Płacz

Nigdy nie zdarzyło mi się zapuścić w rejony Sowich Gór, ale po lekturze trzeciej części Cyklu Wrocławskiego Marty Kisiel, „Płacz” bardzo chcę to zrobić. Autorka wprowadziła taki klimat w tej książce i podała tyle ciekawych faktów na temat miejsca w którym rozgrywa się akcja, że nabrałam ochoty by zobaczyć to na własne oczy. Po przeżyciach z poprzedniego lata wydaje się, że drogi sióstr Stern oraz ich ciotki rozeszły się na zawsze. Nic bardziej mylnego. Eleonora przepada jak kamień w wodę i znów zaczynają się dziać rzeczy, które wskazują, że zaginiona potrzebuje pomocy. Dżusi, pani Matylda, Klara i Gerd opuszczają Wrocław, a ich jedynymi tropami są zniszczona pocztówka oraz stara filiżanka. Szybko odkrywają, że Sowie Góry skrywają coś, co potrafi wzburzyć czas. Czy wszyscy wyjdą z tego cało? Przeczytałam tą książkę w jeden dzień. W sumie nawet w pół. I nie mogłam się od tej historii oderwać. Żałuję, że nie miałam przestrzeni na to by jeszcze raz przeczytać poprzednie dwa tomy przed lekturą trzeciego. Pozapominałam dużo szczegółów, ale to i tak nie przeszkodziło mi wgryźć się w tą fabułę i po prostu płynąć oraz zachwycać się tą historią. Uwielbiam styl autorki. Dba o każdy szczegół. Wszystko jest bardzo obrazowo napisane, więc wyobraźnia podczas czytania pracuje na największych obrotach. Mamy tutaj różne linie czasowe oraz rozdziały pisane z perspektyw wielu bohaterów co ja osobiście w powieściach uwielbiam, bo pokazuje to nam wielowymiarowość tej historii. Oczywiście trzeba też wspomnieć o plastycznych dialogach i wyrazistych postaciach. Nawet Ci drugoplanowi byli dopracowani perfekcyjnie. Cięty język sióstr Bolesnych jest po prostu wisienką na torcie. W ogóle uwielbiam poziom humoru jaki autorka zastosowała w tej książce. Jestem bardzo wybredna jeśli chodzi o ten aspekt, a tutaj pani Kisiel idealnie trafiła w moje gusta. Jeśli chodzi o klimat jaki panuje w powieści to zdecydowanie możemy określić jako historię z dreszczykiem. Było kilka takich momentów, że ciarki przechodziły mi po rękach. Autorka świetnie zbudowała napięcie i te wszystkie fakty oraz tajemnice podziałały na moją wyobraźnię koncertowo. Zakończenie trochę złamało mi serce. Bardzo nie chciałam się żegnać z bohaterami. Ale na osłodę mamy jeszcze opowiadanie „Koniec końców”, które trochę złagodziło to uczucie i wspomnę, że bardzo mi się podobało. Ta książka, nawet jakby nie była pod moim ambasadorstwem to i tak by wpadła do mojego top z tego roku. Cieszmy się, że wydawnictwo Mięta zdecydowało się wydać reedycję tej serii i teraz każdy ma szansę się z nią zapoznać do czego gorąco zachęcam.