Petra. Klejnot na pustyni

Marzenie, żeby odwiedzić i zwiedzić Petrę na razie pozostaje marzeniem, ale kto wie… To miejsce fascynowało mnie od momentu, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam zdjęcia. Zakochałam się: niesamowite budowle, kolory, pustynia, rozmach, wielkość, historia. Fascynujące!!! Biorąc do rąk książkę Jana Gacia „Petra. Klejnot pustyni” poczułam się trochę tak jakbym przygotowywała się właśnie do wyjazdu i poszukiwała jak najwięcej informacji. PETRA. W świecie cywilizacji hellenistycznej, jaki się wyłonił i ukształtował w basenie Morza Śródziemnego i na Bliskim Wschodzie po rozpadzie efemerycznego imperium Aleksandra Wielkiego, setkami zakładano miasta o kulturze grecko-rzymskiej, wszystkie mniej lub bardziej do siebie podobne – napisano w opisie książki. - Z tej urbanistycznej plejady jedno wyróżniało się właściwie wszystkim: historią powstania i jej dziejami, bajecznie kolorową oprawą nagich skał, mnogością budowli o przedziwnej architekturze monumentalnych grobowców bez podobieństwa gdziekolwiek indziej na świecie. To Petra, stolica Nabatejczyków, pustynne miasto, obecnie w granicach Królestwa Jordanii. Czytałam z rumieńcami na twarzy, bo rzeczywiście informacji jest mnóstwo. Sporo takich, o których nie miałam pojęcia. Ciekawostki, które kuszą, by tam pojechać jak najszybciej. Znalazłam tam też oczywiście rozdział o przejęciu Petry w 106 roku przez Rzymian i okazało się, że zadbali tam od razu o uregulowanie koryta potoku – wiadomo woda, ale także o … teatr. - Miasto rzymskie nie mogło istnieć bez teatru pisze Jan Gać w książce. - O to zadbano w pierwszej kolejności. Wcinając się w miękki różowy piaskowiec, miejsce pod teatr na pięć tysięcy widzów zostało wytyczone tam, gdzie kończyła się zabudowa klifów z monumentalnymi grobowcami. W celu wykucia w zboczu wyższych rzędów w teatrze, poświęcono wydrążone nieco niżej grobowce pospolitego ludu bez większej wartości architektonicznej. Ciekawa książka, która może służyć za przewodnik, ale też jako dobra lektura dla tych, którzy lubią zwiedzać, a do tego super zdjęcia. Można spokojnie wędrować siedząc wygodnie pod kocykiem w domu.