Porwanie

Jacek Ostrowski stworzył cykl, który na stałe wpisał mi się w czytelnicze półki – przede wszystkim dzięki niekonwencjonalnemu podejściu do kryminału, lekkiej ironii i humorowi podszytemu sarkazmem. To właśnie te elementy sprawiają, że te książki mają w sobie coś absolutnie wyjątkowego. W Porwaniu Zuza przeżywa bardzo trudny czas. Strata Zgagi całkowicie wybija ją z rytmu i popycha w stronę chaosu. Lamenty, ucieczka w alkohol i całkowite zaniedbanie obowiązków powodują, że przyjaciele postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. Tymczasem w Płocku dochodzi do głośnego porwania – ofiarą staje się syn bogatego piekarza. Porywacze żądają astronomicznego okupu, a prowadzenie sprawy zostaje powierzone kapitanowi Mariańskiemu, który zamiast szukać rozwiązań, z wdziękiem komplikuje każdy kolejny krok. I wtedy na scenę wkracza ona – Zuza. Nieobliczalna, cięta w słowach, błyskotliwa i nieustępliwa. To właśnie w jej rękach spoczywa los porwanego Bohdana. Równocześnie pojawia się pytanie, które nie daje spokoju: co tak naprawdę stało się ze Zgagą? Czy prawda wyjdzie na jaw i czy winni zostaną ukarani? Ten tom jest pełen emocji i zwrotów akcji, a jednocześnie pozostaje lekki w odbiorze. Autor mistrzowsko bawi się grą pozorów i satyrą, pokazując, że największe przeszkody czasem stoją po stronie tych, którzy teoretycznie mają pomagać. Smaczku dodają też świetnie napisane dialogi – dowcipne, błyskotliwe i zapadające w pamięć. Jeśli lubicie kryminały z pazurem, bohaterów, którzy nie są krystaliczni, a do tego cenicie audiobooki w perfekcyjnym wykonaniu – Porwanie zdecydowanie powinno znaleźć się na Waszej liście. Polecam z całego serca ❤️. Cytaty: „- Udało się! Nie kapnęła się w całej mistyfikacji, ale jeszcze za wcześnie, żeby opijać sukces. Ma sporo wlane, zobaczymy jutro, kiedy wytrzeźwieje. Będzie dobrze, to przecież wykapana Zgaga. No tak, tyle że niemowa. Baba niemowa to skarb. Zapamiętaj to sobie.” „ Jest pani oskarżona o ubliżanie milicjantowi. Według tego funkcjonariusza użyła pani wobec niego słów wulgarnych. - Ależ pani mecenas, jakie to słowa, nazwałam go debilem. Żebym go mięsem obrzuciła, to bym zrozumiała, ale obrażać się za słowo „ debil”, to już chyba przesada.”