skupiła się fabuła, a akt wandalizmu jaki ją spotkał był tylko zaczynkiem do współpracy z Tomkiem Winklerem, naszym detektywem. Sprawa wydawała się błaha, ale na szczęście całość okazała się bardziej rozbudowana i rozciągnięta w czasie. Wstęp do środowiska modelek, imprez, wyjazdów zagranicznych z lat 60-tych okazał się bardzo interesujący. Do tego było dużo sekretów, przemilczeń, wspomnień i dobrze "zakonserwowanych" grzechów z przeszłości. Pojawił się też wątek szpiegowski co dodało historii realizmu. Niezmiennie polecam Wam tę serię. Fabuła wciąga, a relacje międzyludzkie są bardzo realistyczne. Przeszłość i teraźniejszość splatają się w niebanalny sposób. Jest inteligentnie i klimatycznie.

Macie ochotę na kryminał z PRL-owską duszą? "Ostatni krzyk mody" to piąty tom bestsellerowego cyklu o detektywie Tomku Winklerze i jego niekonwencjonalnej babci Romie. Beata i Eugeniusz Dębscy, małżeński duet literacki z Wrocławia, po raz kolejny udowadniają, że polski kryminał może łączyć czarny humor z głęboką refleksją społeczną. Tym razem bohaterowie mierzą się z przeszłością, która nie daje o sobie zapomnieć, zarówno w sensie historycznym, jak i emocjonalnym . Główna oś kryminalna skupia się na Antoninie Giambattista zwanej Panzerfaust, emerytowanej topmodelce z epoki PRL. Jej beztroskie życie we wrocławskim willowym osiedlu Borku przerywa seria szantaży. Ktoś żąda pieniędzy w zamian za milczenie o mrocznych sekretach z jej młodości. Tomek Winkler, wciągnięty w sprawę przez babcię Romę ,dawnej przyjaciółki Antoniny, początkowo sądzi, że to konflikt z sąsiadami. Szybko okazuje się jednak, że przeszłość modelki kryje zbrodnie poważniejszego kalibru, zdradę, współpracę z bezpieką i ofiary, które nie zostały pomszczone . Autorzy mistrzowsko przeplatają teraźniejszość z latami 60. XX wieku. Sceny z PRL-owskiego świata mody, pełnego kontrastów między szarzyzną codzienności a błyskiem zagranicznych pokazów nie są jedynie tłem. Ukazują mechanizmy przetrwania w systemie, gdzie lojalność ścierała się z oportunizmem. Antonina okazuje się klientką z piekła rodem. Jej psychologiczny portret to studium manipulacji. Z jednej strony zdesperowana staruszka, z drugiej kobieta skrywająca więcej, niż mówi. Bohaterowie powieści kradną show. Tomek Winkler to detektyw z przenikliwym umysłem i dystansem do siebie. Jego relacja z babcią to esencja humoru, pełna ciętych ripost i czułych niedopowiedzeń . Babcia Roma to superbabcia o języku brzytwy i intuicji detektywa. W tym tomie jej rola jest kluczowa to ona łączy przeszłość z teraźniejszością, a jej wspomnienia nadają historii autentyczności . Antonina Giambattista to najbardziej złożona postać książki. Była modelka, która gotowa była zrobić wiele, by wyrwać się z szarzyzny PRL-u, teraz staje twarzą w twarz z konsekwencjami swoich wyborów. Jej wielowarstwowość symbolizuje rozdwojenie jaźni w czasach reżimu . Warto dodać, że do duetu Winkler–Roma dołącza partnerka Tomka, Iwa, tworząc dobrze naoliwioną maszynę śledczą .Silne strony powieści to humor z nutą goryczy. Dialogi Tomka i Romy to perełki czarnego humoru. Ironia nie przytłacza jednak powagi tematu, rozliczeń z winą i samotnością jesieni życia . Miasto Wrocław opisane jest z czułością i dbałością o detal, nie jest tylko scenerią żyje, współtworzy klimat i kryje tajemnice . Kryminał bez epatowania brutalnością. Autorzy udowadniają, że napięcie buduje się przez psychologię postaci, nie przez przemoc. Groza wynika tu z moralnych wyborów, nie z krwi . Mamy tu głębię społeczną. Książka bada koszty sukcesu w PRL-u. Jak daleko można się posunąć dla wolności? Czym jest zdrada w systemie, gdzie donos był walutą przetrwania? . Dla niektórych czytelników dowcipność dialogów bywała zbyt natarczywa, odciągając uwagę od fabuły. Nierówny rytm, bo pewne wątki są wprowadzone zbyt późno, co osłabiło spójność intrygi . Miłośnicy klasycznych kryminałów mogą czuć niedosyt wobec wątków modowych i środowiskowych, choć dla innych to atut . "Ostatni krzyk mody" to nie tylko świetna rozrywka, ale i mądra analiza ludzkich wyborów. Autorzy po mistrzowsku łączą klimat Wrocławia, zzarny humor podszyty melancholią oraz trudne pytania o cenę wolności w systemie zniewolenia. Polecam fanom serii, miłośnikom kryminałów z duszą oraz pasjonatom historii PRL, świat mody lat 60. ukazano tu z iście reportażową precyzją. Polecam, jeśli szukasz kryminału, który bawi, wzrusza i każe zadać sobie pytanie: Co ja zrobiłbym na jej miejscu? Moja ocena: 8/10 ⭐️ Polecam! BRUNETTE BOOKS

Książka jest idealna dla każdego, kto lubi dobry humor. Autorami jest małżeństwo, które stworzyło dla nas już tom piąty z cyklu o Tomaszu Winklerze. Czuć po akcji i rozmowach, że mamy zwrócenie uwagi na sposób bycia osób starszych, tym bardziej bywa komicznie, gdyż nawet nie macie pojęcia jakie odzywki stosują, by powiedzieć coś dosadnie. Często pod nosem się uśmiechałam, aż domownicy zwracali na mnie uwagę:-) Jeśli chodzi o treść, to sprawa dosyć szybko się rozwija, gdyż pojawia nam się postać starszej osoby, która oburzona i nieco zrezygnowana poprosiła o pomoc swoją dawną znajomą. Z kolei ona zrzuciła to na krab swojego męża, który miał zobaczyć w jaki sposób ktoś wymazał czerwoną farbą jej mieszkanie. Nawet posądzają ją o to, że sama posunęła się do takiego czynu, lecz nic im nie pasuje. W dalszej treści para detektywów oraz ich wnuk poszukują informacji o znajomej i natrafiają na bardzo niewygodne fakty. Wychodzi na to, że za dawnych czasów młoda wtedy znajoma robiła wszystko, by żyć na dosyć wysokim poziomie. Oczywiście ona sama niewiele zdradza, jednak im bardziej śledzą jej wcześniejsze poczynania, tym bardziej mają ochotę się w tą sprawę nie mieszać. Nawet snują myśli, czy aby nie specjalnie wybrała ich na swoich obrońców. W końcu wewnątrz nic się nie zmieniła... Ja przeczytałam wersję próbną, ale nie zrobiło mi to różnicy. Czytając musicie zwracać uwagę na nagłówki, gdyż czas opowieści się zmienia, skaczemy od czasu obecnego, do dawniejszego, to późniejszego i tak w kółko. Na szczęście łatwo po treści można je odróżnić, jeśli na początku zwrócimy na to uwagę. Lektura jest lekka i bardzo dobrze się ją czyta. Postacie wydają się autentyczne i z powodzeniem można czytać te części osobno. Ja jestem na bieżąco od tomu pierwszego i każdy kolejny utwierdza mnie w przekonaniu, że są pomiędzy wersami różne przesłania, tylko wszystko zależy od wieku czytelnika, bo każdy może zrozumieć je inaczej. Premiera już 21 maja, więc wyczekujcie, bo zwyczajnie warto. Cudowna para autorów, to i książki są niesamowite:-)