Pocałunek na pożegnanie. Frankie Elkin. Tom 4

Czy zdarzyło Ci się przeczytać thriller, który jednocześnie trzymał Cię w napięciu i łamał serce? Po książki Lisy Gardner sięgam w ciemno. To jedna z tych autorek, które potrafią stworzyć intrygę tak misterną, że do ostatnich stron nie mam pewności, komu ufać i czego się spodziewać. Tym razem postawiła przede mną historię, która okazała się czymś więcej niż kryminałem. „Pocałunek na pożegnanie” to opowieść o zaginięciu, ale także o wojnie, stracie, uchodźctwie i miłości silniejszej niż strach. Frankie Elkin po raz kolejny rusza na pomoc komuś, o kim świat zdążył już zapomnieć. Nie jest policjantką, detektywem ani agentką. Nie ma odznaki, zaplecza technicznego ani sztabu ludzi do pomocy. Ma za to upór, intuicję i ogromną wrażliwość na ludzką krzywdę. I właśnie za to tak bardzo ją lubię. Frankie przypomina mi trochę Jacka Reachera w kobiecym wydaniu - żyje z plecakiem na ramieniu, nie przywiązuje się do miejsc i zawsze pojawia się tam, gdzie inni przestają szukać. Tym razem trafia do rozgrzanego słońcem Tucson, gdzie znika Sabera Ahmadi - uchodźczyni z Afganistanu, żona, matka czteroletniej dziewczynki. Kobieta wychodzi z pracy i przepada bez śladu. Najbardziej zaskakujące jest jednak to, że niewiele osób wydaje się tym przejętych. Policja działa ospale, mąż zachowuje się co najmniej dziwnie, a jedyną osobą przekonaną, że Sabera nigdy dobrowolnie nie zostawiłaby córki, jest jej przyjaciółka. Początkowo wydaje się, że mamy do czynienia z kolejną sprawą zaginięcia. Jednak Lisa Gardner bardzo szybko wywraca wszystko do góry nogami. Gdy Sabera zostaje zauważona na nagraniu z miejsca brutalnej zbrodni, pytania zaczynają mnożyć się szybciej niż odpowiedzi. Czy jest ofiarą? Świadkiem? A może kimś zupełnie innym, niż wszyscy zakładali? Największe wrażenie zrobiła na mnie jednak nie sama zagadka, ale historia Sabery. Autorka pozwala nam zajrzeć do jej przeszłości i zobaczyć świat, który został jej odebrany. Fragmenty dotyczące Afganistanu, przejęcia władzy przez talibów, ucieczki i życia uchodźców były przejmujące, autentyczne i niezwykle poruszające. To właśnie one sprawiły, że ta książka wyróżnia się na tle wielu thrillerów dostępnych obecnie na rynku. Bardzo podobało mi się również to, że Gardner nie zapomniała o charakterystycznym dla siebie balansie między napięciem a chwilami oddechu. W tle śledztwa pojawiają się sytuacje, które potrafią wywołać uśmiech, a nietypowe lokum Frankie i jej codzienne perypetie skutecznie rozładowują emocje. Dzięki temu historia nie przytłacza, mimo że porusza naprawdę trudne tematy. Sama intryga została poprowadzona znakomicie. Autorka umiejętnie podrzuca tropy, myli ścieżki i sprawia, że każda nowa informacja zmienia sposób postrzegania bohaterów. Kiedy wydawało mi się, że wiem już wszystko, Gardner po raz kolejny wyciągała asa z rękawa. A zakończenie? Powiem tylko tyle – dawno finał thrillera nie wywołał we mnie tylu emocji. Najpierw poczułam, jak serce rozpada mi się na kawałki, a chwilę później autorka próbowała je posklejać. „Pocałunek na pożegnanie” to nie jest książka dla osób szukających wyłącznie szybkiej akcji i spektakularnych pościgów. To thriller, który stawia na bohaterów, emocje i historię ukrytą za policyjnymi raportami. To opowieść o ludziach niewidzialnych dla systemu i o tych, którzy mimo wszystko nie przestają ich szukać. Jeśli lubisz kryminały z mocnym tłem społecznym, pełne tajemnic, rodzinnych sekretów i bohaterów, których nie da się łatwo zapomnieć, koniecznie wpisz ten tytuł na swoją listę. Ocena: 9/10

"Możemy układać plany i strategie, marzyć i mieć nadzieję, ale dotychczasowa liczba ofiar pokazuje, że ta historia będzie miała krwawe zakończenie." ⏳⏳⏳ Tajemnice... Każdy z nas je ma. Jedni skrywają te całkiem błahe, inni wręcz przeciwnie... Bo są takie tajemnice, które nie mogą ujrzeć światła dziennego. Niewypowiedziane sekrety bolą. Niszczą. Potrafią odbić się na naszej psychice, na naszej codzienności, na naszych najbliższych. Dlatego strzeżemy ich jak oka w głowie. Boimy się o nie. Boimy się o siebie. Boimy się o to, że ktoś spojrzy na nas z zupełnie innej perspektywy. Oceni. Wytknie palcem. A przecież musimy dbać o siebie i swoje dobre imię. Mimo wszystko... Ogrom tajemnic przedstawia Lisa Gardner w swojej najnowszej powieści - "Pocałunek na pożegnanie." Autorka zabiera nas do upalnego Tuscon. To właśnie tu całkiem niedawno zaginął ślad po po Saberze Ahmadi. Kobieta jest uchodźczynią z Afganistanu. Jednak od jakiegoś czasu mieszka legalnie w Stanach. Ma uroczą, wręcz wybitną córeczkę Zahrę. Ale teraz Sabera uznana jest za zaginioną. Policja umywa ręce, dlatego sprawą zaczyna interesować się Frankie Elkin. Kobieta jest przekonana, że ma ona drugie dno. Szybko okazuje się, że ma rację. Jednak rozwiązanie mrocznej zagadki jest trudniejsze niż się jej wydaje. Tym bardziej, gdy ktoś próbuje uprowadzić Zahrę, a mąż Sabery przepada bez śladu. Pojawia się też nagranie, w którym Sabera oddala się z miejsca podwójnego morderstwa. Owe nagranie mąci w głowie Frankie. Teraz sama niż nie wie, czy kobieta jest świadkiem, sprawczynią czy ofiarą. Mimo to nie poddaje się. Z uporem i determinacją dąży do poznania prawdy. A ta jest szokująca. Lisa Gardner to mistrzyni w swoim fachu. Idealnie kreśli portrety psychologiczne bohaterów. Akcja jest niespieszna, zatem autorka stopniowo dawkuje emocje, których tu absolutnie nie brakuje. Mroczny, tajemniczy klimat powieści, podkreśla jej wydźwięk, a dodatkowe rozdziały w postaci listów Sabery do córki - jeszcze bardziej wzbudzają ciekawość czytelnika. Od "Pocałunku na pożegnanie" nie sposób się oderwać. To powieść, która wciąga od pierwszych stron, a wszystko za sprawą misternie utkanej intrygi i wplecionej w nią nutki tajemniczości. Napięta atmosfera podsyca emocje i skłania do refleksji. Jak dla mnie - absolutny majstersztyk 👌 Polecam 🧡

Niezastąpioną detektyw D.D. Warren, główną bohaterkę cyklu kryminalnego Lisy Gardner uwielbiam od pierwszej powieści, jednak do drugiej z jej bohaterek, Frankie Elkin, musiałam się przekonać. Albo to raczej ona przekonała mnie do siebie swoją niezłomnością w odnajdywaniu zaginionych osób, o których świat zapomniał. Tym bardziej że nie jest policjantką ani licencjonowanym detektywem, a zwykłą kobietą, która zamiast odznaki posługuje się sercem i niesamowitą intuicją. Przypomina mi też trochę Jacka Reachera w przysłowiowej spódnicy (choć woli znoszone dżinsy),bo tak jak on nie ma miejsca, które mogłaby nazwać domem, podróżując z jednym plecakiem. I choć nie jest idealna (walczy z własnymi demonami) również nie brak jej dowcipu, sarkazmu i wrażliwości na krzywdę drugiego człowieka. „Pocałunek na pożegnanie” to już czwarta część cyklu, w którym autorka skupia się na ludziach z marginesu społecznego, tym razem migrantach z Afganistanu, pokazując, jak niesprawiedliwie system traktuje zaginięcia osób z różnych grup społecznych. Frankie dostaje zlecenie odnalezienia młodej emigrantki, która znika, pozostawiając męża i czteroletnią córeczkę. I zaskakująco, to nie jej mąż zgłasza zaginięcie, a przyjaciółka, pewna, że kobieta nie porzuciłaby własnego dziecka. Sytuacja gwałtownie się komplikuje, gdy na nagraniach z kamer monitoringu w miejscu brutaln3go, m0rderstwa zostaje uchwycona kobieta w identycznym hidżabie. Czy to poszukiwana przez Frankie Sabera? A jeśli tak, jaki ma udział w tej zbr0dni i, co ważniejsze, dlaczego zniknęła? To, co w tej książce trafiło do mnie najbardziej, to forma narracji. Autorka umiejętnie przeplata bieżące śledztwo Frankie z chwytającymi za gardło fragmentami listów zaginionej kobiety do córeczki. Wyłania się z nich obraz jej wcześniejszego, szczęśliwego życia, które po przejęciu władzy przez talibów legło w gruzach, ale też niezwykłej więzi i niespotykanych talentów matki i córki. Autorka trudną uchodźczą tematykę i coraz bardziej niebezpieczne śledztwo równoważy humorystycznym akcentem, który u każdego z pewnością wywoła uśmiech. Bo tym razem Frankie, w zamian za darmowy kąt do spania, opiekuje się gigantycznym legwanem i wężami, przy czym oczywiście nie brak zabawnych (choć raczej nie dla niej) perypetii. To powieść, która nie jest nastawiona na spektakularne efekty śledcze i pędzącą akcję, pozwalając nam odkrywać kolejne elementy układanki w takim samym tempie, jak czyni to Frankie. Choć znajdziemy w niej zaskakujące zwroty akcji i tragiczne wydarzenia, to jednak w dużej mierze jest to obraz uchodźczego, niełatwego życia i bezkresnej matczynej miłości. Zakończeniem natomiast autorka złamała mi serce, by po chwili je posklejać. No, jak tak można 😊.