Pod koronami oliwnych drzew

(...) Rosa od dziecięcych lat była zakochana w przyjacielu starszego brata, w Marcu. Jednak w wyniku dramatycznych wydarzeń chłopak musiał opuścić rodzinne miasteczko. Dla rodziny Rosy było to wręcz traumatyczne przeżycie. Po 14 latach Marco wraca do Montepagano. Już jako dorosły, przystojny mężczyzna, czyni niemałe zainteresowanie wokół swojej osoby, a świat Rosy wywraca do góry nogami. Choć on sam jeszcze o tym nie wie.. "Pod koronami oliwnych drzew" to powieść, która zachwyci każdego miłośnika Włoch. Autorka stworzyła niezwykle wciągającą fabułę, otulającą czytelnika południowym klimatem małego miasteczka, atmosferą włoskiej knajpki i zapachem kwitnących oliwek. Obserwując relacje jakie tworzą się pomiędzy bohaterami, jednocześnie możemy przyjrzeć się ich lękom, marzeniom, niełatwym wyborom i wypływających z nich konsekwencjom. Historia, choć poruszająca trudny wątek domowej przemocy nad dzieckiem, osamotnienia, poczucia braku bezpieczeństwa, jednocześnie niesie ogrom nadziei. Włoskie miasteczko Montepagano, gdzie czas płynie jakby wolniej, a każda rozmowa ma znaczenie, staje się areną dla opowieści o miłości, ale nie tylko tej romantycznej, również i rodzinnej, w której nie brak poświęcenia, słownych utarczek czy nie rzadko kłótni. Malownicze opisy krajobrazu i lokalnej kultury stanowią tło dla emocjonującej historii, która wzrusza, ale i daje wytchnienie. Pozostawia w sercu czytelnika ciepło, które czuć jeszcze długo po zakończeniu. Polecam wam gorąco tę książkę, jednocześnie przestrzegając przed tym, że pod jej wpływem ma się ochotę rzucić wszystko i wyruszyć do słonecznej Italii.

„Czasem trzeba wrócić do korzeni, by odnaleźć siebie na nowo”. „Przeszłość bywa ciężarem, ale tylko wtedy, gdy nie potrafimy znaleźć w sobie siły, by jej wybaczyć”. „Miłość nie zna granic czasu — nawet lata rozłąki nie potrafią wygasić wspomnień, które wciąż tkwią w sercu”. Rosa , Antonio, Marco. Troje przyjaciół którzy wszystko robili razem. Początkowo dziewczynka jako najmłodsza nie była traktowana poważnie, lecz dla niej przyjaciel brata był rodziną i kochała go równie mocno jeśli nie bardziej. Nikt nie był w stanie przypuszczać ,że jeden wieczór,, jedno zdarzenie diametralnie odmienia życie każdej z osób. Marco Cortese musiał wyjechać choć decyzję o tym podjął ktoś inny i jego zdanie nie miało znaczenia. Złamane serca pozostały w niewielkim włoskim miasteczku, gdzie dorastał. To tam mieszkały zarówno miłość jak i demony przeszłości z którymi młody mężczyzna mierzył się przez czternaście drugich lat . Powrócił jako człowiek sukcesu , chcąc odbudować tłocznię oliwek należącą dawniej do jego dziadków. Mimo, że początkowo jego drogi splatają się z życiem szkolnej sympatii - Stelli - szybko wychodzi na jaw ,że to nie ona jest drugą połówką przystojnego Włocha, choć zdąży jeszcze solidnie namieszać. Bo tak naprawdę serce Marco nigdy nie opuściło tego miejsca. Ani ludzi, którzy byli jego domem. Powrót do rodzinnego miasteczka to nie tylko realizacja zawodowych planów, lecz przede wszystkim bolesna konfrontacja z tym, co zostało niewypowiedziane, niedomknięte i zepchnięte w najdalsze zakamarki pamięci. Każdy krok po znajomych uliczkach przywołuje wspomnienia, których nie da się już uciszyć. Rosa nie jest tą samą dziewczynką, którą zostawił przed laty. Dorosła, silna, a jednocześnie krucha — nosi w sobie ślady tamtego wieczoru i lat ciszy, które po nim nastąpiły. Spotkanie z Marco burzy jej uporządkowany świat i zmusza do zadania sobie pytania, czy da się odbudować coś, co zostało brutalnie przerwane. Czy można jeszcze zaufać komuś, kto odszedł — nawet jeśli nie miał wyboru? Weronika Tomala z ogromną wrażliwością prowadzi czytelnika przez meandry ludzkich emocji. Pokazuje, jak cienka bywa granica między miłością a bólem, między lojalnością a strachem, między pamięcią a przebaczeniem. To powieść, w której nic nie jest czarno-białe — bohaterowie popełniają błędy, uciekają, ranią i sami zostają zranieni, a jednak wciąż próbują odnaleźć drogę do siebie. „Pod koronami oliwnych drzew” to historia o drugich szansach, ale też o cenie, jaką trzeba za nie zapłacić. O tym, że czas nie zawsze leczy rany, lecz potrafi nauczyć z nimi żyć. O miłości, która dojrzewa razem z bohaterami — cicha, trudna, prawdziwa. To książka, która zostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Pachnie latem, oliwkami i słońcem, ale jej wnętrze wypełniają emocje głębokie i poruszające. Idealna dla tych, którzy w literaturze szukają nie tylko romansu, ale przede wszystkim prawdy o ludzkich uczuciach. Serdecznie polecam 🫒🫒🫒💚

Powiem wam, że początek książki naprawdę mnie zaskoczył, bo główna postać to dziesięcioletnia dziewczynka, która ma starszego o cztery lata brata i jego przyjaciela. Tutaj od razu widać jak bardzo jej się ten przyjaciel brata podoba, lecz nie zdradza się z niczym, gdyż wie, że nie byłaby potraktowana poważnie, a po za tym chodzą słuchy, że on już kogoś ma. W jej mniemaniu pustą lalę, której brak serca, gdyż kieruje się tylko życiowymi korzyściami.W tle majaczą piękne Włochy, opisy miejsc, widoków i zainteresowań we włoskich klimatach. Autorka zawsze gdzieś je włożyła, byśmy to piękno widzieli w każdy możliwy sposób. Nawet albo chyba i zwłaszcza w serduszkach postaci. Pewnego jednak dnia następuje niemiłe odkrycie dziewczynki. To będzie chwila przełomowa, gdzie oboje zdjęli maski, a on dodatkowo pokazał jej pręgi na plecach. Po tych wydarzeniach, co zresztą czytamy o uprzedzeniu nas o nich, treść zamienia się wręcz na dramatyczną. Ginie ojciec Marco, więc on sam jest zmuszony wyjechać do innej rodziny. Każdy tutaj przeżywa to na swój sposób, jest agresja, są pretensje i wyrzuty sumienia. Zdecydowanie zostaje tutaj zamknięty pewien etap. Rozdziały są tutaj różnej długości i każdy z nich pokazuje upływ czasu jaki minął. Powracamy do nich po wielu latach i z pewnością nie są już dziećmi. Upływ czasu tylko dodał im większego uroku, dlatego ta dawna modnisia ponownie uderza do Marco. A tutaj przez jakiś czas możemy się porozpływać nad pięknymi wydarzeniami, motylkami i hipnotyzującymi spojrzeniami. Ponownie tylko do czasu. Najwyraźniej świat postanowił postawić na drodze do szczęścia każdą z możliwych przeszkód, aby przetestować ich wytrzymałość. Ale czy do końca będą sobie pisani?Według mnie to wspaniała opowieść o lekkim zabarwieniu, jednak zwracającym uwagę na przemoc w rodzinie, ukrywanie uczuć, walkę o swoje, powstanie od podstaw oraz cudownym uczuciu, które gdzieś tam tliło się od początku. Emocje przechodzą na czytelnika, więc bywa, że rozrywa nas złość, niepewność i błogość z niecierpliwością. Wszystkie włoskie słowa są wytłumaczone, więc nie należy się martwić o niezrozumienie treści. Tak ogólnie, to jest warta polecenia choćby z tego względu, że ukazuje przemoc rodzica nad dzieckiem. To przykry obraz, który każdemu na swój sposób da do myślenia:-)

🫒 🫒 🫒 🫒 🫒 🫒 🫒🫒🫒🫒🫒🫒🫒🫒🫒 "Pod koronami oliwnych drzew" autorstwa Weroniki Tomali to piękna opowieść, która przenosi nas do malowniczych zakątków Włoch, uchwyconych w sposób pełen miłości i pasji przez autorkę. Weronika, znana jest z głębokiego przywiązania do włoskiej kultury, w tej książce ukazuje uroki przyrody, ale także złożoność ludzkich emocji i relacji. Fabuła skupia się na historii Rosy, Antonio ich rodziców, oraz Marco, których losy splatają się na różnych etapach życia. Rosa, od najmłodszych lat podkochuje w Marco, jest pełna marzeń i skrytych pragnień. Marco, zmuszony przez tragiczną sytuację rodzinną, na wiele lat znika z ich życia. Kiedy po latach wraca, jego powrót do rodzinnego miasteczka staje się punktem zwrotnym, nie tylko dla niego, ale także pozostałych bohaterów, którzy stracili równie dużo, jak i sam Marco. Powrót do rodzinnego domu, a także przeszłość, pełna bólu i trudnych wspomnień, wciąż wpływa na jego życie, a konfrontacja z nią staje się nieunikniona. Tomala mistrzowsko buduje napięcie emocjonalne, prowadząc czytelnika przez zawiłe drogi miłości, przyjaźni i przebaczenia. Opisy przyrody, oliwnych gajów i urokliwych zakątków Włoch dodają niezwykłego klimatu, a z każdej strony tchnie życiem i autentycznością. "Pod koronami oliwnych drzew" to nie tylko historia miłosna, ale także opowieść o dorastaniu, pokonywaniu przeszkód i odnajdywaniu siebie. Weronika Tomala, poprzez swoje pióro, sprawia, że czujemy zapach oliwy, słyszymy szum drzew i przeżywamy emocje bohaterów tak intensywnie, jakbyśmy sami byli częścią tej historii. Jej umiejętność kreowania napięcia emocjonalnego sprawia, że kibicujemy im w każdej chwili, przeżywając zarówno radości, jak i smutki. Autorka z niezwykłą plastycznością opisuje nie tylko uczucia, ale i otoczenie, w którym toczy się akcja. Pachnące oliwą, pełne słońca i urokliwych kafejek, w których serwowane są pyszne wypieki, autorka potrafi tak wciągnąć nas w swoją opowieść, że czujemy się, jakbyśmy byli częścią tej historii, dzieląc z bohaterami ich radości i rozczarowania. Z każdą stroną mamy wrażenie, że jesteśmy coraz bliżej rozwiązania zagadki uczuć bohaterów, a ich emocje stają się naszymi emocjami. Tomala z pewnością umie trafić do serca czytelnika. Z całego serca polecam tę książkę oraz inne dzieła Weroniki Tomali. Jestem pewna, że nie zawiedziecie się na jej twórczości, tak jak ja nie zawiodłam się na każdej kolejnej lekturze.

„Pod koronami oliwnych drzew” – Weronika Tomala Weronika Tomala po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać historie, które trafiają prosto w serce. Jej najnowsza książka „Pod koronami oliwnych drzew” to opowieść pełna emocji, tęsknoty, drugich szans i miłości, która dojrzewa jak owoce oliwki – powoli, ale głęboko. Akcja powieści rozgrywa się w malowniczym, włoskim miasteczku, gdzie życie toczy się niespiesznie, a zapach oliwek i morskiej bryzy unosi się w powietrzu. To właśnie tutaj mieszka Rosa – młoda kobieta, dla której ten mały świat jest wszystkim, co zna. Kiedyś był jego częścią także jej brat i jego przyjaciel Marco, chłopak, który przed laty skradł jej serce. Jednak los okazał się dla nich okrutny – pewne dramatyczne wydarzenia rozdzieliły ich na lata. Kiedy Marco niespodziewanie wraca, wnosi do życia Rosy nie tylko wspomnienia, ale też nadzieję. Jest inny – dojrzalszy, pewny siebie, z sukcesem zawodowym i bolesną przeszłością, której nie potrafi zapomnieć. Jego powrót wzbudza emocje nie tylko w Rosy, ale i w całej społeczności. Plotki, dawne żale i niezamknięte rozdziały znów wychodzą na światło dzienne. Tomala w mistrzowski sposób łączy romantyzm z życiowym realizmem. Nie boi się mówić o trudnych tematach – o przebaczeniu, żalu, o tym, jak przeszłość potrafi trzymać nas w swoich sidłach. W tle tej historii pulsuje miłość – niełatwa, dojrzała, pełna wątpliwości, ale też nadziei. Autorka subtelnie pokazuje, że prawdziwe uczucie to nie bajka, lecz codzienna decyzja, by być obok – mimo wszystko. Styl Weroniki Tomali jest pełen ciepła, poetyckich opisów i emocjonalnej głębi. Jej język maluje obrazy – czuć zapach oliwnych drzew, słońce na skórze i tę nieuchwytną włoską magię. Ale za tą lekkością kryje się prawdziwa siła – umiejętność opowiadania o emocjach tak, że czytelnik naprawdę je przeżywa. „Pod koronami oliwnych drzew” to książka dla tych, którzy wierzą w drugie szanse, w moc miłości i w to, że nawet zranione serce może znów bić pełnią życia. Dla miłośników powieści obyczajowych z nutą refleksji, dla wszystkich, którzy lubią, gdy fabuła porusza, a nie tylko bawi. To historia o tym, że czasem, by odnaleźć siebie, trzeba wrócić tam, skąd uciekliśmy. A także o tym, że najpiękniejsze rzeczy – jak oliwne drzewa – potrzebują cierpliwości, by zakwitnąć.