Perła czasu

Nigdy nie wiadomo, kto z czym idzie przez życie, jakie kamienie nosi w swoim plecaku. Zazwyczaj to nasze przykre doświadczenia, sprawy z którymi się nie uporaliśmy, ale jak widać, można też dźwigać niepotrzebny balast, który jest owocem naszej imaginacji". „Najbardziej bolą słowa, które nigdy nie padły.” „Przeszłość potrafi wrócić w najmniej spodziewanym momencie, jak fala, która zabiera grunt spod nóg.” Detektyw Celina Stefańska i jej ukochany policjant Xavier Perrault powracają w kolejnej naprawdę ciekawej odsłonie. Do biura prowadzonego przez główną bohaterkę zgłasza się zegarmistrzyni Laura Tyniecka , która pragnie odnaleźć skradzione przedmioty- wózek swojej siostrzenicy- pięcioletniej Zosi oraz pozostawioną w nim unikatową pozytywkę będącą prezentem dla jej szwagra - Bernarda. Podczas pracy nad tym zleceniem Celina poznaje Roberta Lechcickiego z którym jeszcze nie raz będzie jej dane spotkać. A jego historia okazała się nad wyraz ciekawa. Jakiś czas później w domu klientki Stefańskiej dochodzi do włamania. Okazuje się jednak, że jedynymi precozjami ,które zaginęły są bezcenne czasomierze przekazywane w rodzinie z pokolenia na pokolenie , a sprawca działał na zlecenie. Co naprawdę się wydarzyło i czy starsza sąsiadka z demencją mieszkająca naprzeciwko poszkodowanej rzeczywiście widziała coś istotnego? Bardzo lubię cykle powieściowe Pani Małgorzaty Rogali. Do sięgnięcia po nie kilka lat temu zachęciła mnie mama z którą dzielę literacką pasję. Tym razem śledztwo jest ciekawe i naprawdę trudno przewidzieć jego przebieg a autorka zabiera bohaterów do niezwykle klomatycznego Zurychu. Intryga i powiązania pomiędzy poszczególnymi osobami szybko mnie zaciekawiły, a czytanie było prawdziwą przyjemnością. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi budować napięcie nie tylko poprzez samą zagadkę kryminalną, ale także przez psychologiczne tło wydarzeń. Motyw czasu – odmierzany przez rodzinne zegary, zamknięty w mechanizmach czasomierzy i zapisany w ludzkiej pamięci – staje się tu czymś więcej niż elementem fabuły. To symbol tego, że przed przeszłością nie da się uciec, a niewypowiedziane słowa i niezamknięte sprawy potrafią ciążyć latami. Bardzo podobało mi się, że sprawa kradzieży z pozoru wydaje się prosta, jednak z każdą kolejną stroną odsłania drugie dno. Pojawienie się Roberta Lechcickiego wprowadza nową energię do historii i zapowiada, że jego rola w życiu Celiny może być znacznie większa, niż początkowo się wydaje. Z kolei relacja Celiny i Xaviera – dojrzała, pełna wsparcia, ale też naturalnych napięć – nadaje całości ciepła i autentyczności. Zurych opisany jest niezwykle klimatycznie – elegancki, uporządkowany, a jednocześnie skrywający tajemnice. To tło idealnie współgra z historią o rodzinnych sekretach, lojalności i cenie, jaką czasem płaci się za milczenie. „Perła czasu” to kryminał, w którym akcja idzie w parze z emocjami. To opowieść o tym, że każdy z nas niesie swój własny plecak doświadczeń – czasem pełen realnych krzywd, a czasem lęków, które sami w sobie wyhodowaliśmy. I że prawda, nawet jeśli bolesna, potrafi przynieść ulgę.

Śledzę serię od samego początku i Celina Stefańska jest rewelacyjna – inteligentna, empatyczna, uparta, zmieniająca się z tomu na tom, a przy tym tak prawdziwa, że po każdej książce najchętniej zaprosiłabym ją na kawę i długą rozmowę. Tym razem Celina zajmuje się kradzieżą bezcennych, rodzinnych zegarków Laury Tynieckiej – unikatowych czasomierzy odziedziczonych po matce. Policja rozkłada ręce, więc do gry wkracza Stefańska. Klucz do zagadki kryje się w słowach osiemdziesięcioletniej Jadwigi Mostowskiej – sąsiadki, której demencja splata teraźniejszość z wojną i powojenną Warszawą. Wszyscy uważają, że „babcia bredzi”. Celina słucha. Jeszcze nie wie, jak połączyć kropki, ale słucha i koduje. W „Perle czasu” nie mogło zabraknąć Szyszki – pisarki kryminałów i najlepszej przyjaciółki Celiny. Jest przy niej praktycznie przez całą książkę: komentuje, podpowiada, czasem realnie pomaga w śledztwie, a przy okazji bezczelnie zbiera materiały do swojej nowej powieści. Jej cięty humor i wymiany zdań z Celiną to jak zawsze złoto – rozładowują napięcie i przypominają, że prawdziwa przyjaźń potrafi przetrwać nawet najbardziej pokręcone dochodzenie. Jak zawsze u Rogali nie brakuje genialnie wplecionych smaczków historycznych i ciekawostek – tym razem o sztuce zegarmistrzowskiej, dawnej Warszawie, losach jej mieszkańców. Czytam kryminał, a jednocześnie czuję się, jakbym spacerowała po starych kamienicach z bardzo mądrą przewodniczką. Serdecznie Wam polecam ten spacer, elegancką intrygę, a zakończenie? Niesamowity twist – jestem pod wrażeniem. Celina inspiruje, Szyszka bawi, a pani Jadwiga… no cóż, z nią można wypić popołudniową herbatkę i również się uśmiechnąć. Książki Małgorzaty Rogali biorę w ciemno. Cytaty: „ – Cześć Karo! – przywitała przyjaciółkę, która od kilku dni nie odbierała połączeń i nie otwierała drzwi mieszkania. Na jej poczcie głosowej można było usłyszeć nagrany komunikat: „Cześć, nie dzwoń do mnie teraz i nie składaj mi wizyt. Złapałam wenę i pilnuję, żeby nie uciekła”. – Oderwałaś się od klawiatury? - spytała Celina z zaciekawieniem. – Muszę przemyśleć jeden wątek. – Karolina Szyszkowska, zwana Szyszką, westchnęła. – Chwilowo nienawidzę tego tekstu, nie wiem, czy dam radę go dokończyć. – O ile pamiętam, mówisz tak przy pisaniu każdej powieści, a później wszystko się spina i czytelnicy są zachwyceni.” „ – Okej. Wracając do sprawy Tynieckiej... – Xavier podjął wątek. – Zastanawiam się, czy włamanie w Mysiadle ma związek z innymi kradzieżami zegarków. – Były tego typu zdarzenia? - zaciekawił się Szpakowski. – Owszem. Nie trafiły do ciebie, bo nie było zwłok, ale sposób działania podobny.”

Są takie książki, które bierze się do ręki, by natychmiast zanurzyć się w znajomym, komfortowym świecie. Seria o detektyw Celinie Stefańskiej, spod pióra Małgorzaty Rogali, zdecydowanie do nich należy. Czwarty tom cyklu przygód Celiny Stefańskiej pt. „Perła Czasu”, to idealny przykład relaksującego kryminału – takiego, który dostarcza solidnej intrygi, ale bez niepotrzebnego mroku i psychologicznego ciężaru. To jest ten rodzaj lektury, którą puszczasz sobie jak ulubiony jazz – wiesz, że będzie przyjemnie, a każda nuta (czyt. rozdział) będzie na swoim miejscu. Tym razem w eleganckim świecie Celiny pojawia się dramatyczny akcent. Laura Tyniecka, współwłaścicielka prestiżowej manufaktury zegarków „Perła Czasu”, pada ofiarą zuchwałego rabunku. Z jej domu znikają cenne, biżuteryjne czasomierze, które stanowią rodzinny spadek i pamiątkę po matce. Ponieważ policja zdaje się rozkładać ręce, zdesperowana Laura prosi o pomoc naszą ulubioną detektyw. I tak rozpoczyna się dochodzenie w świecie luksusowych przedmiotów i skomplikowanych mechanizmów. To, co niesamowicie wciąga w tej serii, to fakt, że oferuje ona znacznie więcej niż tylko sprawnie skonstruowaną zagadkę kryminalną. Każdy tom to kopalnia wiedzy o pięknie, sztuce i wyspecjalizowanym rynku. W „Perle Czasu” autorka zabiera nas w fascynującą podróż do świata unikatowych zegarków na rękę. Odkrycie skali i zaawansowania rynku kradzieży tych małych dzieł sztuki jest absolutnie intrygujące! Po lekturze mimowolnie zaczynamy wyszukiwać te najbardziej pożądane i luksusowe czasomierze. To jest właśnie siła tej prozy – łączy przyjemną rozrywkę z edukacją na temat pięknych przedmiotów i ich historii. W centrum kryminalnej intrygi Celina musi zmierzyć się nie tylko ze zorganizowaną przestępczością, ale też z... niepamięcią. Kluczową postacią w sprawie okazuje się osiemdziesięcioletnia Jadwiga Mostowska, sąsiadka Laury. Staruszka coś widziała, ale jej wypowiedzi, z powodu choroby, są niejasne, a teraźniejszość miesza się z odległą przeszłością. To zadanie dla Celiny – rozszyfrowanie słów starszej pani, które mogą okazać się jedynym kluczem do odzyskania pamiątek i złapania rabusiów. Czy to był rabunek na zlecenie? Jaki sekret kryje się za tajemniczym włamaniem? Oprócz świetnie poprowadzonego wątku kryminalnego, który wciąga od pierwszej strony, autorka przemyca ważny i bardzo aktualny temat społeczny. „Perła Czasu” to subtelne ostrzeżenie przed brakiem ostrożności w mediach społecznościowych. Często nawet mimowolnie ujawniamy zbyt wiele ze swojej prywatności, swojego majątku i planów. Książka wyraźnie pokazuje, jak ta cyfrowa otwartość – a także niefrasobliwość w prywatnych rozmowach o planowanych wyjazdach czy cennych prezentach – może obrócić się przeciwko nam i być wykorzystana przez „złych ludzi”. Wniosek nasuwa się sam: warto być ostrożnym w dzieleniu się informacjami. Nie można pominąć też wspaniałego, ludzkiego tła tej historii. Oprócz Celiny, mamy tu do czynienia z ciekawie zarysowanymi postaciami, w tym z poruszającym wątkiem dwóch sióstr i zadawnionych pretensji, który dodaje całości głębi. „Perła Czasu” to lekka, wciągająca lektura, która bawi, uczy i jednocześnie relaksuje. To idealny tytuł na długi wieczór z lampką wina i gwarancja świetnej historyjki. Zdecydowanie warto sięgnąć po ten i poprzednie tomy serii!

Czy wierzysz, że przedmioty mogą przechowywać wspomnienia? Że każdy zegarek, pierścionek czy stara fotografia niosą ze sobą echo historii, o których świat dawno zapomniał? Sięgając po „Perłę czasu” Małgorzaty Rogali, miałam wrażenie, że właśnie takie pytanie szeptano mi do ucha z każdej strony tej książki. Bo tu nic nie jest przypadkiem, a każdy tykający mechanizm ma swój sekret - czasem piękny, czasem bolesny. „Perła czasu” to czwarty tom serii o Celinie Stefańskiej, ale bez obaw - można po niego sięgnąć nawet wtedy, gdy nie znacie wcześniejszych części (chociaż oczywiście zachęcam do sięgnięcia po poprzednie tomy, aby zobaczyć przemianę bohaterki). Tym razem prywatna detektyw zostaje poproszona o pomoc przez Laurę Tyniecką, współwłaścicielkę manufaktury zegarków o wdzięcznej nazwie…, „Perła Czasu”. Kiedy w jej domu dochodzi do włamania i giną bezcenne biżuteryjne czasomierze - pamiątki po matce - kobieta traci nie tylko rzeczy, ale i spokój. Policja utknęła w martwym punkcie, więc Laura zwraca się do Celiny. A Celina, jak to Celina - nie odpuszcza, dopóki nie dotrze do prawdy. Rogala po raz kolejny udowadnia, że potrafi połączyć kryminał z głęboką warstwą psychologiczną. W „Perle czasu” liczy się nie tylko to kto ukradł, ale dlaczego to zrobił. I choć fabuła osadzona jest w świecie luksusowych zegarków, to w tle tyka coś znacznie ważniejszego - ludzkie sumienie, pamięć i wina, która nie daje o sobie zapomnieć. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, że czas nie zawsze leczy rany, a przeszłość potrafi wrócić z całą mocą, kiedy najmniej się tego spodziewamy. Jedną z najbardziej intrygujących postaci jest osiemdziesięcioletnia Jadwiga Mostowska - sąsiadka Laury, której nikt nie traktuje poważnie, bo teraźniejszość miesza jej się ze wspomnieniami. A jednak to właśnie w jej słowach Celina dostrzega klucz do rozwiązania zagadki. Ich relacja - młodej, przenikliwej detektyw i starszej kobiety, zagubionej w labiryncie własnych wspomnień - to coś więcej niż tylko wątek poboczny. To emocjonalny rdzeń całej historii. Dzięki temu książka nabiera ciepła i refleksji, które pięknie kontrastują z chłodem przestępstwa. Tempo akcji jest idealnie wyważone - Rogala nie goni za sensacją, ale umiejętnie buduje napięcie. Każdy dialog ma znaczenie, każdy szczegół jest przemyślany. Zresztą w tej powieści to właśnie detale tworzą całość. Wystarczy drobny trop, błysk w spojrzeniu, jedno niedopowiedziane zdanie, by historia nabrała zupełnie nowego wymiaru. I to właśnie kocham w książkach Rogali - że nie trzeba tu krwi, pościgów ani brutalnych scen, by czuć napięcie aż do ostatnich stron. „Perła czasu” to kryminał z duszą. To historia o przedmiotach, które przetrwały dłużej niż ludzie, i o ludziach, którzy wciąż próbują zrozumieć, co naprawdę znaczy sprawiedliwość. To też opowieść o empatii - tej rzadkiej, prawdziwej, która pozwala dostrzec drugiego człowieka nawet tam, gdzie inni widzą tylko „niewiarygodne zeznania”. Czy zakończenie mnie zaskoczyło? Nie powiem, że zupełnie - ale było satysfakcjonujące. Rogala potrafi zamknąć historię tak, że zostawia nas z refleksją, a nie z niedosytem. I choć to już czwarty tom, mam wrażenie, że autorka dopiero się rozkręca. Ocena: 9/10 - bo to książka, po którą warto sięgnąć jesienią - kiedy za oknem szumi wiatr, a my chcemy zanurzyć się w historii, w której każdy szczegół ma znaczenie, a emocje nie ustępują logice śledztwa. „Perła czasu” to nie tylko kryminał - to literacki zegarek, w którym każda zębatka działa perfekcyjnie, a wskazówki prowadzą nas do prawdy, która okazuje się czymś więcej niż tylko rozwiązaniem sprawy.