Kresowe korzenie. Tom 2. Plewy. Napady, nafta, nadzieja

„Plewy. Napady, nafta, nadzieja” Katarzyny Bulicz – Kasprzak to kolejny tom serii „Kresowe korzenie”, która zachwyca czytelników. Pierwsza część totalnie oczarowała mnie, szczególnie swoją lekkością i realnością, dlatego byłam niezwykle szczęśliwa, że nie musiałam długo czekać na kolejną część. W tej części poznajemy dokładniej jednego z bohaterów pierwszej powieści, Kacpra Wolta, który jest kowalem. To wokół niego, jak również jego rodziny toczy się akcja powieści. Mężczyzna, który doczekał się siedmiu córek i ani jednego syna, który mógłby objąć po nim fach, jak również majątek. Mężczyzna mimo swojej stanowczości i rygoru postanawia oderwać się od życia codziennego w babskim gronie i decyduje się na podjęcie pracy przy wydobyciu nafty. Pozostawione w domu córki, zamiast poszukiwać potencjalnych kandydatów na męża, zaczęły szukać łatwych pieniędzy poprzez kokietowanie mężczyzn gotowych oddać im swoje oszczędności, grać w karty, oszukiwać i kraść, wciąż uciekając przed wymiarem sprawiedliwości. Autorka po raz kolejny pozwala czytelnikowi przenieść się do XVIII wiecznych Kresów, których klimat oddany został wprost idealne. Autorka nawiązuje również do wydarzeń historycznych, przez co jeszcze bardziej dodaje powieści autentyczności. Przyznam, że uwielbiam takie sagi, a lekkość, z jaką autorka pisze, dosłownie nie pozwala się czytelnikowi oderwać od czytania. Nie można również pominąć pięknego wydania powieści, które zostało doskonale dopracowane. „Plewy” jest drugą częścią Kresowych korzeni, ja znałam pierwszy tom, aczkolwiek myślę, że bez jego znajomości również można śmiało sięgnąć po ten tytuł, bo bez większego problemu czytelnik odnajdzie się w historii. Mnie cała seria jednak w sobie rozkochała, poczułam jej klimat i piękno, dlatego z całego serca bardzo polecam!

„Plewy” to drugi tom serii Kresowe korzenie. Autorka zabiera nas do końcówki XIX wieku, gdzie poznajemy młode kobiety, które nie były cichymi myszkami, a wręcz przeciwnie. Żyły w epoce, w której zwracało się bardzo uwagę na to co wypada, a co nie. W epoce, w której kobiety nie zawile mogły. Bohaterki rej książki jednak potrafiły zadbać o siebie i robiły swoje. Kradły i oszukiwały. Wszystko po to by zdobyć trochę pieniędzy. Pani Kasia Bulicz-Kasprzak w niezwykły sposób oddała realia panujące pod koniec XIX wieku. Opisy zwyczajów i kuchni oczarowały mnie. Podobnie wierzenia tamtych osób. Autorka z niezwykłą dokładność pokazała również biedę, jaka nękała ludzi wtedy żyjących. Brak dobrej opieki lekarskiej i brak nafty, która stawała się nadzieją na lepsze jutro. Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. Pani Kasia zaczarowała mnie słowem podobnie jak bohater książek, którego nazywano Gdzieżeś. Mężczyzna opowiadał lokalnej ludności gdzie był i czego to nie widział. Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie i z wypiekami na twarzy. Polubiłam te siedem „szalonych” kobietek, które grają tu główne skrzypce. Autorka posiada lekki styl, a poszczególne strony same przewracają się.