Podróż na wyspę szczęścia (ilustrowane krawędzie biało-czarne)

Ponad rok temu czytałam pierwszą książkę You Yeong Gwanga „Sklep pory deszczowej” i choć urzekł mnie magiczny koncept Tęczowego Miasta, sama historia wydała mi się nieco zbyt prosta i skierowana raczej do młodszych czytelników. Mimo to, z dużym zaciekawieniem sięgnęłam po nową książkę autora „Podróż na Wyspę Szczęścia”, licząc że rozwinie skrzydła, ale niestety tym razem zachwytu było jeszcze mniej. Autor pozostaje wierny swojej stylistyce tworząc współczesne baśnie, które mają nas otulać i przypominać o najważniejszych wartościach. Jeśli jednak „Sklep...” wydawał mi się momentami infantylny, to tutaj baśniowa naiwność została wzbogacona o wręcz moralizatorskie tony. Ale to wcale nie oznacza, że Was nie zachwyci. Widziałam, że pierwsze oceny są bardzo wysokie, a opinie zdecydowanie pozytywne. Jeśli szukacie baśniowej opowieści o pokonywaniu własnych słabości i poszukiwaniu sensu życia, która stawia na marzenia, to ten tytuł może być dla Was idealnym comfort bookiem. Czwórka bohaterów, z którą wyruszamy w długą i niebezpieczną podróż w poszukiwaniu Wyspy Szczęścia zdecydowanie budzi sympatię. Każdego z nich los mocno doświadczył, społeczeństwo spisało na straty, a jedynym, co pcha ich do przodu jest nadzieja, że na końcu drogi czeka na nich spełnienie marzeń. Tak zaczyna się klasyczna powieść drogi, pełna niebezpieczeństw, ale przede wszystkim życiowych, choć czasem wręcz moralizatorskich lekcji. You Yeong-Gwang znów pisze o marzeniach. Przekonuje, że to one są sensem naszej egzystencji i że to sama droga do celu nas kształtuje. Próbuje też nadać tej historii ramy niemal religijne, pisząc o Bogu, Bogini i trudach, jakie zsyłają na ludzi, by nauczyli się doceniać to, co mają. Dla mnie jednak ta forma okazała się zbyt nużąca. O ile w poprzedniej książce fascynował mnie wykreowany świat, tutaj czułam, że autor zbyt mocno sili się na egzystencjalne nauki, tracąc po drodze dynamikę. To bardzo specyficzna, fantastyczno-baśniowa wędrówka w głąb siebie, która może nie trafić do każdego w równym stopniu. Na uznanie zasługuje natomiast przepiękne wydanie z kreatywną zachętą, by samodzielnie pokolorować brzegi i wnętrza okładek - to może mieć zdecydowanie właściwości terapeutyczne.

Czy wierzysz, że szczęście to miejsce, do którego można dotrzeć? Czy raczej jest to coś, co trzeba odnaleźć w sobie? „Podróż na wyspę szczęścia” You Yeong-Gwang to jedna z tych historii, które nie krzyczą, nie pędzą i nie próbują na siłę zaskoczyć. Jest to natomiast jedna z tych historii, która zmusza do zatrzymania, zastanowienia się nad życiem oraz docenienia tego co mamy. Poznajemy Paula - niewidomego chłopca, który od życia nie dostał właściwie nic poza bólem, samotnością i codzienną walką o przetrwanie. Zamek Zbłądzenia, w którym żyje, to nie tylko miejsce - to stan, w którym łatwo utknąć na zawsze. I kiedy pojawia się wizja Wyspy Szczęścia, brzmi ona jak coś nierealnego. Dosłownie jak bajka opowiedziana komuś, kto już dawno przestał wierzyć w dobre zakończenia. A jednak Paul nie traci wiary i wyrusza w niesamowitą przygodę. Ta podróż bardzo szybko przestaje być tylko fizyczną wędrówką. Każde miejsce - Las Niepokoju, Bagno Rozpaczy, Mokradła Frustracji czy Pola Cierpienia - to nie tylko przystanki na mapie. Są to emocje, które dobrze znamy i mam wrażenie, że właśnie w tym tkwi największa siła tej książki. Ona nie opowiada tylko historii. Ona mówi o mnie, o Tobie, o tym, co nosimy w sobie, nawet jeśli na co dzień tego nie nazywamy. Bohaterowie których spotyka Paul, są jak symbole - każdy coś reprezentuje, każdy czegoś uczy. I choć momentami miałam wrażenie, że ta historia jest bardziej przypowieścią niż klasyczną powieścią, to wcale mi to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie - sprawiało, że chciałam ją czytać wolniej, uważniej. „Podróż na wyspę szczęścia” to książka pełna metafor, ale takich, które nie przytłaczają. One są miękkie, subtelne, zostawiają przestrzeń na własne interpretacje i nie dają gotowych odpowiedzi. Raczej zadają pytania, które zostają w czytelniku jeszcze długo po zamknięciu książki. Nie będę ukrywać, jeśli szukasz dynamicznej akcji i zwrotów akcji co kilka stron, to możesz poczuć rozczarowanie. Ta historia płynie spokojnie, momentami wręcz leniwie. Ale jeśli pozwolisz sobie zwolnić, to odkryjesz w niej coś naprawdę wartościowego. Ocena: 8/10 - dla mnie „Podróż na wyspę szczęścia” to taka cicha przypowieść o tym, że szczęście nie zawsze jest na końcu drogi. Czasem jest w samej drodze. W relacjach, w odwadze, w tym, że mimo wszystko idziesz dalej. I może właśnie dlatego ta książka zostawia po sobie ślad w sercu czytelnika.