Pianistka

🎶 Fortepian potrafi opowiedzieć historię bez słów. Każdy dźwięk to tęsknota, każde uderzenie w klawisze – echo przeszłości, której nie da się wymazać. Amelia Bogdańska, bohaterka znana czytelnikom z pierwszej części serii, tym razem staje przed nowym wyzwaniem. Wojna wprawdzie dobiegła końca, ale jej konsekwencje nie pozwalają o sobie zapomnieć. Zmęczona, zraniona i pełna nadziei na lepsze jutro, podejmuje decyzję o emigracji. Znalazłszy się w obcym kraju, bez znajomości języka i kultury, zmuszona jest rozpocząć życie od nowa, w świecie, który nie zawsze jest przyjazny. Autorka kreśli portret kobiety silnej i delikatnej – rozdartej pomiędzy pragnieniem powrotu do ojczyzny a koniecznością budowania przyszłości na obczyźnie. Amelia nie potrafi pogodzić się z brakiem wieści od brata i ukochanego lekarza, których losy pozostają niepewne. Tęsknota staje się jej codziennością – towarzyszy zarówno w chwilach porażek, jak i podczas muzycznych sukcesów. To właśnie muzyka daje jej siłę i staje się językiem ponad granicami, pomostem między przeszłością a teraźniejszością. A jeśli lubicie motyw pamiętnika w książkach, to zdradzę wam, że taki tu znajdziecie – i co ciekawe, nie był on wcale planowany przez bohaterkę. To dodatkowy smaczek, który jeszcze mocniej zbliża czytelnika do Amelii i jej przeżyć. „Pianistka” to powieść o cenie, jaką płaci się za marzenia, o miłości wystawionej na próbę i o odwadze, której wymaga każdy nowy krok. Autorka w subtelny sposób pokazuje, że nawet w najtrudniejszych czasach można odnaleźć w sobie pasję, która pozwala przetrwać. Polecam ją wszystkim, którzy lubią wzruszające, ale i pełne nadziei historie. Cytaty: „Chodź oszczędzałam i kupowałam wyłącznie chleb, to po dwóch tygodniach nie miałam już ani pensa, a żebrać nie potrafiłam. Na ulicy co krok spotkać można było takich jak ja, którzy z głodu zrobiliby wszystko. Wojna wyrwała ich z domów i rzuciła na nieznany ląd w poszukiwaniu lepszego jutra.” „Wolałam grać, niż rozmawiać, usiadłam więc na taborecie i uderzyłam w klawisze. (...) Płynęłam przez polską ziemię, rozkoszując się zapachem ściętych traw, smakując świeżo pieczony chleb, dotykając łanów zbóż, zimnej wody w Wiśle, drobnych igieł świerku ustrojonego w barwne łańcuchy i bombki. Wszystko to było tak bliskie, a jednocześnie tak odległe.”

"Pianistka" – powieść o życiu, które trwa pomimo wszystko. Przyznam szczerze, że "Sanitariuszka" przeszła przeze mnie bez wielkich emocji. Ukazała się w sierpniu, przy okazji 80. rocznicy Powstania Warszawskiego, kiedy byłem już lekko znużony literaturą faktu na ten temat. Wtedy więcej czytałem o faktach historycznych, więc powieść była czymś nowym. "Łyknąłem i już". Ale to byłoby niesprawiedliwe… Jedna historia poruszyła mnie dogłębnie – opowieść o braciach-bliźniakach Sanitariuszki, z których jeden zginął w Powstaniu. Ani brat, ani ona nie mieli odwagi powiedzieć matce o jego śmierci, a ta umarła w nieświadomości. Dotknął mnie także los pieska przybłędy, któremu Sanitariuszka, w rzeczywistości Pianistka, dała nieoczywiste imię: Chopin. Poza tym, z powieści przebił się coraz częściej pojawiający się dylemat: czy młodzi ludzie dobrze zrobili, przystępując do wolnościowego zrywu. Kiedy rok później pojawiła się "Pianistka", sięgnąłem po nią w ciemno. Zdecydował o tym wcześniejszy lektury Anety Krasińskiej, które przeczytałem. Już po kilku stronach zorientowałem się, że to dalsze losy bohaterki, Amelii, która po wojnie trafia na emigrację do Anglii. Jej losy wcale nie płynęły miodem i mlekiem. W rzeczywistości zmagała się z biedą, odrzuceniem i dylematem: zostać w obcym kraju, czy wrócić do Polski, wpadając w paszczę nowego wroga. Dzięki dobrym ludziom Amelia staje na nogi i zaczyna realizować swoją życiową pasję, zostając pianistką. Ale to nie wszystko. Po latach otrzymuje niesamowitą wiadomość o zaginionym i uznanym za zmarłego chłopaku, Felicjanie. Wie, że nadszedł moment, w którym musi postawić świat na głowie i zrobić wszystko, by sięgnąć po życiowe szczęście. Amelia opowiada o swoim życiu, o powrocie do Polski po upadku komuny i o nauczaniu muzyki. Jej najzdolniejsza uczennica, Eliza, namawia ją do spisania swoich przeżyć w pamiętniku. I tak, kartka po kartce, zdanie po zdaniu, dowiadujemy się o jej życiu po wojnie na emigracji, a potem w Polsce. Do napisania książki autorkę namówili czytelnicy, głodni dalszych losów Amelii, Felicjana i Zygmunta. Powstaje bardzo fajna opowieść, jest także kolejny piesek przybłęda, tym razem Vivaldi, o uczuciach osób bardzo dojrzałych, o odchodzeniu i przemijaniu. Może wiele rzeczy jest niedostrzeganych przez młodsze pokolenie, ale dla mnie ta książka jest bardzo bliska… Dziękuję autorce, bo nie często pojawiają się książki o odchodzeniu i przemijaniu. Zazwyczaj przytłaczają je opowieści o młodości, radości, często luksusie. Po zamknięciu książki jeszcze długo myślałem o tym, co zostało napisane na jej kartach. No i "Sanitariuszka" też pojawiła się w zupełnie innym świetle.