Oświadczyny Bridgertonowie

„Nie chcę być wybrana, bo jestem wygodna. Chcę być kochana – albo wcale.” „Jeśli jej dotknąłeś, przysięgam, że będziesz jadł przez słomkę do końca życia.” „Nie wiedziałem, że tęsknię, dopóki nie przeczytałem twojego listu.” „Nie zapytałam cię o zgodę, Phillipie. Po prostu przyjechałam. Czy to naprawdę takie niewłaściwe, że chciałam wiedzieć, kim jesteś, zanim podejmę decyzję o ślubie?” „Nigdy nie pragnąłem kobiety, która potrafiłaby mnie złamać słowami.” „A ja nie pragnęłam mężczyzny, który potrzebuje niańki.” Eloise Bridgerton nigdy nie szła na kompromisy . Słynęła za to z ciętego języka, który mógł jej przysporzyć więcej wrogów niż kiedykolwiek przypuszczała. Nie była typem księżniczki od dziecka marzącej o ślubie i nigdy tego nie ukrywała. A jednak po śmierci swojej kuzynki Mariny rozpoczyna korespondencję z jej mężem. Sir Phillip Crane nie jest wylewnym czy uczuciowym człowieka. Mimo wszystko łatwiej mu otworzyć serce i opowiadać o tym co go trapi , a jajo samotny ojciec stoi przed dużym wyzwaniem i zwyczajnie nie radzi sobie z opieką nad dziećmi. Bliźniaki- Amanda i Oliver dają mężczyźnie mocno w kość. Tymczasem niepokorna panna Bridgerton ucieka z Londynu i udaje się do posiadłości Crane'a bez przyzwoitki, co budzi oburzenie elit i rodzi mnóstwo spekulacji. Na miejscu czeka ją bardzo trudna przeprawa ponieważ pociechy ukochanego nieustannie płatają jej figle. Relacja tej dwójki była wyjątkowo ciężka i pełna napięcia z powodu różnic osobowości i charakterów.. a Philip momentami niemiłosiernie mnie irytował jednak koniec końców udało mu się zdobyć moją sympatię. Piąta część cyklu Pani Julii była cudowna, wciągająca I bardzo głęboka. Skupiała się przede wszystkim na psychologicznych portretach postaci a wątek miłosny cechowała ogromna dojrzałość, która wyjątkowo mnie ujęła. „Oświadczyny” to opowieść o tym, że miłość nie zawsze wygląda tak, jak ją sobie wyobrażamy – i że czasem trzeba ją wypracować. Kocham tę serię i zdania nie zmienię. 💚

„Oświadczyny” to już piąty tom serii o rodzinie Bridgerton.Tym razem poświęcony jest on Elose, która powoli wkracza w staropanieństwo. Aleczy przeszkadza jej to?Eloise to moja ulubiona postać z całej rodzinki Bridgertonów.Jest uparta, posiada cięty język i do tej pory uważała, że małżeństwo nie jestdla niej. Wszystko zmienia się gdy zaczyna korespondować z Philip Crane.Wystarczyło parę listów, by pewnego dnia zaplanować i w ukryciu przedwszystkimi wyruszyć do posiadłości przystojnego wdowca.Philip nigdy nie sądził, że jeszcze będzie potrafił ożenićsię. A jednak. Gdy Eloisa napisała do niego pierwsza zaczął zmieniać zdanie.Czy dwoje ludzi, których więcej dzieli niż łączy będziepotrafiło znaleźć drogę do siebie? Przekonajcie się sami.Podobnie jak poprzednie książki z tej serii i tę czytało misię bardzo przyjemnie. Z zapartym tchem śledziłam to co może spotkać Eloise.Kobieta udając się do wiejskiej posiadłości Philipa zderzyła się nieco z innymświatem. Do tego wdowiec ma dzieci, które na początku dały popalić przyszłejżonie ich ojca. Książka dostarczyła mi wielu emocji. Przede wszystkim uśmiechnie schodził mi z ust. Zarówno zabawne dialogi prowadzone przez zakochanych jaki wkroczenie braci Eloisy były nie tylko ciekawe, ale wywoływały u mnie wybuchyśmiechu.Autorka wspaniale oddała klimat XIX wieku. Czasy balów isukien. Posiada ona lekki styl pisania dzięki czemu książkę czyta się nie tylkoprzyjemnie, ale również szybko. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej serii, to bardzo polecamsięgnąć po każdy tom, nowego pięknego wydania.

Czy jedno zdanie na papierze może zmienić wszystko, nawet dla kobiety tak niezależnej i pewnej siebie jak Eloise Bridgerton? „Oświadczyny” autorstwa Julii Quinn to książka, która może zaskoczyć nawet tych, którzy myślą, że dobrze znają reguły gry w romansie historycznym. Bo oto dostajemy opowieść, która nie jest ani słodką baśnią o miłości od pierwszego wejrzenia, ani przewidywalnym romansem z balową sceną w roli głównej. To historia pełna sprzeczności - jak sama Eloise. Przyznam szczerze: od zawsze darzyłam tę bohaterkę sympatią. W cieniu Daphne czy Penelope, Eloise była głosem rozsądku i irytacji wobec konwenansów. Kiedy zatem dotarłam do tomu, w którym to ona gra pierwsze skrzypce, byłam pełna nadziei. I nie zawiodłam się. Julia Quinn zabiera nas do wiejskiej posiadłości, gdzie więcej jest atramentu na twarzach dzieci niż w kałamarzu, a wdowiec Philip Crane to mężczyzna… trudny. Surowy. Milczący. Zraniony. Nie taki, którego wymarzyłaby sobie londyńska panna. Ale Eloise nie jest zwyczajną panną. A i to, co ich połączy, nie będzie zwyczajnym uczuciem. Bardzo podobało mi się to, że „Oświadczyny” odchodzą od klasycznego schematu romantycznego uniesienia. Zamiast tego mamy napięcie, niedopowiedzenia, frustracje, a między tym wszystkim - iskry. Małe, ale palące. Quinn nie czaruje nas balami, tylko pokazuje codzienność. Wyzwania, jakie niesie za sobą bycie macochą dla dzikich bliźniaków. Nieumiejętność rozmowy o uczuciach. Strach przed tym, że można coś zbudować… i coś stracić. Eloise i Philip są jak ogień i woda. Ona - z przekonaniami, że kobieta może być czymś więcej niż tylko żoną. On - z przekonaniem, że nie zasługuje już na nic dobrego. A mimo to autorce udaje się ich pięknie zderzyć i powoli, bardzo powoli, zbudować między nimi most. Bez fajerwerków, ale za to z emocjami, które naprawdę czuć. To również bardzo ludzka opowieść o samotności - zarówno tej głośnej, jaką wykrzykują dzieci pozbawione matki, jak i tej cichej, która zamieszkała gdzieś głęboko w Philipie. I choć Quinn nie unika humoru (co bardzo sobie cenię!), to w tym tomie jest on nieco stonowany. Jakby bardziej dojrzały. Czy „Oświadczyny” to moja ulubiona część serii? Nie. Ale czy to jedna z najbardziej dojrzałych, nieoczywistych, zapadających w pamięć historii w cyklu Bridgertonów? Zdecydowanie tak. Dla wszystkich, którzy szukają romansu z czymś „więcej” - z pogłębioną psychologią postaci, z autentycznymi emocjami, z nutą cierpienia i nadziei - ta książka będzie strzałem w dziesiątkę. Ocena: 8,5/10 - za dojrzałość, głębię emocji i nietypowe podejście do miłości, która rodzi się nie wśród róż, lecz wśród codziennego chaosu.