Pianista bez palców

Książka kompletna, bo najlepiej czyta się, słuchając muzyki specjalnie wybranej i nagranej (QR kody znajdują się na końcu ułożone według stron powieści). Muzyka idealnie dopełnia słowa. Wojciech Rahatyn Popkiewicz w powieści wykorzystał część motywów autobiograficznych. Na kartach książki spotykamy postaci mu dobrze znane: profesora Jana Ekiera, profesora Jerzego Lefelda, Jerzego Waldorffa, Annę German, Czesława Niemena, Irenę Rowecką-Mielczarska, córkę generała Stefana Grota-Roweckiego, Rafała Wojaczka. Sporo jest także odwołań do prawdziwych wydarzeń, jak choćby pojedynki na dwa fortepiany Ludomira Różyckiego i Władysława Kędry w Karkonoszach. Akcja rozpoczyna się w Wigilię 1943 roku w Warszawie, kończy w sierpniu 1980, we Wrocławiu w słynnej zajezdni MPK, w której rozpoczął się strajk wspierający robotników Wybrzeża. Wydarzenia historyczno-polityczne Polski wyznaczają los Tadeusza, młodego, zdolnego pianisty, przedstawiciela pokolenia Kolumbów, który po wojnie brał udział w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, a w wyniku przesłuchania przez bezpiekę pozbawiony zostaje możliwości dalszej gry… Jednak muzyka gra mu w duszy przez całe życie. Tak naprawdę muzyka i poezja, bo tworzy teksty, piękne, poetyckie, ilustrujące to, co w danej chwili się dzieje wokoło bohatera. Tworząc, mówi żonie o miłości, przekazuje emocje i swoje poglądy. Bardzo dużo przeżywa w życiu złego, ale się nie poddaje, nic nie jest w stanie go złamać. Chociaż…, ale to trzeba samemu przeczytać. 📖To książka muzyczna o muzyce i z muzyką słuchana podczas czytania. 📖To książka poetycka, bo mnóstwo w niej strof pisanych do muzyki Fryderyka Chopina. Tadeusz tworzy musical chopinowski i pragnie go wystawić w jednym z polskich teatrów. 📖To książka historyczna z odniesieniami do dobrze znanych wydarzeń, ale też pokazujące te, o których młodsze pokolenie nigdy nie słyszało. 📖To książka wojenna, powstańcza, bo tamten czas zaznacza się na początku bardzo mocnymi akcentami. 📖To książka biograficzna, bo sporo z niej odniesień nie tylko autobiograficznych autora, ale też do biografii pojawiających się postaci historycznych. 📖To książka obyczajowa pokazująca życie obywateli w różnych okresach w powojennej Polsce. Autor pisze bez zbędnych ozdobników. Krótkie rozdziały tworzą jakby obrazy zatrzymane w kadrze na chwilę. Świetne podsumowanie dziejów Polski i Polaków od czasów II wojny światowej po rok 1980 i walkę o wolność, w której nie wszyscy okazują się tacy dobrzy, jak nam się wydaje. Doskonale też punktuje nasze przywary i wyciąga z kotła historii nie tylko te wzniosłe, wspaniałe wydarzenia, ale też te małe, podłe. Bardzo polecam do uważnego czytania i to koniecznie z muzyką, która tworzy odpowiedni klimat.