Pomiędzy. Tom 1. W świetle latarni

„Granica to nie tylko kamienne słupy dzielące to, co kiedyś było całością.” „Granice istnieją nie tylko między państwami. Dzielą także ludzi. Za ich przekroczenie płaci się cierpieniem.” „Każda ciemność kiedyś się kończy. Po niej nastaje światłość " Dwie kobiety. Dwa światy i granice wyznaczane nie przez państwo a przez uprzedzenia i wzajemne animozje. Weronika Wieczorek ma szesnaście lat i obowiązki, którym trudno podołać. Po śmierci mamy, Angeli dziewczyna zajęła się domem biorąc na siebie gotowanie , sprzątanie czy cerowanie. Opiekuje się również młodszą siostrą Anielą, podczas gdy jej tata i starszy brat Józef zarabiają na utrzymanie domostwa. Młoda dziewczyna, choć oczywiście kocha ich wszystkich czasem ma zwyczajnie dość i pragnęłaby spędzić czas na zabawie czy spacerze. Mimo to sama pracuje jako pomoc w gospodzie czy przy wyplataniu wiklinowych koszyków. Nigdy nie sądziła, że zakocha się tak mocno i,że jej wybrankowi tak daleko będzie do ideału. Natan bowiem jest Żydem, zaś jego ojciec wśród mieszkańców Trzciela ma opinię złodzieja i chuligana. Serce jednak nie sługa.. Równolegle autorka przedstawia w swej powieści losy młodej wdowy -Joanny Podbielskiej, która po traumatycznych doświadczeniach w małżeństwie nieoczekiwanie zostaje pracownicą wywiadu i poznaje Stanisława Błońskiego i..zaczyna w niej kiełkować uczucie o którego istnieniu zdążyła zapomnieć .. Pierwszy raz spotkałam się nie tylko z piórem Pani Zofii,lecz również z tematyką pogranicza w okresie międzywojennym. Nie miałam względem lektury wielkich oczekiwań, ale.. Gdy zaczęłam czytać przepadłam z kretesem. Szybko polubiłam młode bohaterki , chciałam też by los okazał się dla nich przychylny. Miałam też okazję wczuć się w klimat tamtych czasów i panujące wówczas nastroje. Końcówka książki obfitowała w ważne wydarzenia, co sprawiło, że z niecierpliwością zabieram się za kontynuację. ♥️

Wyśmienita książka, czyta się jednym tchem, ja tak zrobiłam i taki ważny moment i co??? Koniec pierwszego tomu. Czekam z ogromną niecierpliwością na ciąg dalszy.

„W świetle latarni” to pierwszy tom serii o ludziach, którzy żyli w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Jest to powieść o byciu pomiędzy. Pomiędzy jedną wojną a drugą, pomiędzy życiem a śmiercią, pomiędzy Polakami, Żydami i Niemcami, pomiędzy zauroczeniem a miłość. Jest to powieść, obok której ciężko było mi przejść obojętnie. Jak wiecie uwielbiam serie i jak tylko zobaczyłam zapowiedź tego tytułu wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Książka zabrała mnie do czasów gdy Niemcy musieli oddać nam część terytorium. Do czasów gdy ponownie nasz kraj pojawił się na mapach Europy. Mamy rok 1920. Przez Wielkopolski Trzciel przebiega granica z Niemcami. To tutaj poznajemy Weronikę, która przez przypadek podcina Natana. W oddalonym o 80 km Poznaniu młoda wdowa, Joanna dostaje zaproszenie na spotkanie w eleganckim lokalu. Życie oby pań zmienia się. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Pani Zofii Mąkosy i żałuję, że wcześniej nie trafiły w moje ręce inne powieści autorki. Jestem oczarowana jej stylem pisania, który jest lekki i przyjemny. Książka napisana jest piękną polszczyzną, dzięki czemu wręcz płynie się po jej kartach. W piękny sposób tutaj Pani Zofia oddała klimat i realia jakie panowały w Polsce w latach 20 ubiegłego wieku. Stosunki pomiędzy Polakami, Żydami i Niemcami były w tamtych czasach napięte, co świetnie zostało przedstawione w tej książce. Bohaterowie zostali tutaj bardzo dobrze wykreowani. Ich emocje udzieliły się również mnie. Bardzo polubiłam dwie siostry Weronikę i Nelę. Ich postacie dostarczyły mi wzruszeń oraz chwili refleksji. Są to postacie, które żyją pod rządami ojca i brata. Autorka na ich przykładzie pokazała, że życie kobiet nie wyglądało jeszcze tak jakie dzisiaj znamy. A co w tej historii robi latarnik? Przekonacie się sami. Jeśli lubicie serie, których akcja osadzona jest na początku XX wieku to koniecznie sięgnijcie po pierwszy tom „Pomiędzy”.