Pan Lasu - gra paragrafowa

Zdarza Ci się grać w gry paragrafowe? Tak? W takim razie świetnie trafiłeś(-aś)! „Pan lasu” Łukasza Orbitowskiego to książka, w której nie jesteś,y obserwatorami. Jesteśmy prawdziwymi bohaterami i to od nas zależy jak skończy się historia! Bo tutaj każda decyzja ma znaczenie i nie ma tu miejsca na przypadek. Prowadzimy Krystiana przez mroczny, duszny świat, w którym coś czai się w cieniu. I niby mamy wybór, ale czy aby napewno kontrolujemy tę historię? Klimat jest tutaj świetny! Autor nie próbuje nas straszyć tanimi trikami. Ona buduje napięcie powoli, gdzieś podskórnie. Las nie jest tu tylko tłem - jest żywy, ciężki, przytłaczający. Czujemy go niemal fizycznie. I im dalej idziemy, tym bardziej mamy wrażenie, że coś jest nie tak. Że coś nas obserwuje. Motyw słowiańskości tylko to pogłębia. To nie jest oczywisty horror - to raczej coś bardziej pierwotnego, nieuchwytnego. Coś, co siedzi gdzieś głęboko w naszej wyobraźni i wychodzi na powierzchnię wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewasz. Ta książka to naprawdę świetna rozrywka! Skakanie między paragrafami, ciągłe podejmowanie decyzji, wracanie do wcześniejszych momentów - ciągle coś się tutaj dzieje. Chociaż wiem, że dla jednych to będzie świetna zabawa, dla innych coś, co wybija z rytmu czytania i meczy. Jednak taki urok gier paragrafowych 😉 Do czego mogę się przyczepić to fakt, że Krystian to ktoś, kogo prowadzisz ale nie zawsze czujesz z nim realną więź. Przez to niektóre decyzje, które powinnam przeżywać, stawały się bardziej mechaniczne niż emocjonalne co z całą pewnością troszeczkę odbiło się na odbiorze całej gry. Jednak mimo to do niej wracałam. Bo „Pan lasu” ma w sobie coś uzależniającego. To uczucie, że może następnym razem podejmiesz lepszą decyzję. Że odkryjesz coś, czego wcześniej nie widziałaś(-eś). Że dotrzesz do innego zakończenia i nagle okazuje się, że jedna historia to za mało. Bo jeśli dasz się w to wciągnąć - może Cię naprawdę zaskoczyć. Ocena: 7/10