Pomarańczki komisarza Montalbano

„Pomarańczki komisarza Montalbano” autorstwa włoskiego mistrza kryminału, Andrei Camilleriego, to zbiór opowiadań, który zachwyci nie tylko miłośników klasycznych zagadek kryminalnych, ale również tych, którzy cenią sobie klimat Sycylii, pełen słońca, ironii i specyficznego, lokalnego kolorytu. To swoista uczta literacka – pełna aromatów, smaków i błyskotliwych dialogów. Komisarz Salvo Montalbano – bohater tej serii – to postać charyzmatyczna, obdarzona ciętym językiem, silnym poczuciem sprawiedliwości, ale też głęboko ludzka i niepozbawiona słabości. Autor serwuje czytelnikowi szereg krótszych spraw i obserwacji, które nie tylko prezentują talent śledczy Montalbano, ale również jego osobiste przemyślenia, wrażliwość i nieco melancholijne spojrzenie na świat. Tytułowe „pomarańczki” to nie tylko symbol – to metafora życia, smakowita, ale czasem cierpka codzienność, z którą bohater musi się mierzyć. Camilleri nie zawodzi – jego styl jest lekki, pełen ironii i włoskiego temperamentu, a jednocześnie nie unika społecznych i moralnych niuansów. Autor umiejętnie łączy intrygę z refleksją, a język narracji – barwny, rytmiczny, przesiąknięty włoskim duchem – sprawia, że lektura jest prawdziwą przyjemnością. Każde opowiadanie jest odrębną historią, a jednocześnie tworzy spójną mozaikę, która pozwala jeszcze lepiej zrozumieć złożony charakter komisarza. Camilleri pokazuje Montalbano nie tylko jako detektywa, ale jako człowieka – z jego rozterkami, humorem, miłością do jedzenia i niechęcią do głupoty. „Pomarańczki komisarza Montalbano” to doskonała propozycja zarówno dla fanów serii, jak i dla tych, którzy dopiero chcą rozpocząć swoją przygodę z tym niezwykłym bohaterem. Lektura dostarcza nie tylko wciągającej rozrywki, ale też daje wgląd w południową kulturę i sposób myślenia, podszyty nostalgią i ironią. Polecam z całego serca – to książka, która jednocześnie odpręża, bawi i zmusza do refleksji.

Moje lubienie komisarza Montalbano deklarowałam już parokrotnie, więc nie będę się powtarzać. Natomiast nie przepadam za opowiadaniami. Dla mnie za szybko się kończą, mogłyby stanowić często normalną książkę. Tak właśnie jest w przypadku miniatur kryminalnych „Pomarańczki komisarza Montalbano” autorstwa oczywiście Andrea Camilleriego. Każde z nich byłoby świetną książką, ale w takim maleństwie widać mistrzostwo autora. Zawrzeć tak dużo na kilkudziesięciu stronach, wciągnąć i pozostawić z myślą: chcę jeszcze — rewelacja. Dwadzieścia opowieści, które dzieją się w sycylijskim miasteczku. Tylko na początku wydaje nam się ono normalne, ale szybko okazuje się, że dzieją się tam dziwne rzeczy, przestępcy popełniają niezwykłe przestępstwa, a mieszkańcy zachowują się co najmniej dziwnie. Nad tym wszystkim musi zapanować Salvo Montalbano, jak zwykle uroczy i zdystansowany do tego co dzieje się dookoła. Camilleri w tych niewielkich opowiadaniach pokazuje cały swój kunszt. Potrafi przenieść nas w scenerię miasteczka i razem z komisarzem wysłać na poszukiwania przestępców. Gdybym miała określić tę książkę jednym słowem, byłoby to „kontrasty”. Możemy spodziewać się niespodziewanego. Tam, gdzie zaczyna się spokojnie i niemal przewidywalnie, finał jest tragiczny. Wywołuje uśmiech, by zaraz go zmrozić brutalnym opisem. Autor żongluje gatunkami literackimi od groteski po dramat, zabierając nas w przedziwną podróż po śledztwach i przypadkach. Oczywiście, jak zawsze u tego autora, nie brakuje włoskiego klimatu: słońca, morza, dobrego jedzenia. Opowiadania napisane są językiem lekkim, tak by czytało je się jednym tchem. Tylko ta jedna ich wada: za szybko się kończą.