Otuleni syberyjskim wiatrem. Tom 1. Zdeptane nadzieje

Pewnie się przyzwyczailiście już do tego, że lubię zaczynać recenzję od cytatów. Zatem przeczytajcie, co pisze na swojej stronie internetowej Wioletta Piasecka, autorka książki, którą właśnie przeczytałem: "Bardzo często czytelniczki piszą do mnie, że powieść jest jakby właśnie o nich. Ostatnio pani napisała mi, że czekała na drugą część Przyjdzie pogoda na szczęście, bo chciała zobaczyć, czy Joanna wybaczyła ojcu. Ona miała identyczną sytuację..." Ja też chcę się dowiedzieć, co czeka Józię, Zofię i Krzysztofa Rzążewskich, tym bardziej że żyją w mrocznych czasach po powstaniu listopadowym w zaborze rosyjskim. Dlatego będę czekać na drugą część cyklu "Otuleni syberyjskim wiatrem". Właśnie kilka dni temu ukazał się pierwszy tom "Zdeptane nadziej". Mimo że nie jestem czytelniczką, lecz Czytelnikiem z ciekawością sięgnąłem po książkę Wioletty Piaseckiej, która ma właśnie olbrzymie powodzenie wśród kobiet pochłaniających jej powieści. Ja z wrodzonej mi przekory oraz z moich zamiłowań i wykształcenia historycznego sięgnąłem po romans, który mocno osadzony jest w realiach po powstańczej rzeczywistości I poł. XIX wieku. Chociaż, czy jest to do końca romans...? To dla mnie opowieść obyczajowa o tamtych czasach nacechowana patriotyzmem, konspiracją, emisariuszami, działaniami mającymi chronić polskość w Krzemieńcu, gdzie car zlikwidował Liceum Krzemienieckie słynne w ówczesnej Europie. Tu powstaje organizacja, która ma zmienić przyszła Polskę. Czas, kiedy zaangażowani Polacy zsyłani byli na Sybir w najlepszym wypadku, albo kończyli życia na szubienicy. Romans jest cząstką ówczesnego życia, kiedy niezwykle istotną sprawą było wydanie córek dobrze i szybko za mąż, bo najgorsze co mogłoby na nie spaść to staropanieństwo. Autorka umieściła mnóstwo postaci znanych z kart historii choćby matka Juliusza Słowackiego, Joachim Lelewel, Szymon Konarski, co urealnia opowieść napisaną lekko, łatwo i przyjemnie, ale jednak z nutą dramatyzmu, tragizmu, który chyba tak naprawdę da dopiero znać o sobie w drugiej części. To było miło spędzony czas i będę wypatrywał w zapowiedziach kolejnej części, bo zakończenie przypomina najlepsze końcówki sezonów seriali. Wątki nie kończą się a zostają wycięte, jak gilotyną... A najgorsze to, co szeptucha przepowiedziała hrabinie Śniadeckiej, kończy się właściwie w pierwszym tomie...

„-Szczęście… Co to słowo znaczy? Nie rozumiem tego dążenia ludzi do szczęścia. […] Po co to komu? Zresztą, czy można być stale szczęśliwym? - No pewnie, że nie. […] Jednak chcemy być szczęśliwi nawet przez krótką chwilę.” . Kobiety w powieści Wioletty Piaseckiej „Zdeptane nadzieje” nie miały łatwo. Realia XIX wieku w tym na pewno nie pomagały. Bo przecież panienki z dobrych domów miały jedno główne zadanie - wyjść dobrze za mąż. A nie daj staropanieństwo! Aby uchronić się przed tym „wstydem”, niejednokrotnie wychodziły za pierwszego lepszego kandydata, który nawinął się pod nosem. Tylko po to, by nie okryć hańbą siebie i rodziny… . M.in. z takimi zmartwieniami musiały się uporać siostry Zofia i Józefa Rzążewskie - panny na wydaniu. A przecież w tle działa się wielka historia - prześladowania powstańców za niepodległościowy zryw, do tego było świeżo po epidemii cholery, która w Krzemieńcu zabrała ze sobą wiele dusz. Ale toczy się życie - pierwsze zauroczenia, wydawać by się mogło, że i wielka miłość, jeszcze większe rozczarowanie, złamane serca, zawód, ból i cierpienie. Także zazdrość, zawiść i kiełkująca intryga. Ale mimo wszystko chęć do działania - walki z zaborcą i dążenia do wolności. Bo czymże byłoby życie bez patriotycznych ideałów… . „Zdeptane nadzieje” to pierwszy tom sagi Otuleni Syberyjskim Wiatrem. To niezwykle ciekawa opowieść o losach Polaków w tych trudnych czasach, kiedy to Polski nie było na mapie świata. Gdzie patriotyczne zrywy przynosiły nadzieje, ale i jeszcze większe prześladowania. I niezwykle trudny los kobiet - chcących działać, decydować samych o sobie, jednak wciąż uwiązanych przez sztywne konwenanse. . Powieść bardzo mi się podobała, nie pozwalała odłożyć się na później. Było ciekawie, a samo zakończenie spowodowało, że już wyczekuję kontynuacji, bo czuję, że będzie się działo!

„Zdeptane nadzieje” to książka, która jest idealną lekturą na wieczór po ciężkim dniu. Czyta się ją bardzo przyjemnie i dość szybko. Autorka zabiera nas do czasów gdy Polska była okupowana przez Imperium Rosyjskie. Ludziom nie żyje się dobrze, a do tego szerzy się epidemia cholery. Gdy jedni próbują walczyć o Polskę inni przeżywają swoje pierwsze miłosne uniesienia. Zofia i Józefa są młode i piękne. Mają głowę pełną marzeń. Chcą kochać i być kochane. Wydaje się nawet, że znalazły swoje drogie połówki, ale żyły w czasach gdy to rodzice decydowali kto z kim powinien wiązać się na dłużej. Pani Wioletta Piasecka wspaniale oddała klimat i nastroje jakie panowały w tamtym okresie. Strach przed konfiskatą majątków, prześladowań i zsyłki na Sybir. A z drugiej strony ukazuje życie tych, którzy korzystali z życia na balach i myśleli o wyjściu za mąż. Autorka posiada lekki styl pisania, dzięki czemu książka jest miłą lekturą, która myślę, ze zostanie ze mną na dłużej. Bohaterowie dostarczyli mi wielu emocji. Są to bardzo barwne postacie, których nie da się nie lubić. Zwłaszcza siostry Rzążewskie i ich los bardzo mnie zainteresował i nie mogłam oderwać się od lektury.