Pani na wrzosowisku. Tom 2. Ostatni nokturn

„Ostatni nokturn”, czyli druga część Pani na Wrzosowiskach, tym razem w dużej mierze toczy się w Londynie, ale także w Yorkshire oraz Szkocji. Pierwszy tom „Preludium” mocno wciągnął w opowieść stworzoną przez Lucynę Olejniczak. Powiedzieć, że wiele się dzieje w drugiej odsłonie, to właściwie nic nie powiedzieć. Jest wszystko: horror, thriller, ucieczka Nelly przed oprawcą, życie w mrocznych dzielnicach Londynu, teatrzyk na peryferiach i wielka sztuka – opera, koronacja królowej, miłość, nienawiść, wyzysk dzieci, tajemnice zamku na wrzosowiskach, ciężka choroba, małżeństwo Elizy, hazard i, uwierzcie, to jeszcze nie wszystko! Jaka jest więc ta opowieść? Na pewno nie jest łatwa, lekka i przyjemna. Jest w niej wiele mocnych akcentów, które powodują, że w trakcie czytania bardziej wrażliwym może pojawić się gęsia skórka. Co by jednak nie powiedzieć, jest to mocno rodzinna opowieść o relacjach, godzeniu się z przeszłością i szukaniu swojego miejsca w życiu. O uczuciach, które mieszają się – i od tych buzujących jak pochodnia, po sople lodu. Niezwykle ważnym elementem opowieści jest tajemnica. Zresztą nie inaczej było w „Preludium”. Ale w tej części gra zdecydowanie ważniejszą rolę. Bo czego się nie tkniemy, czytaj: doczytamy, to wywołane jest większym lub mniejszym sekretem. Sprawy z przeszłości stopniowo wychodzą na jaw. Trudno nie czuć sympatii do wielu postaci, które nie są płytkie, a wręcz przeciwnie, sprawnie skonstruowane przez autorkę. Nie są jednowymiarowe, jak to często się zdarza w tego typu opowieściach, ale mają wady i zalety. Ich zmagania nie są wydumane, ale takie, jak naprawdę w życiu mogą się zdarzyć, nawet jeśli jest to lekarz dopadający kobiety uzbrojony w stalowe pazury. Książka czyta się szybko, „połykając” strony, ale to zasługa autorki, jej pióra, że posłużę się mocno analogowym stwierdzeniem. No, ale opowiada o czasach, kiedy to pióro było jedynym narzędziem do przelewania myśli na papier. Toczy się jak dobrze skonstruowany utwór, wszak wiele muzyki w Pani na Wrzosowiskach się przewija. Jest spokojna i nastrojowa muzyka, ale pojawiają się mocne akordy, które poruszają i doprowadzają do strachu o losy bohaterów. Eliza trzy razy otrze się o śmierć: choroba, wyprawa do niebezpiecznych dzielnic w poszukiwaniu Nelly i przygoda w kopalni węgla kamiennego w Szkocji. Co mnie przekonuje do tej opowieści i do tego, by czekać na trzeci tom, który ukaże się w styczniu – „Przerwana serenada”? Delikatna i subtelna miłość w życiu Elizy, która zmienia ją i kształtuje, a także bardzo realistyczne, a momentami drobiazgowe opisy realiów ówczesnych czasów, ale także miejsc czy sytuacji. Czekam na dalsze losy Elizy oraz jej brata, który także przewija się przez karty książki, chociaż ich losy toczą się równolegle, nie krzyżując się.

„Ostatni Nokturn” to książka, której nie mogłam już się doczekać. Cudownie było znowu przenieść się do czasów Powstania Listopadowego i Wiktoriańskiej Anglii. Poznajemy dalsze losy Elizy Bielskiej, która zmuszona była opuścić nasz kraj i udać się do Angli, gdzie stała się panią na Wrzosowisku. Jej życie w nowym miejscu nie jest jednak łatwe. Traci pracę, a Nelly, dziewczynką którą uratowała ucieka. Wujek bankrutuje i chcę ją wydać za sędziego o wiele od niej starszego. Odwiedza ją brat, ale ta wizyta więcej sprawia niepokoju niż radości. Ale na szczęście w jej życiu pojawił się ktoś, w kim znajdzie oparcie. To nie jest moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. I za każdym razem kiedy biorę do ręki powieść Pani Lucyny wiem, że czeka mnie wiele wrażeń. I tak jest tym razem. „Ostatni Nokturn” to drugi tom cudownej serii Pani na Wrzosowisku. Serii, która właściwie czyta się sama i nie pozwala się odłożyć nawet na chwilkę. Bohaterowie tu są wielowymiarowi i na pewno i nie można powiedzieć, że są ni jacy. Autorka świetnie oddała nastroje panujące w XIX wieku. Pokazała jak traktowano kobiety i jak one same potrafiły zawalczyć o siebie. Opowieść o młodziutkiej Elizie biegnie nieśpiesznie, ale nie znaczy to, że jest nudno. Czasami taki typ narracji pozwala lepiej zagłębić się w opisywaną historię, co bardzo lubię. Jeśli lubicie powieści, których akcja osadzona jest w XIX wieku, to bardzo polecam serię „Pani na Wrzosowisku”.