Ostatnia gejsza z Gion

„W świecie, w którym kobiety są jak kwiaty wiśni - piękne, kruche i nietrwałe - jedna z nich postanawia nauczyć się latać.” . Umiałybyście żyć w przysłowiowej złotej klatce? Niby mieć wszystko, ale tak naprawdę nic? Żyć, ale ukrywać uczucia, być niczym lalka - piękne, ale bezwolne? . M.in. z tym wszystkim mierzyły się kobiety stworzone dla rozrywki mężczyzn w Japonii, czyli Gejsze. „Ostatnia Gejsza z Gion” autorstwa Magdaleny Buraczewskiej-Świątek opowiada o historii jednej z nich - Yukiko, która wcześniej była Haną. . W wieku sześciu lat została sprzedana do domu gejsz. Przez lata kształcona, kształtowana na nowo, stała się kimś innym - żywą lalka ukrytą pod warstwą białego pudru, która miała służyć mężczyznom. W wieku dwudziestu lat jej poukładane życie, do którego zdążyła się już przyzwyczaić legło w gruzach. Wszystko za sprawą mężczyzny - Thomasa Bennetta, brytyjskiego tłumacza i zarazem fotografa. Uczucie, które się między nimi pojawiło, zamiast uskrzydlić, przyniosło zgubę… i nowe życie. Czy Yukiko, tytułowa ostatnia gejsza z Gion, podda się jemu, zmieni wszystko dla mężczyzny, a tym samym wywoła skandal, czy jednak podda się woli bogatego patrona, spłaci swój dług i będzie u jego boku wieść spokojny, ale dalej bezwolny żywot? Czy może jednak wybierze trzecią drogę i poświęci się dla macierzyństwa?… . „Ostatnia Gejsza z Gion” to niezwykle smutna opowieść o cenie wolności. Wolności, która tylko z pozoru przynosi to lepsze rozwiązanie. To też historia o matczynej miłości - miłości ponad wszystko, a przede wszystkim własne szczęście. . Autorka bardzo dobrze oddała realia panujące w Japonii w drugiej połowie XIX wieku. Czuć było tamten klimat, zasady panujące w domu gejsz, wszystkie rytuały i niezrozumiałe rzeczy dla nas, ludzi „spoza” tego świata. . Niestety nie mogłam pogodzić się z decyzją głównej bohaterki - Hany, która wg mnie niepotrzebnie utrudniała sobie życie - nie chciałabym za dużo spamować, ale po lekturze sami będziecie wiedzieć, o co chodzi. . Być może dlatego mam też poczucie, że w tej historii „czegoś” mi brakuje, że liczyłam jednak na szczęśliwe zakończenie. . Nie mniej, polecam ją Wam - przeczytajcie, a przekonacie się sami, być może to tylko moje odczucia.