Portret Lucrezii

Przeczytany w czasie urlopu „Portret Lucrezii” przeniósł mnie w inny świat i sprawił, że zupełnie zapomniałam o rzeczywistości. Na szczęście na urlopie mogłam sobie na to pozwolić, bo ta niespieszna, ale szalenie wciągająca, pełna napięcia i emocji historia pochłonęła mnie od pierwszej do ostatniej strony. Szesnastowieczne realia nie były łaskawe dla kobiet, sprowadzając je do przedmiotu transakcji w walce o sojusze i władzę, wtłaczając w ramy oczekiwań związanych z rolą żony i matki. Ceniono posłuszeństwo, pokorę i bezwzględną uległość, które wykluczały jakiekolwiek przejawy sprzeciwu. Maggie O’Farrell, przywołując historyczne fakty i małżeństwo młodziutkiej Lucrezii de’ Medici z dużo starszym od niej księciem Ferrary zakończone jej zgonem zaledwie rok po ślubie, snuje opowieść o losie kobiety uwięzionej w świecie, w którym nie ma nad sobą żadnej władzy. Ale również historię wolności, pasji i niezłomności ducha z zakończeniem, którego byśmy sobie i przede wszystkim głównej bohaterce szczerze życzyli. Lucrezię, postać niezwykle żywą i barwną, poznajemy jako krnąbrną dziewczynkę, która z determinacją buduje swój własny świat — sztuki, wyobraźni i uczuć, których nie potrafi zatrzymać w sobie. Autorka doskonale oddaje jej emocje: samotność, bunt, pragnienie miłości i zrozumienia, a także strach, który niemal namacalnie unosi się nad stronami powieści. Niepokój narasta, gdy dziewczyna zostaje wydana za mąż za księcia Ferrary. To moment, w którym Lucrezia wkracza na ścieżkę, z której jak się wydaje, nie ma odwrotu. Czytelnik śledzi jej losy z zapartym tchem, czując, jak wokół niej zaciska się niewidzialna pętla. Alfons to mężczyzna o wielu obliczach, postać owiana tajemnicą, budząca grozę i fascynację jednocześnie. A jednak, mimo jego władzy, to Lucrezia przyciąga całą uwagę. Nie jest jedynie bierną ofiarą, ma w sobie siłę, która sprawia, że chce walczyć, choć los zdaje się przesądzony. „Portret Lucrezii” to opowieść, którą czyta się z drżącym sercem, która pokazuje, że choć świat próbuje nas ujarzmić, prawdziwa siła rodzi się w nas samych. To książka dla miłośników literatury pełnej emocji, piękna i napięcia. Jeśli więc szukacie opowieści, która Was porwie i zostawi z poczuciem, że właśnie przeżyliście coś wyjątkowego, to właśnie ją znaleźliście.

„Portret Lucrezii" Maggie O'Farrell Zazwyczaj nie zapędzam aż tak daleko wstecz, w historię, i chyba nie czytałam nic tak „odległego” od czasów lektur w liceum. (O nie, przepraszam, był jeszcze Ken Follet i „Filary ziemi”, a to jeszcze wcześniejsze czasy.) Renesansowy świat ukazany w „Portrecie Lucrezii”, pełen złotych zdobień, malarstwa, beztroskiego życia w pałacu, to tylko jedna strona tej epoki. Jest też druga. Ta "kobieca". Ta, którą dotkliwie odczuwała tytułowa Lucrezia, jedna z córek władcy Toskanii, dziecko jeszcze. Ta historia to coś więcej niż zwykły historyczny thriller. Dla mnie była to podróż do odległego świata, w którym kobiecość była krucha, a wolność to jedynie złudzenie, maskowane przez przepych i intrygi. Opowieść przyciągała mnie pięknem języka i doskonałym odmalowaniem epoki, a za serce chwytała intensywnością i nieuchronnością tragedii. Bardzo podobało mi się odniesienie do pasji Lucrezii. Lubię takie wątki w literaturze i chyba nawet chętniej sięgam po książki ze sztuką w tle. Malowanie nie było tu jednak jedynie hobby, ale aktem buntu, sposobem na wyrażenie siebie w świecie, który kazał jej milczeć. To w farbach i płótnie Lucrezia znalazła namiastkę wolności, choć to była wolność złudna, ulotna, skazana na rozmycie w rzeczywistości rządzonej przez mężczyzn. Jest tu jeden mały minusik, bo trudno mi było przyzwyczaić się do formy narracji prowadzonej w trzeciej osobie czasu teraźniejszego. Jedynie to mi przeszkadzało. Jednak opisy rekompensowały mi tą "niedoskonałość", a ja niemal czułam się obecna w renesansowych pałacach, gdzie każdy korytarz, każdy zakamarek zdawał się skrywać tajemnice. Autorka z niezwykłą precyzją oddała atmosferę epoki, jednocześnie wplatając w fabułę elementy typowe dla thrillera. Było napięcie, niepewność, a przede wszystkim psychologiczna głębia postaci. To właśnie w tej warstwie emocjonalnej odkrywałam kolejne zaskakujące zwroty akcji, śledząc każdy ruch księcia Alfonso, który stopniowo odsłaniał swoje mroczne oblicze. Czytając historię Lucrezii i jej rodziny wielokrotnie czułam smutek i żal, bo choć fabuła bardzo wciągała, to pod powierzchnią kryła się głęboka refleksja nad losem kobiet, które były przedmiotem manipulacji i brutalnej władzy. Przeczytałam tę książkę z wielkim zaangażowaniem emocjonalnym i intelektualnym. Nie mogłam przestać myśleć o Lucrezii. Jej historia to echo losów wielu kobiet, które na przestrzeni wieków były uwięzione w pozłacanych klatkach, zmuszane do spełniania oczekiwań, które odbierały im wszystko - wolność, tożsamość, a nawet życie. To piękna i zarazem bolesna historia, która zmusza do refleksji. Bardzo Wam ją polecam.

Co byście zrobiły (pytanie skierowane do Pań ze względu na jego specyfikę) drogie Panie, gdyby się okazało, że Wasz małżonek planuje pozbawić Was życia? Że tylko czyha na odpowiedni moment, aby się Was pozbyć?… Dosyć makabryczna zagwostka, że się tak wyrażę i raczej znikome prawdopodobieństwo wykonania danego czynu ze względu na czasy, w jakich żyjemy, a i samo pytanie nasuwa też i raczej humorystyczne rozwiązania. Ale wtedy, w XVI wieku, bohaterce „Portretu Lucrezii” wcale do śmiechu nie było. Bowiem „Lucrezia ma szesnaście lat i od niespełna roku jest żoną księcia Ferrary. Jest też pewna, że mąż chce ją zamordować.” Z dala od najbliższych, pozbawiona swobód i prawa głosu, zamknięta w małżeństwie z człowiekiem, który za wszelką cenę będzie chciał osiągnąć swój cel… Lucrezia też zdaje sobie sprawę z tego, jaki jest warunek jej małżeńskiego szczęścia i zarazem życia - jednak wie także, że nie będzie jej dane go wypełnić… . Cóż to była za historia! Wciągnęła mnie od pierwszej strony i nie pozwalała odłożyć lektury na później! Bowiem już od początku dużo się dzieje. Poznajemy główną bohaterkę, jej życie - status rodziny, który powoduje cały ciąg wydarzeń, jej pasje, niezwykłą osobowość. Całe tło historyczne, rolę kobiety w XVI wieku, która głównie sprowadzała się do przedłużenia ciągłości rodu, a w znamienitych i wysoko sytuowanych rodzinach także niezbędne sojusze między regionami - tutaj we Włoszech. . „Portret Lucrezii” to nie jest błaha historyjka - im dalej w las, tym robi się coraz mroczniej. Mnożą się sekrety, ludzkie tragedie, spisek goni spisek, a dojście do celu jest tylko jedno… Bowiem los głównej bohaterki jest przesądzony, ale czy na pewno?… . Opisywana historia na prawdę mnie zachwyciła! Do tego stopnia, że żałowałam, że już ją skończyłam - jest to jedna z tych lektur, którą warto się dłużej delektować!

Książka porwała mnie od pierwszych stron. Wspaniale było przenieść się do XVI wiecznych Włoch i być świadkiem tego wszystkiego co widzi i czuje młoda dziewczyna, która została poślubiona mężczyźnie o połowę starszego od niej, tylko po to by przedłużyć linię rodu i zawrzeć polityczne sojusze. Narracja tu jest pierwszoosobowa dzięki czemu czytelnik jeszcze bardziej może wczuć się w emocje Lucrezii. Natomiast akcja początkowo posiada swoje tempo, aż w pewnym momencie staje się bardziej dynamiczna i dostarcza wiele emocji. Głownie czuć napięcie, które rośnie z każdą stroną. Cały czas byłam ciekawa czy to co przeczuwa dziewczyna spełni się, czy tylko jej młoda wyobraźnia płata figle. Autorka świetnie oddała realia panujące w epoce renonsu. Zarówno kreacje damskie jak i męskie zostały wspaniale przedstawione. A wszystko to opisane pięknym językiem, który na początku trochę mi przeszkadzał, ale im bardziej zagłębiałam się lekturę tym mnie mi on przeszkadzał, a stawał się piękny.