Ostatnia noc Aurory

Ponownie czytaliśmy książkę jednocześnie, starając się o niej nie dyskutować, żeby napisać dwie niezależne recenzje. 📚ONA - Elżbieta Podolska Cykle powieści z jednym bohaterem są niebezpieczne. Zdarza się, że każdy kolejny tom jest gorszy, brakuje pomysłów, świeżości i mocy… Zupełnie inaczej jest w powieściach Barbary Baraldi z Aurorą w roli głównej. Każdy kolejny tom jest zupełnie inny, lepszy, zaskakujący i coraz bardziej wciągający. Na każdy czekam z utęsknieniem, żeby sprawdzić, co nowego wydarzyło się w życiu dziewczyny, która bardzo mocno została doświadczona: śmierć rodziców, narzeczonego, postrzał… Trzeci tom i znowu czytanie w nocy z zapartym tchem, bo nie można się oderwać, bo nie zostawię bohaterki w połowie śledztwa. Trzeci tom jest inny. Nadal morderstwa są brutalne, ale w życiu Aurora przestaje być taka dzika. Już nie odsuwa się od ludzi, zaczyna rozumieć, że fajnie mieć ich obok siebie, wspierać się i działać wspólnie. Zaczyna też dostrzegać cierpienie innych. No i opiekuje się kotką-przybłędą i o niej pamięta. Historia nadal jest bardzo poplątana i kiedy wydaje się, że już dokładnie wiemy, kto, co i dlaczego, to nagle okazuje się, że jeszcze jest sporo do końca i niczego nie wiemy. Barbara Baraldi potrafi zaskoczyć swojego czytelnika i do samego końca trzymać go w napięciu. Sam pomysł zawiązania akcji i wciągnięcia w nią Aurory jest niesamowity. Dwie sprawy, których nic nie łączy, a jednak nigdy nie mów nigdy. Dawni wrogowie stają się przyjaciółmi, a miłość powraca. Tylko nie myślcie, że książka straciła pazur – absolutnie nie. Są rozdziały i opisy, które mrożą krew w żyłach, porażają tym, że ktoś mógł wpaść na taki pomysł, że ludzie ludziom to robią. Ostrość zbrodni się nie zmienia, zmienia się jedynie Aurora, która dojrzewa. I to też jest siła tej książki i całego cyklu, że nie stoi w miejscu. Nie mogę się doczekać, kiedy będzie tom czwarty. Jestem ciekawa nie tylko kolejnych zbrodniczych pomysłów autorki, ale także tego, w jakim kierunku wyśle Aurorę, czy jeszcze pozwoli jej dorastać i rozumieć świat, czy może znowu zepchnie ja w otchłań szaleństwa i mroku. Już bym chciała czytać!!! I martwi mnie tylko to, że tom 4 jest na razie ostatni… 📚ON – Juliusz Podolski To już trzeci w tym roku tom przygód włoskiej profilerki Aurory Scalviati, Wszystkie ukazały się pod naszym patronatem medialnym. Przede wszystkim zarezerwujcie sobie dzień, bo nie oderwiecie się od jego czytania. To trochę jak z maratonem przy oglądaniu seriali. Jeszcze jeden odcinek, no ten będzie ostatni... I właśnie okazuje się, że to był właśnie ostatni i pozostaje czekać na kolejny sezon, albo powieść. Gorzej kiedy takiej perspektywy nie ma. Barbara Baraldi ma jeszcze jeden tom przygód Aurory… Ta część jest nieco inna. Aurora jest bardziej poukładana, jakby ogarniająca swoją chorobę. Taka jest też fabuła — spokojniejsza. Bohaterka nie ma zdecydowanych konfliktów wokół siebie, ale sprawa, którą ma do rozwiązania okazuje się niezwykle zagmatwana. Dwa oddalone od siebie miejsca, samobójstwo dziewczyny, porzucony samochód z wielką maskotką Pandy. A potem zmasakrowane zwłoki mężczyzny, który okazuje się być właścicielem tego auta. Z biegiem czasu fakty i poszlaki wskazują, że oba zdarzenia mają dużo, a nawet bardzo dużo stycznych. Wiele wątków otwartych, jak to u Baraldi, w końcu prowadzą do rozwiązania zagadki. Jednak coś nie pozwala Aurorze uznać, ze to jest prawdziwy koniec, czuje, że coś w tym wszystkim nie gra, że ten koniec nie jest ostatecznym końcem. Poprzednie dwie części czyta się, czując atak wielu bodźców i emocji towarzyszących Aurorze. Tutaj wszystko toczy się na bardziej zwolnionych obrotach. Aurora próbuje ułożyć sobie swoje osobiste sprawy, opiekuje się kotką T.Rex. Na kolejnych kartach książki przypominają się lubiani przeze mnie ludzie z poprzednich tomów. Traktuję ich, jak starych znajomych. Zaletą także i tego tomu jest fakt, że można go czytać jako oddzielną opowieść, bez znajomości treści poprzednich części. Baraldi, króciutko przypomina, kim jest dana postać i jak wiąże się z opowieścią o Aurorze. Przypomina nam, że przecież już ich znamy. Oczywiście lepiej sięgnąć po poprzednie części i czytać od początku, co pozwali poznać osobowość Aurory, ale także i portrety postaci. Pojawiają się też nieśmiałe opisy jedzenia, jak przystało na kryminał włoskiej autorki. Jest np. mój ulubiony napój chinotto gazowany produkowany z soku z owoców pomarańczy mirtowej. Wyglądem przypomina colę i ma słodko-gorzki smak. I tu Aurora mija się z prawdą, mówiąc do Bruna: "- Myślę, że jesteś jedynym człowiekiem na świecie, który pije chinotto przed siedemdziesiątką". Droga Auroro mogę powiedzieć, że się mylisz. Mam na liczniku mniej i od dawna, jak tylko mogę oddaje się konsumpcji tego napoju. I jeszcze jeden cytat na temat tego, jak wielu ludzi lubi pospiesznie komuś wlepiać negatywną ocenę w socialach stając się ”Bogiem i Carem”, absolutną wyrocznią. „Utrzymywanie dobrych relacji z klientami (osobistych – dop. Czytadełka) to dziś podstawa, w czasach, kiedy każdy chuj może zostawić negatywny komentarz na swoich pieprzonych socialach i jednym kliknięciem zniszczyć reputację ludzi, którzy uczciwie pracują. Teraz najbardziej liczą się opinie". Moja o trzeciej części Aurory jest jak najbardziej za, ale pmiętajcie jeśli będziecie mieli inną, nie piszcie, że książki nie warto czytać, bo to tylko Wasza subiektywna opinia… Miłej lektury.