Ostatnia batalia

Deadhart, małe miasteczko na Alasce, jest miejscem, w którym rozgrywa się akcja najnowszej powieści C. J. Tudor. Barbara Atkins dostaje zadanie rozwiązania morderstwa nastoletniego chłopaka, którego ciało zostało pozbawione krwi. Poszlaki wskazują na mieszkające w pobliżu wampiry, więc przerażeni mieszkańcy domagają się pozwolenia na odstrzał. Tym bardziej, że 25 lat wcześniej wydarzyła się podobna sytuacja, dzięki czemu udało się przegonić kolonię wampirów z miasteczka. Teraz wrócili, a razem z nimi pojawiła się groza wśród ludzi oraz chęć zemsty. Czy jednak za śmierć młodego chłopaka winę ponoszą te krwiożercze istoty? Komu zależy na ostatecznym starciu pomiędzy ludźmi, a wampirami? Choć nie jestem fanką powieści o wampirach, to książki tej autorki biorę w ciemno. I po raz kolejny jestem zadowolona, bo „Ostatnia batalia” ma niesamowity klimat. Zamknięta społeczność, która skrywa wiele sekretów i nie kryje swojej nienawiści do rasy wampirów, skutecznie utrudnia Barbarze prowadzenie śledztwa. Zimowa aura, która sprawia, że miejsce staje się odcięte od reszty świata budzi poczucie grozy, które narasta z każdym kolejnym wydarzeniem. A dzieje się w tej powieści i to dużo! Czytelnik nie będzie się nudził podczas czytania, bo autorka zadbała, by tempo historii cały czas utrzymywało się na wysokim poziomie. Do tego mamy całkiem spójną fabułę, opartą na odwiecznej walce ludzi z wampirami. Powoli dowiadujemy się jak układały się ich relacje na przestrzeni lat. I widać, że obie rasy nie miały lekko. Podobały mi się również postacie wykreowane przez autorkę. Zarówno postać Barbary, jak i byłego szeryfa Tuckera zyskały moje uznanie. Przywódczyni wampirów zaimponowała mi swoim spokojem i opanowaniem, w podejmowaniu ważnych dla całej kolonii decyzji. Również jej postawa została doskonale umocowana w przytoczonej historii. „Ostatnia batalia” to świetna powieść grozy, która trzyma w napięciu do samego końca. Historia jest wciągająca i dzięki temu książkę się czyta bardzo szybko. Warto po nią sięgnąć!

Czy człowiek potrafi być bardziej potworem niż ten, którego się boi? Znasz to uczucie, kiedy czytasz thriller i niby wszystko jest na swoim miejscu – brutalna zbrodnia, mroczna atmosfera, tajemnice z przeszłości – ale autor postanawia pójść o krok dalej i wrzuca ci do tej mieszanki… wampiry? Brzmi szalenie? A jednak C.J. Tudor udowadnia, że może to zadziałać – choć nie bez zgrzytów. „Ostatnia batalia” to książka, którą otwiera mocna scena: w małym, zasypanym śniegiem miasteczku Deadhart na Alasce zostaje znalezione ciało chłopca, z którego ktoś – lub coś – odessało całą krew. Takie rzeczy nie dzieją się przypadkiem. Zwłaszcza w Deadhart, gdzie dwadzieścia pięć lat wcześniej miała miejsce podobna zbrodnia. Na miejsce przybywa detektyw Barbara Atkins – kobieta, która niejedno widziała, a teraz ma stawić czoła nie tylko śledztwu, ale też zimnie, lokalnej nienawiści i społeczności, która już znalazła winnego. Mieszkańcy są przekonani, że to dzieło kogoś z kolonii wampirów żyjących w odizolowanej osadzie w górach. I choć dowody nie są jednoznaczne, atmosfera robi się coraz bardziej napięta. A gdy znika kolejne dziecko, nie ma już miejsca na błędy. Tudor – jak to Tudor – umie w klimat. Śnieżyce, długie noce, zamarznięte drogi i chłodnie w lokalnych knajpach, które skrywają więcej niż zamrożone mięso. Dodatkowo absurdalna mieszanka świątecznych iluminacji i halloweenowych ozdób tworzy klimat rodem z Twin Peaks, gdzie nic nie jest takie, jak się wydaje. Miałam wrażenie, że każdy detal otoczenia dokłada cegiełkę do tej gęstej, dusznej atmosfery. Ale wróćmy do wampirów – bo to one są tu najciekawszym (i zarazem najbardziej ryzykownym) elementem. Nie są romantyczne ani eleganckie. Nie błyszczą w słońcu. Tudor przedstawia je jako społeczność, która próbuje przetrwać w świecie ludzi, którzy nie chcą jej zaakceptować. To nie potwory z legend, ale istoty z krwi i kości (no, prawie), które żyją na marginesie społeczeństwa, napiętnowane i znienawidzone. Brzmi znajomo? Tak, to opowieść również o uprzedzeniach, odrzuceniu i tym, jak łatwo szukać kozła ofiarnego. Zabrakło mi tylko jednego – większej obecności tych wampirów. Były, ale w tle. Były potencjalnie niebezpieczne, ale jakby zepchnięte poza kadr. Trochę szkoda, bo można było z tego motywu wycisnąć o wiele więcej napięcia i emocji. Nie zrozumcie mnie źle – książka wciąga, intryguje, ale ten niedosyt pozostaje. Zwłaszcza, jeśli – tak jak ja – po takich klimatach spodziewacie się czegoś mocniejszego, bardziej mrocznego, bardziej krwistego. Jeśli lubicie thrillery z niebanalnym twistem, atmosferą zimnej izolacji i bohaterką, która nie boi się kopać głębiej, to „Ostatnia batalia” będzie dla was dobrym wyborem. Tylko nie oczekujcie rasowego horroru z wampirami w pierwszym planie – to bardziej śledztwo z elementem nadnaturalnym niż klasyczna opowieść grozy. Ocena: 7/10 – za klimat, oryginalność i temat, który można było jednak pogłębić. Ale przeczytać warto – choćby po to, by zobaczyć, jak thriller spotyka się z legendą wampira i wychodzi z tego żywy.

Wampiry w literaturze? Jestem zdecydowanie na tak, pod warunkiem że wątek wampiryczny nie jest romantyzowany czy trywializowany. W poważnej odsłonie, ale też w nieco innym ujęciu, pojawiają się one w najnowszym thrillerze C.J. Tudor „Ostatnia batalia”. Dla mnie ta powieść była pierwszym spotkaniem z twórczością autorki, ale absolutnie nie dziwią mnie zachwyty nad „Kredziarzem” czy „Płonącymi dziewczynami”, jeśli miały w sobie tyle mroku, psychologicznej głębi i grozy. Autorka tym razem zabiera nas w podróż na mroźną Alaskę, która tylko pozornie jest historią o wampirach. W rzeczywistości to przejmujący thriller o inności, o granicach nienawiści i o tym, jak łatwo zasłonić prawdę wygodnym osądem. Wampiry są gatunkiem niemal wymarłym i nie stanowią zagrożenia dla człowieka. A jednak ktoś chce je unicestwić. Strach, uprzedzenia, historia przemocy i podziałów wypełniają powietrze niewielkiego Deadhart bardziej niż śnieg. W miejscu, gdzie dzień trwa tylko pięć godzin, a noc zdaje się nie mieć końca, ląduje Barbara, detektyw i ekspertka od antropologii wampirów, zwana „doktorką od wampirów”. Jej niepozorny wygląd może zmylić tylko na początku, bo ci, którzy mają z nią do czynienia, szybko przekonują się o jej niesamowitej dociekliwości i bystrości umysłu. Prawda ma dla niej wartość nadrzędną, nigdy nie chodzi na skróty w imię świętego spokoju. Przysłana do Deadhart, by rozwikłać sprawę morderstwa młodego chłopaka, trafia w sam środek nakręcającej się z każdym dniem spirali nienawiści, uprzedzeń i strachu. Bo wszyscy są przekonani, że winny jest ktoś z kolonii wampirów. Ale tu nic nie jest czarno-białe. Z każdym rozdziałem pojawiają się nowe tropy, zaskakujące ślady i bohaterowie, których nie sposób jednoznacznie ocenić. Beau, starzejący się myśliwy rozmawiający z makabrycznymi trofeami. Poprzedni szeryf, którego dawne śledztwo wciąż rzuca mroczny cień. Kapłanka lokalnej społeczności, podsycająca antagonizmy. Wampirzyca w ciele dziewczynki. Czy lekarz prowadzący nielegalny i koszmarny proceder. Pojawiają się też wstrząsające obrazy więzionej przez lata dziewczyny i legenda o „ostatniej batalii” — wojnie, która ma raz na zawsze zakończyć historię współistnienia ludzi i wampirów. Autorka wplata w thriller elementy społeczne i egzystencjalne pytania o to, czym jest człowieczeństwo, kto zasługuje na życie i czy da się żyć obok siebie, gdy strach i nienawiść przysłaniają rozsądek. Prócz pola do refleksji, lektura dostarczy Wam jednak przede wszystkim znakomitej, trzymającej w napięciu rozrywki. Ja uwielbiam gdy groza czai się w atmosferze i w człowieku, więc z przyjemnością poznam wcześniejsze książki Autorki.

Ocena: 4/5 Gatunek: horror/thriller Motywy: mor*erstwo młodego chłopca, zasypana śniegiem Alaska, zbr*dnia z przeszłości, małe miasteczko vs kolonia wampirów . Podziwiam C.J. Tudor za to, że jej się chce. Chce jej się ciągle wymyślać nowe, niepowtarzalne historie. Takie, które są świeże, oryginalne i nie na jedno kopyto. Thriller, w którym główną rolę odgrywa kolonia wampirów? Proszę bardzo, nie trzeba się prosić! Ależ to było ekscytujące! Mówię to ja – czytelniczka, której do wampirycznych tematów daleko. W „Ostatniej batalii” motyw ten został jednak podany w tak lekkostrawnej formie, że mogłabym zakrzyknąć: „chcę więcej”! Akcja ulokowana w malutkim miasteczku, gdzieś w dzikiej części Alaski, cywilizacja daleko stąd, przenikliwe zimno, chłodnia pobliskiej knajpy skrywa w sobie kilka niespodzianek, a klimatu dodają zwariowane świąteczne iluminacje i halloweenowe ozdoby: vibe trochę jak z mrocznego parku rozrywki. Nastrój więc idealny, a na pierwszego krw*opijcę długo czekać nie trzeba. Zam*rdowany zostaje nastolatek, wszystko wskazuje na to, że padł ofiarą wampira, co w świecie powieści Tudor nikogo nie dziwi, jako że ludzie i wampiry żyją tu właściwie obok siebie – ci pierwsi w miasteczku, ci drudzy w kolonii/osiedlu nieopodal. Obydwie grupy funkcjonują w aurze wzajemnej nieufności. Nie ułatwia to pracy śledczej Barbarze Atkins, próbującej rozwiązać zagadkę zbr*dni, która wydaje się być powiązana ze sprawą z przeszłości. Oprócz śledztwa Barbara musi się też zmierzyć z prowincjonalną ciasnotą umysłową i nienawiścią wobec wampirów, tymczasem w tle czai się zapowiedź wampirzego buntu. Najnowsza opowieść Tudor wciąga i intryguje. Nie odłożysz jej na półkę, dopóki nie poznasz odpowiedzi na pytanie, która z tych dwóch – przepełnionych pogardą - grup odniesie zwycięstwo.