Pewnego dnia odwiedziłam dziadka

Temat przemijania nie jest łatwy zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Zazwyczaj poruszamy ten obszar w momencie, gdy strata dotyka bezpośrednio nas i naszych bliskich, a na co dzień jest on dla nas raczej odległy. I nie ma w tym niczego złego, szczególnie w przypadku dzieci, które żyją tym, co jest tu i teraz. Jednak uważam, że nie warto czynić ze śmierci tematu tabu. Dzięki takim książkom, jak "Pewnego dnia odwiedziłam dziadka" można w bardzo lekki sposób przybliżyć dziecku kwestię umierania, nie wywołując w nim lęku. Bohaterką książki jest 6-letnia Halusia, która wraz ze swoją babcią Wierą wybiera się na cmentarz w odwiedziny do dziadka Ziutka. Dziewczynka zna go jedynie z rodzinnych opowieści, nie zdążyła go poznać... Dziadka Ziutka już nie ma, jednak kalosze w przedpokoju i echo dziadkowych powiedzonek podtrzymują pamięć o nim, ożywiają go rodzinne wspomnienia, przez co jest bliski wnuczce. Halusia i babcia Wiera w towarzystwie psa dziadka Ziutka - Bączka, sprzątają grób dziadka, układają na nim wrzosy w doniczce, zapalają znicz. Nie smucą się, a wręcz przeciwnie - razem żartują i wspominają. Babcia wyjaśnia również wnuczce, że każdy kiedyś umiera i jest to naturalne. Ciepłe ilustracje w połączeniu z opowieścią napawają odbiorcę spokojem. Książka może być bazą do rozmowy o śmierci jako nieodłącznym elemencie ludzkiej (i nie tylko!) egzystencji.

„Cmentarz to nie miejsce dla małych dzieci!” Zdarzyło Ci się słyszeć takie słowa? Mnie tak i zawsze czułam wtedy wewnętrzną niezgodę. Bo przecież śmierć jest częścią życia. Robienie z tego tematu tabu niczego nie zmieni. Kilkuletnie dziecko, towarzyszące dziadkom lub rodzicom podczas wyprawy na cmentarz, przyswaja tę życiową prawdę w naturalny, łagodny sposób. Odwiedzając z dorosłymi groby bliskich, widzi na ich twarzach emocje smutku i tęsknoty. Oswaja się z nimi i daje sobie na nie przyzwolenie we własnym życiu. Poznaje też rodzinną historię i ciepłe wspomnienia o tych, którzy, mimo tego, że odeszli, wciąż żyją w naszych sercach. To buduje poczucie rodzinnej wspólnoty i daje dziecku korzenie. Pokażę Wam książkę, która w ciepły, delikatny sposób opowiada dzieciom o przemijaniu i wartości wspomnień, przygotowując je jednocześnie do wizyty na cmentarzu. To pierwsza tego typu pozycja na polskim rynku. I jest doskonała! Idealnie wyważona, ciepła, kojąca, ale i ze szczyptą humoru. Halusia nie zdążyła poznać dziadka Józefa. Zmarł przed jej narodzinami. Ale trochę o nim wie. Na przykład to, że miał wąsy, a ona sama ma po nim niebieskie oczy. Zna też jego ulubione powiedzonka, które mama i babcia czasami powtarzają i wie, że kochał wędkować. A teraz dziewczynka jedzie z babcią na cmentarz, gdzie razem będą sprzątać jego grób. Widzimy wirujące, jesienne liście, które trzeba zagrabić i spakować do szeleszczącego worka. Psotny wiatr, który gasi płomień zapałki. Ukochanego, starego psa dziadka, który ułożył się przy nagrobku i usnął. Kolorowe kwiaty, bluszcz oplatający samotne groby i ławeczkę, na której można usiąść, odpocząć i powspominać. Babcia Wiera nie kryje tęsknoty, ale nie ma też w niej żalu. Są za to pełne ciepła wspomnienia. Opowiada więc o dziadku. Na przykład o tym, że pił kawę plujkę, nigdy nie sprzątał skarpet i nie miał głowy do dat. Ta książka wlewa w serca dzieci spokój. Niesie ukojenie i pomaga zrozumieć przemijanie. Z serca ją Wam polecam! Od 4 roku życia.