Poezje i prozinki

,,Ojciec nie leżał Umarł na siedząco w ubraniu w nocy sam jak chciał zebrał w sobie wszystkie te słabiutkie siły" Ta książka jest dowodem, że wiele ukrytych dzieł często jest dostrzegane dopiero po śmierci autora. Bardzo trudno jest mi opisać to o czym przeczytałam. Z pewnością nie władam piórem tak pięknym , delikatnym, a jednocześnie krzyczącym wewnątrz po skończonym wersie, by opisać jak wielki mam podziw dla tego zbioru. Autorką jest Jadwiga Stańczakowa, która podczas pisania wierszy i prozinek, była już niewidoma. Znalazła sposób na to, by robić to co kochała. To, co tutaj znajdziemy opisuje jej życie prywatne, myśli i niemal wszystko, co widziała oczyma wyobraźni, gdyż wzrok dostrzegał tylko ciemność. Czasami są to bardzo krótkie formy, nieraz lekko dłuższe, ale nigdy nie są równe do słów, które dla niej spisano. Opowiada nam o tym co widzi niewidomy, kiedy ktoś mu opowiada co ma przed sobą. Musi utrwać nieco czasu, by odpowiednie punkty i barwy wskoczyły na swoje miejsce, by utworzyły obrazy, które choć różne, to jednak dla niej były jedynym kształtem, jaki dostrzega. Każda poezja czy też prozinka niesie w sobie nie zawsze konkretność, bo czasami przyrównanie do tego, co odczuwa nie zawsze było adekwatne do naszego sensu. Dosłownie tak jak ona potrzebowałam chwili, by hasła utworzyły całość, która była bolesna i prawdziwa jednocześnie. Pomimo tego, że leżałam wygodnie na łóżku, to czytając je czułam jak z każdą sekundą ucieka mi życie. Jak nieraz pośród towarzystwa czuję się samotna. Niewielu wie, że najgłośniejszy krzyk przedstawia cisza. Taka, kiedy tak wiele chciałoby się powiedzieć, tyle z siebie wyrzucić, zdjąć to okropne brzemię, ale jest tego tak ogromna ilość, że nic z naszych ust nie wychodzi. Czasami jedynie westchnienie spowodowane odruchem ciała. Nie wiem czy można tak powiedzieć, ale całą sobą rozumiałam to, co chciała przekazać słowami. Ja wiem, że poezja nie jest dla każdego, bo to głębsze wyrażanie siebie, jednak jestem przekonana, że każdy, kto posiada w sobie jakąkolwiek wrażliwość powinien ją przeczytać. Dla mnie ma tytuł ,,Wewnętrzny wzrok". Ogromnie polecam!

Jadwiga Stańczakowa to postać niezwykle inspirująca. W czasie wojny udało jej się uciec z getta, lecz okupacja odebrała jej brata i niemalże całą młodość. Choroba oczu, która doprowadziła do całkowitej utraty wzroku w wieku dwudziestu dziewięciu lat, nie przeszkodziła jej jednak w realizacji literackich pasji. Przyjaźń z Mironem Białoszewskim była kluczowym momentem w jej twórczym życiu. Debiutując w wieku sześćdziesięciu lat, Stańczakowa udowodniła, że na nigdy nie jest za późno na spełnienie marzeń. Jej twórczość wyróżnia się kontemplacją codzienności oraz wyjątkową zdolnością dostrzegania piękna w najdrobniejszych rzeczach. Z czystym sercem polecam tę książkę wszystkim szukającym literatury nie tylko pięknej, ale też refleksyjnej. „Poezje i prozinki” to zbiór zapraszający do zatrzymania się na chwilę, spojrzenia na świat inaczej. To także wyjątkowa podróż przez życie i emocje osoby, która pomimo własnych ograniczeń stworzyła coś uniwersalnego i poruszającego. Stańczakowa trafia prosto do serca, a jej twórczość zostaje z czytelnikiem na długo. Dla mnie jest to jedna z najważniejszych książek, jakie przeczytałam w tym roku.