Pirania duszy

„Pirania duszy" Klaudia Zacharska Można się zastanawiać, czy twórca mrożących krew w żyłach opowieści dla dorosłych sprawdzi się jako autor książek dla dzieci i w przypadku Klaudii Zacharskiej na pewno tak jest. Niezbyt często sięgam po literaturę młodzieżową i dziecięcą, ale obok tej książki nie mogłam przejść obojętnie, bo znam książki autorki z tej "dorosłej" strony grozy. Książki Klaudii zaczęłam poznawać od "Sepii", potem była "Kantata" i kolejne. „Kantata” przyciągnęła mnie niepokojem podszytym metafizyką, a „Sepia” zaintrygowała klimatem małego, sennego miasteczka z podskórnym mrokiem. Teraz mogłam wrócić do tych dwóch pierwszych książek Klaudii. Znów chodziłam po znanych uliczkach Sepii śledząc wydarzenia z perspektywy trzech młodych bohaterek - Poli, River i Mai. Te dziewczynki są wyraziste i bardzo różnorodne. Pola jest energiczna, zadziorna i pewna siebie, a jej atrybutem są wrotki. River to typowa intelektualistka, która uwielbia książki. A Maja to muzyczna dusza, introwertyczka, ale obdarzona magiczną siłą. Autorka, pod warstwą „dziecięcej przygody” i fantastycznie brzmiącej klątwy, jaką jest "pirania duszy", ukryła coś znacznie głębszego - nie mogłam oprzeć się myśli, że to metafora depresji. Koszmarne wizje, drewniane marionetki pojawiające się w snach, stary dom pełen cieni, tajemnice przeszłości, które nie dają się pogrzebać - to wszystko znajdziecie w tej książce. Magia jednak tu nie przytłacza, a groza nie paraliżuje, lecz skłania do refleksji. Jest też dużo światła, a dziewczynki nazywające się Latarenkami, rozświetlają sobie nawzajem drogę. Wielkim atutem jest też wydanie książki - twarda oprawa, piękna okładka, klimatyczne, czasem wręcz niepokojące ilustracje i mapa Sepii jak plan miasteczka w rasowym kryminale. To książka idealna jako pierwszy krok w świat poważniejszej grozy dla młodego czytelnika, ale równie satysfakcjonująca dla dojrzałego odbiorcy. Już wypatruję kolejnego tomu, a Wam polecam.