Pióro

Uwielbiacie motyw aniołów w książkach? Czytaliście "Angelfall"? Wychowaliście się na "Szeptem"? Jeśli tak, to "Pióro" jest idealną propozycją dla Was. Do motywu aniołów w fantastyce mam szczególną słabość, dlatego kiedy pojawiła się zapowiedź tej książki, wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć. Chyba nic nie było w stanie przygotować mnie na rollercoaster, jaki mi zafundowała. "Nikt nie mógł przyćmić tego mężczyzny, którego wspaniały mrok pochłaniał nawet najjaśniejsze światło." Pojawiło się tutaj trochę sytuacji, w których musiałam zamknąć książkę i na chwilę ją odłożyć, bo emocje przytłoczyły mnie zbyt mocno. Finalnie zostawiła mnie z potężnym książkowym kacem. W pewnym momencie autorka usypia naszą czujność, tworząc dosłownie ciszę przed burzą. Kiedy już skończyłam czytać, poczułam się wyprana z emocji. Moje serce ogarnęła pustka; nie wierzyłam, że to już koniec. Bardzo spodobała mi się kreacja postaci. Jarod to idealny przykład moralnie szarego bohatera. Miewa egoistyczne pobudki, bywa gwałtowny i często nie przebiera w słowach, a przy tym wykazuje się uczuciami i bezinteresownością. Był trochę jak owca w wilczej skórze. W przypadku Leigh, cieszyłam się, że wraz z nią możemy kawałek po kawałku odkrywać dwulicowość świata, w jakim żyje. Plusem było też to, że jej brak doświadczenia w kwestii relacji romantycznych nie został potraktowany po macoszemu. Postacie drugoplanowe również mają w tej historii swój dość istotny udział, są widoczne i niejednowymiarowe, co także przypadło mi do gustu. Jestem w stanie zrozumieć bohaterkę – i autorkę za to, że tak pokierowała sytuację. Wszystko, co związane z fabułą, było spójne i zostało dobrze poprowadzone. Styl autorki jeszcze bardziej wciągnął mnie w tę historię. Sposób, w jaki stworzyła ten świat, jak go opisała… Mimo że nie było w nim nie wiadomo jak wielkich fajerwerków, zostałam w 100% kupiona. Pojawiły się typowo francuskie (paryskie) akcenty, choć nie warto się doszukiwać opisów zabytków. Nie o to tutaj chodzi. Jednak to wszystko sprawiło, że nie mogłam się oderwać od czytania, choć siedziałam jak na szpilkach, czekając na uderzenie. W zasadzie było to nawet piękne, jak historia zatoczyła koło. Ta powieść wryła mi się w pamięć i choć nie wiem, czy kiedykolwiek będę miała w sobie na tyle odwagi, by sięgnąć po nią ponownie, jestem pewna, że myśl o niej zostanie we mnie na długo, na zawsze, jak blizna. Będę z utęsknieniem wyczekiwać zapowiedzi drugiego tomu, a na "Pióro", stojące na półce, zerkać kątem oka z melancholią w sercu.