Panie kocie, jak żyć?
Przewodnik po równowadze, odpoczynku i codziennych przyjemnościach

Współczesny świat przypomina kołowrotek, w którym biegniemy coraz szybciej, goniąc terminy, ambicje i wyidealizowane obrazy samych siebie. W tym całym zgiełku często zapominamy o najprostszych potrzebach: prawie do zmęczenia, autentyczności czy zwyczajnej, niczym niezmąconej radości z bycia „tu i teraz”. Joanna Szczerbaty, psycholożka z ogromnym pokładem empatii i właścicielka dwóch czworonożnych mędrców, proponuje nam niezwykłe ćwiczenie z perspektywy. W swojej najnowszej książce zatytułowanej „Panie kocie, jak żyć?” zaprasza nas do spojrzenia na ludzką egzystencję z wysokości szafy – miejsca, skąd świat wygląda znacznie prościej, a nasze codzienne dramaty nabierają właściwych, nieco komicznych proporcji. Joanna Szczerbaty nie tworzy kolejnego nudnego poradnika pełnego naukowych definicji. Zamiast tego serwuje czytelnikom błyskotliwą, lifestylową opowieść o tym, jak bardzo potrafimy skomplikować sobie życie. Autorka zestawia nasze neurozy z kocim stoicyzmem, pokazując, że podczas gdy my pielęgnujemy urazy przez długie lata, kot po krótkiej sprzeczce otrzepuje futro i wraca do celebracji drzemki. To właśnie ten brak filtra, ta bezwzględna wręcz uczciwość w wyrażaniu emocji, jest czymś, czego jako ludzie desperacko potrzebujemy. Kot nie udaje uprzejmości, gdy ma ochotę na samotność, i nie czuje wstydu, prosząc o bliskość. Joanna Szczerbaty sugeruje, że w tym „braku wychowania” kryje się najwyższa forma dbania o własny dobrostan. Książka „Panie kocie, jak żyć?” zachwyca lekkością, ale pod tym puszystym płaszczem mruczenia kryją się poważne tematy. Autorka z dużą dozą humoru, ale i psychologiczną wnikliwością, dotyka problemów samotności, wypalenia czy nieumiejętności odpoczywania. Joanna Szczerbaty uświadamia nam, że kot potrafi „wytresować” człowieka nie przez manipulację, lecz przez konsekwencję w dbaniu o swoje granice. To fascynująca lekcja asertywności, podana w formie zabawnych anegdot o smakach wody czy specyfice kociego podniebienia, które – w przeciwieństwie do naszego – nie zna smaku słodyczy, a mimo to potrafi czerpać maksimum przyjemności z życia. Lektura tej pozycji to idealny sposób na zwolnienie tempa. Czytając refleksje, które Joanna Szczerbaty snuje na temat naszych reakcji na poniedziałki czy stresów związanych z wychowaniem dzieci, trudno nie uśmiechnąć się do własnych słabości. Autorka, znana również ze swoich uroczych i zabawnych kocich filmików publikowanych w mediach społecznościowych, których zresztą jestem wielką fanką, przenosi tę samą ciepłą energię na strony publikacji. Jej styl jest kojący, przypomina głaskanie kota pod brodą – uspokaja tętno i przywraca wiarę w to, że jutro też jest dzień i świat się nie zawali, jeśli pozwolimy sobie na chwilę lenistwa. Dla kogo jest ta książka? Przede wszystkim dla tych, którzy czują, że nowoczesność zbyt mocno ich docisnęła do ściany. Joanna Szczerbaty stworzyła literackie antidotum na pośpiech. Nie moralizuje, nie obiecuje złotych gór, ale z ogromnym wdziękiem namawia do odnalezienia w sobie odrobiny mitycznego, kociego spokoju. Po zamknięciu ostatniej strony z pewnością spojrzycie na swojego mruczka z zupełnie nowym respektem, widząc w nim nie tylko domowego pupila, ale prawdziwego mistrza zen, który od lat próbuje Wam przekazać najważniejszą lekcję o szczęściu. To lektura obowiązkowa na każdy wieczór, kiedy jedynym, czego pragniemy, jest święty spokój i kubek gorącej herbaty. Bo jak mawia kot: życie jest zbyt krótkie, by nie docenić miękkości własnego fotela. Elżbieta Podolska Ps. Jestem fanką kocich filmików publikowanych przez Joannę Szczerbaty 🙂

„Czy koty widzą nas lepiej, niż my sami siebie? Z wysokości szafy, w milczeniu i z godnością obserwują nasze zachowania i podpowiadają - powoli, spokojnie, z uśmiechem - jak odzyskać życiową równowagę, docenić chwile i celebrować małe przyjemności.” . Jak myślicie? Gdyby spojrzeć na nas samych z perspektywy kota? Dojrzeć wszystko to, czego sami normalnie w codziennym pędzie nie jesteśmy w stanie zauważyć? Skupić się na wykonywanych czynnościach, mieć dystans do siebie i otoczenia, a przede wszystkim zwolnić? . Właśnie w taki sposób, z „kociej perspektywy”, pisze o różnych zagadnieniach Joanna Szczerbaty w książce „Panie kocie, jak żyć?”. Bez moralizowania, z dawką dobrego humoru, prostymi słowami. . Autorka opisuje zarówno te z pozoru błahe sprawy, jak i te poważniejsze zagadnienia, jak chociażby samotność, zmęczenie, czy nie radzenie sobie z trudnymi emocjami. By nie utrudniać sobie, nie komplikować życia - bo przecież im prościej, tym lepiej! Radzi, aby skupić się na codzienności, docenianiu małych rzeczy, celebrowaniu nawet najmniejszych osiągnięć! Byciu tu i teraz, nie z boku, gdzie możemy streścić perspektywę… . „Panie kocie, jak żyć?” to bardzo przyjemna, ale przede wszystkim dająca do myślenia lektura. Pokazuje, że warto czasami zmienić punkt widzenia i po prostu zwolnić!