Polifem

Czy wierzysz, że zemsta może być silniejsza niż strach? A może myślisz, że kiedy ktoś widzi przed sobą tylko jeden cel, przestaje już widzieć cokolwiek innego? „Polifem” autorstwa Aldony Reich to drugi tom serii z podkomisarzem Witoldem Daraszem. Sięgając po tę książkę od pierwszych stron czułam, że wchodzę w coś mrocznego, dusznego i niepokojącego. Akcja przenosi nas do Słupska, gdzie ktoś morduje młodych mężczyzn i pozostawia ich ciała w makabrycznych pozach. To nie są przypadkowe zbrodnie. To swego rodzaju przedstawienie teatralne. Komunikat. Demonstracja siły. Monitoring zawodzi, twarz sprawcy pozostaje w cieniu, a śledztwo zaczyna odsłaniać coś znacznie większego niż pojedyncze morderstwa - tajne układy, zaginione materiały dziennikarskie i dramat sprzed lat, który stał się zapalnikiem całej lawiny. Bardzo podobało mi się to, jak autorka buduje napięcie. Nie ma tu chaosu. Każdy trop, każda rozmowa, każdy pozornie nieistotny szczegół ma swoje miejsce. Śledztwo prowadzone przez Darasza jest wielowarstwowe, momentami niewygodne, a miejscami wręcz niebezpieczne - zwłaszcza gdy w tle pojawiają się wątki polityczne. I choć nie dominują one fabuły, wyraźnie czuć naciski, zależności, sieć powiązań. Sam Darasz w tej części bardzo zyskuje w moich oczach. Nie jest to „superglina”, który zawsze wie wszystko pierwszy. On analizuje, wątpi, czasem się myli. Jest zaangażowany, konsekwentny i widać, że ta sprawa go dotyka. Lubię bohaterów, którzy są z krwi i kości - z przeszłością, z ciężarem, z własnymi demonami i właśnie Darasz taki jest. Nie sposób nie wspomnieć o tytule. Polifem - mitologiczny cyklop z „Odysei” Homera - miał jedno oko. I właśnie ta metafora „jednowidzenia” wybrzmiewa w tej powieści najmocniej. Kiedy człowiek skupia się wyłącznie na bólu i zemście, świat zawęża się do jednego punktu i to jest bardzo przerażające. Atmosfera w książce jest gęsta. Słupsk nie jest tylko tłem historii - staje się on sceną, na której rozgrywa się dramat ludzi uwikłanych w sekrety i przemilczenia. Są zwroty akcji. Są momenty, w których zaczynasz wątpić w swoje przypuszczenia. I choć zakończenie może podzielić czytelników, ja doceniam to, że autorka nie idzie najprostszą drogą. „Polifem” to thriller o miłości wypaczonej przez krzywdę. To historia o zemście, która pożera. I o tym jak cienka jest granica między sprawiedliwością a obsesją. To historia brutalna, ale nie pusta. Mocna, ale przemyślana. Ocena 8,5/10 - bo jeśli lubisz kryminały z ciężkim klimatem, wyrazistymi bohaterami i zagadką, która ma drugie dno - warto sięgnąć po tę serię. Ja czekam na kolejny tom.