Pokrewna dusza

Jak dobrze znasz osobę, z którą dzielisz łóżko? Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, co kryje się za fasadą małżeństwa idealnego? Sally Hepworth w swojej najnowszej powieści „Pokrewna dusza” bierze pod lupę termin, który zazwyczaj kojarzy nam się z romantycznym przeznaczeniem, i nadaje mu złowieszczy, niemal klaustrofobiczny odcień. To nie jest tylko thriller o morderstwie; to wiwisekcja zaufania, które kruszy się pod wpływem jednego, niewygodnego pytania. Główni bohaterowie, Gabe i Pippa Gerardowie, mieszkają w malowniczym domu na klifie, w miejscu znanym jako „The Drop”. To miejsce ma jednak mroczną sławę – przyciąga ludzi, którzy chcą odebrać sobie życie. Gabe stał się lokalnym bohaterem; wielokrotnie udawało mu się odwieść nieszczęśników od skoku, oferując im herbatę i chwilę rozmowy. Pippa patrzy na męża z uwielbieniem, widząc w nim anioła stróża. Wszystko zmienia się pewnego popołudnia, gdy Gabe nie zdołał uratować kolejnej kobiety. Jednak tym razem coś jest nie tak. Pippa, patrząc przez okno, widzi gest męża, który nie pasuje do roli ratownika. Jeden ruch dłoni, jedna sekunda zawahania i nagranie z monitoringu stają się początkiem końca ich sielanki. Czy Gabe naprawdę próbował pomóc, czy może... pomógł kobiecie skoczyć? Hepworth stosuje genialny zabieg narracyjny, dzieląc opowieść na dwa głosy. Poznajemy perspektywę Pippy, która desperacko próbuje racjonalizować zachowanie męża, oraz Amandy – kobiety, która spadła z klifu. Głos zza grobu pozwala nam zajrzeć w przeszłość, która okazuje się nierozerwalnie splątana z życiem Gerardów. Okazuje się, że spotkanie na klifie wcale nie było przypadkowe. Autorka mistrzowsko buduje napięcie psychologiczne. Nie potrzebuje do tego epatowania brutalnością. Siła tej książki tkwi w narastającym poczuciu dyskomfortu. Czytelnik razem z Pippą zaczyna kwestionować każdy gest Gabe’a, każde jego słowo. Czy ten czarujący, opiekuńczy mężczyzna to rzeczywiście „pokrewna dusza”, czy może socjopata, który zbudował swoje życie na fundamencie z kłamstw? Najmocniejszym punktem powieści jest postawienie pytania o granice lojalności. Hepworth zmusza nas do refleksji: jak daleko posunęlibyśmy się, by chronić kogoś, kogo kochamy? Pippa jest postacią tragicznie rozdartą – między instynktem samozachowawczym a miłością, która zaślepia. Warto zwrócić uwagę na postać Gabe’a. Jest on ucieleśnieniem „męża z marzeń”, który w miarę odkrywania kolejnych kart staje się coraz bardziej niepokojący. Jego skaza psychiczna jest opisana w sposób subtelny, co sprawia, że finałowe odkrycia uderzają z jeszcze większą siłą. „Pokrewna dusza” to lektura obowiązkowa dla fanów Shari Lapeny czy B.A. Paris. Sally Hepworth udowadnia, że jest mistrzynią gatunku, w którym największe potwory nie czają się w ciemnej uliczce, ale siedzą z nami przy stole w jadalni. To książka o tym, że każdy z nas ma swoją „krawędź”, a wystarczy jedno małe pchnięcie, by wszystko runęło w przepaść. Zakończenie jest satysfakcjonujące, choć pozostawia w czytelniku pewien rodzaj niepokoju. Bo po lekturze tej książki każdy z nas jeszcze raz, nieco uważniej, przyjrzy się swojej „pokrewnej duszy”.