Pieprz

„Pieprz” to ciąg dalszy losów bohaterów z tomu pierwszego (Pociąg), których życie dalekie jest od prostych rozwiązań. Do grona pierwszoplanowych postaci dołączają bohaterowie drugoplanowi z poprzedniej części. Podobnie jak wcześniej, Iza Maciejewska skupia się tu na emocjach, relacjach i konsekwencjach dokonywanych wyborów. Relacja Ewy i Michała zostaje wystawiona na ciężką, przytłaczającą próbę – twardą niczym beton. W ich mały, poukładany świat, który wcale nie był łatwy do zbudowania, z siłą buldożera wjeżdża przeszłość w postaci byłego męża Ewy i żony Michała. Czy po takim zderzeniu ta dwójka da radę się podnieść? Podczas lektury musiałam odkładać książkę na kilka chwil, by samej móc pozbierać emocje – a uwierzcie mi, było ich naprawdę dużo. W tej historii widzimy, jak dramat jednej relacji potrafi odbić się na ludziach, którzy są nam bliscy. Losy Dominiki i Filipa splatają się z historią Ewy i Michała, podkreślając, jak silny wpływ mogą mieć na siebie nawzajem ludzie, nawet jeśli nie zawsze są tego świadomi. Każdy wybór niesie konsekwencje, często dotykające więcej niż jedną osobę. Dominice i Filipowi kibicowałam równie mocno jak Ewie i Michałowi. Ta dwójka wnosi do historii niesamowitą dawkę humoru – ich przekomarzanki i chemia, która się między nimi rodzi, są po prostu cudowne. Bardzo cieszę się również z pojawienia się wątku byłego partnera Dominiki – Szymona. Zrobił on coś niewybaczalnego, ale i jego życie napisało rozdział, którego zupełnie się nie spodziewał. Nie mogę też nie wspomnieć o mojej ulubionej postaci z obydwu tomów – starszym panu o imieniu Stanisław. To właśnie on zapoczątkował bieg wydarzeń jeszcze w przedziale pociągu, a jego obecność towarzyszyła bohaterom przez całą historię obu części. Stanisław to postać niezwykle ciepła, mądra i ludzka – taka, która zostaje w sercu na długo po zakończeniu lektury. Wnosi do tej opowieści spokój, uważność i coś bardzo prawdziwego, przypominając, jak wielką rolę potrafi odegrać jeden, z pozoru przypadkowo spotkany człowiek. „Pieprz” nie jest zwykłym romansem. Porusza także ważne tematy związane z akceptacją siebie, strachem i potrzebą wsparcia. To książka o tym, jak destrukcyjny potrafi być lęk, ale też jak ogromną rolę odgrywa obecność bliskich osób oraz umiejętność spojrzenia na siebie z większą wyrozumiałością. To bardzo emocjonalna, momentami trudna lektura, która zmusza do refleksji nad ludzkimi słabościami, desperacją i granicami wytrzymałości. „Pieprz” nie daje prostych odpowiedzi – bo czy takie w ogóle istnieją? Polecam serdecznie ❣️ Cytaty: „Strach nisz­czy wszyst­ko, każde ma­rze­nie. Nasze na­sta­wie­nie w gło­wie jest bar­dzo ważne. Nasze myśli są cho­ler­nie istot­ne, a jeśli do­dat­ko­wo ma się obok sie­bie kogoś, kto nas kocha, to nie ma rze­czy nie­moż­li­wych. Masz wspa­nia­łych przy­ja­ciół i fa­ce­ta, który zrobi dla cie­bie wszyst­ko. Czyli to już trzy osoby, dla któ­rych je­steś ważna, które cię ko­cha­ją, które chcą, abyś była szczę­śli­wa.” „Po­ko­cha­nie sie­bie jest jed­no­znacz­ne z pełną apro­ba­tą swo­ich wszyst­kich nie­do­sko­na­ło­ści. I nie cho­dzi tylko o fi­zycz­ne ułom­no­ści, ale także o brak ak­cep­ta­cji in­nych ludzi, brak sza­cun­ku do od­mien­ne­go zda­nia, za­cho­wa­nia, po­glą­dów, tra­dy­cji. Bo wła­śnie to prze­szka­dza czło­wie­ko­wi w tym, żeby być na­praw­dę szczę­śli­wym i czer­pać z życia peł­ny­mi gar­ścia­mi. A prze­cież na świe­cie mnó­stwo jest po­jem­ni­ków wy­peł­nio­nych nie­wi­dzial­nym szczę­ściem. Wy­star­czy tylko się schy­lić i do nich się­gnąć, od­rzu­ca­jąc wcze­śniej wszyst­ko to, w co tak upar­cie wie­rzy­li­śmy, co nam wma­wia­no, czego nas uczo­no. Każdy czło­wiek to je­dy­ny w swoim ro­dza­ju skarb.”