Paryska córka

„Paryska córka” autorstwa Kristin Harmel to poruszająca historia o wojnie, macierzyństwie, przyjaźni i niezwykłej sile kobiet. Już od pierwszych stron czuć, że autorka odrobiła lekcje i dobrze wie, o czym pisze. Widać, że bardzo dobrze odnajduje się w faktach i miejscach, na bazie których kreśli postacie oraz wydarzenia, które na zawsze zostaną w pamięci czytelnika. Z jednej strony Harmel ukazuje obraz przedwojennego Paryża, gdzie poznajemy Elise oraz Juliette, które są w ciąży i przypadkiem na siebie wpadają. Przyjaźń, która pomiędzy nimi się rodzi, jest czymś naturalnym. Kobiety czują się cudownie w swoim towarzystwie, a niebawem ich córeczki zaczynają czuć taką samą więź jak ich młode mamy. Jednak wśród tych pięknych scen zaczynają przewijać się obrazy wojennej rzeczywistości i wszystkich trudów, z jakimi zmagają się mieszkańcy pogrążonej w wojnie Francji. Młode matki stają przed trudnymi wyborami, podejmując decyzje, które na zawsze mogą zmienić życie wielu osób. To tutaj poznajemy obraz piękna matczynej miłości, która jest bezgraniczna i pozwala wierzyć, że gdzieś tam, wśród zagrożenia, dziecko jest bezpieczne i czeka na swoją matkę. Harmel świetnie oddała klimat wojny i późniejszych powojennych poszukiwań swoich bliskich. Używa pięknego języka i gra na emocjach czytelnika w taki sposób, że podczas lektury nie ma możliwości, aby nie uronić morza łez. Jej narracja jest na tyle przejmująca, że pozwala wczuć się w rolę rodzica i poczuć jego rozdarcie oraz koszmar rozdzielenia z ukochanym dzieckiem. Próby Elise, aby odnaleźć swoją córkę lub dowiedzieć się czegoś więcej o jej losie, łamią serce, ale i nie pozwalają odłożyć tej powieści na bok. „Paryska córka” to książka pełna emocji i ciężko jest mi o niej pisać. Nawet po tygodniu od zakończonej lektury sprawia, że z oczu ciekną mi łzy, a moje myśli krążą wokół miejsc i doświadczeń naszych bohaterek. „Paryska córka” to powieść, która z całą pewnością skłania do refleksji nad życiowymi wyborami i reakcjami w obliczu zagrożenia. O tej powieści nie da się opowiedzieć w kilku słowach. Ją trzeba przeczytać i samemu przeżyć z bohaterkami wszystkie wydarzenia. Serdecznie POLECAM!

„Paryska córka” to książka, której akcja została osadzona w czasie II Wojny Światowej oraz w latach 60 ubiegłego wieku. Jest to powieść o stracie, rozłące, bólu, macierzyństwie i o przyjaźni. Elise i Juliette to dwie kobiety, które poznają się przypadkowo i szybko stają się przyjaciółkami. Obie są matkami. Kiedy wybucha II Wojna Świtowa, Elise musi opuścić Paryż. Postanawia pozostawić córeczkę pod opieką Juliette. Juliette posiada księgarnie. I wydawałoby się, że tam jest bezpiecznie. Szybko jednak okazuje się, że nigdzie nie można być bezpiecznym gdy z nieba lecą bomy. Jedna z nich trafia w księgarnię. Wszyscy giną poza jedną z dziewczynek. Po zakończeniu wojny Elise wraca po córkę. Zostaje jednak ruiny księgarni, a po jej przyjaciółce nie ma śladu. Kobieta zaczyna szukać Juliette. Jej poszukiwania doprowadzają ją do Nowego Jorku. Autorka wspaniale oddała strach, ból i siłę jaką trzeba mieć w sobie by podjąć trudne decyzje matek żyjących w czasie II Wojny Światowej. Książka dostarczyła mi wielu emocji. Są to przede wszystkim smutne emocje związane z tym co musiała przejść Elise. Były momenty kiedy w moich oczach stanęły łzy. I chociaż wiedziałam jak zakończy się ta historia byłam ciekawa jak do tego dojdzie. Autorka posiada piękny styl pisania, dzięki czemu przez książkę wręcz płynie się. Historia w niej opisana jest bardzo wciągająca i trudno się od niej oderwać. Tym bardziej, że jest ona oparta na prawdziwych faktach. Autorka wplotła w tę historię wątek sztuki i artysty. Lektura skłania również do refleksji. I wszystko to razem sprawia, że książka jest jedną z lepszych jakie czytałam w tym roku. Bardzo polecam!