Kornel Malicki. Tom 1. Porzucone dziecko

Już od samego początku polecam ją wszystkim, którzy uwielbiają wiele tajemnic i powolne ich odkrywanie. Zanim jednak to nastąpi, to będziemy źli na bohatera i będziemy mu współczuli jednocześnie. Główną rolę odgrywa tutaj dzieciństwo podczas którego mały chłopiec został porzucony w lesie przez jego matkę. W innym czasie widzimy dorosłego mężczyznę, któremu życie wali się na twarz. Jego małżonka jest umierająca, a młoda jeszcze nastoletnia córka nie wyobraża sobie życia bez mamy. Kobieta została ukazana tutaj jako Anioł, który potrafił być najlepszym przyjacielem, najlepszą kochanką i powierniczką. Mówią, że te ideały są szybko zabierane z ziemi, ale to oni sami często mają wpływ na to jak ich życie się potoczy. Dużo uwagi jest skupione na mężu kobiety, który ma swoje dosyć spore demony i które uwalnia w objęciach innej kobiety. Jest typem człowieka, który niczym szatan wychodzi ze skóry u obcej, aby dużym podparciem mógł być dla tej, która najbardziej go potrzebuje. Tak naprawdę cokolwiek się tutaj dzieje jest jakby po części zaplanowaną instrukcją, której celem jest konkretne coś i ktoś. Ja sama nie jestem osobą mściwą, dlatego to, o czym tutaj czytałam wywoływało moje zaskoczenie, że można aż tak nienawidzić. Jeśli jednak patrzeć na to z perspektywy kogoś młodego, kto do dorosłego życia żył w ciągłym strachu, a później przeistoczyło się to w traumę, to trudno jest stanąć po tej właściwej stronie, gdyż jej jakby nie ma. Wyrzuty sumienia targają również mężczyznę podczas wspomnień, kiedy zapoznał swoją małżonkę. Jest przekonany, że gdyby go nie zapoznała, wciąż mogłaby żyć gdzieś szczęśliwa. My poznajemy to z jego opowieści i mamy ochotę nim potrząsnąć i powiedzieć aby przestał, bo takim myśleniem rani nie tylko siebie, ale i całą swoją rodzinę. Postać męska jest tutaj poczytnym autorem, który też boi się, że gdy nie zacznie pisać kolejnej książki, to jego sława przeminie. Czuję, że to było prawdziwe zapytanie autora, jakbyśmy się do tego donieśli. Ja uważam, że mógł mieć rację, ale ze względu na samo zapomnienie lubienia jego książek. Każdy z nas na jakimś etapie swojego życia jeśli się rozwija w czymkolwiek, to zmienia się jego punkt widzenia w zależności od jego potrzeb. Tacy ludzie mogą po naukach wyciągniętych z przekazu chcieć pójść dalej, tam, gdzie jest jego cel. Ale wciąż zostaną na świecie ci, którzy żyją rutyną- słowem, które buduje i niszczy jednocześnie, w zależności czy potrafimy zastosować ją do przemijającego czasu i wykształcenia. Ci będą wierni po kres jego dzieł widząc dar w treści życia w książce, a nie swojego własnego. To trudna do zaakceptowania prawda, ale doszłam do niej na pewnym etapie swojego życia. Powracając do lektury, przeczytaj ją jeśli oczekujesz wspaniałego thrillera psychologicznego i jesteś w stanie oddzielić własne przykre doświadczenia od tych czytanych. Bo w przeciwnym razie treść cię zwyczajnie zaboli. Będzie tak, bo w dużej mierze można przypisać ją do prawdopodobnych wydarzeń. A te zawsze czuje się wewnątrz.

To niewiarygodne, jak bardzo nie znamy tych, których kochamy. Ciekawość sama w sobie nie jest zła, ale czasem potrafi napędzić nam kłopotów. Dziecko zawsze będzie dla matki centrum wszechświata.. Do czego prowadzi zazdrość ojca o dziecko? Kornel Malicki jest uznanym w całym kraju autorem reportaży z licznymi nagrodami na koncie. Jego rodzina wydaje się być spełnieniem marzeń wielu osób- ukochana żona Gabrysia i nastoletnia córka Patrycja wydają się być całym światem mężczyzny. Kłopot w tym ,że Kornel nieustannie walczy z demonami drzemiącymi w jego wnętrzu i rozgrywającymi duszę. Tymczasem w teraźniejszości bohaterów również dochodzi do poważnego tąpniecia - Gabriela zachorowała na nowotwór , którego nie sposób wyleczyć. I właśnie to staje się impulsem do wyjazdu.. W Cisowicach kobieta ma mieć fachową opiekę, zaś jej mąż stworzyć kolejną książkę. Przynajmniej oficjalnie.. Za tą decyzją kryje się bowiem coś znacznie mroczniejszego.. Cóż to była za trudna i niesamowicie emocjonalna lektura. Opisy tego co spotkało Malickiego - w dzieciństwie- zresztą bardzo realistyczne wbiły się w moją psychikę tak mocno ,że kilka razy odkładałam powieść była się pozbierać. Marcel jak zawsze pokazał ,że ma wiele pomysłów, a jego dynamiczne pióro i umiejętnie dawkowanie emocji oraz tajemnic sprawiły, że ciągle czekałam na kolejne wydarzenia bojąc się i jednocześnie walcząc z ciekawością. W centrum historii znajduje się dziecko odrzucone — nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim emocjonalnie. Moss bezlitośnie pokazuje, jak brak miłości, obojętność dorosłych i zaniedbanie potrafią naznaczyć całe życie, prowadząc do dramatycznych konsekwencji. „Porzucone dziecko” to książka, która nie daje ukojenia ani prostych odpowiedzi. Zmusza do spojrzenia na relacje rodzinne bez złudzeń i filtrów, obnażając mechanizmy krzywd, które potrafią ciągnąć się przez całe życie. Marcel Moss po raz kolejny pokazuje, że największy horror nie rodzi się w mroku — lecz w domach, które z zewnątrz wyglądają na idealne. To lektura bolesna, momentami przytłaczająca, ale niezwykle potrzebna. Autor przypomina, jak ogromną odpowiedzialność ponoszą dorośli i jak łatwo jedno zaniedbanie, jedno milczenie lub jedno złe słowo może stać się początkiem tragedii. Ta historia zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony, nie pozwalając o sobie zapomnieć. Polecam 💙🐻

Ostatnio wysłucham książki Marcela Mossa „Porzucone dziecko”. Szczerze to nie spodziewałam się rewelacji, bo ostatnio książki autora są w mojej ocenie mocno średnie. Czy tak było i tym razem? Kornel Malicki mimo ciężkiego dzieciństwa zdołał „wyjść na ludzi”. Jest słynnym, często nagradzanym reportażystą. Do tego równania dochodzą kochająca żona oraz córka Patrycja. Niestety, wciąż tkwią w nim demony i od czasu do czasu wydostają się na światło dzienne. Przed Kornelem kolejna próba. Jego ukochana żona choruje na raka i mimo wielu podjętych prób leczenia Gabrysia z dnia na dzień gaśnie. Kornel zabiera ją więc do ośrodka w Cisowicach, by tam w spokoju mogła odejść. Pod tą podróżą kryje się także inny cel. Pragnienie zemsty… Jak zawsze autor zaczyna z grubej rury, bo opisy dzieciństwa małego Kornela nie należą do przyjemnych. Tak samo manifestacja demonów bohatera jest dość brutalna. Ale im dalej poznawałam całą historię tym bardziej przekonywałam się, że to wszystko miało jakiś cel. Tym razem mamy naprawdę przemyślaną fabułę. Brakowało mi tego ostatnio w książkach autora. Pozorny chaos również czemuś służył. I mimo, że autor posłużył się zagraniem, które średnio lubię w książkach, tym razem zdobył moje uznanie i koncertowo wpuścił mnie w maliny. Myślałam, że będzie tragicznie jak zawsze, ale nasz główny bohater wyciągnął wnioski z tego, że nie warto się mścić. Karma zawsze do człowieka wraca, więc czasami warto odpuścić. Również zaciekawił mnie fakt, że najprawdopodobniej będzie kontynuacja tej historii co spotkało się z moją pełną aprobatą. Takie książki autora lubię. Dopracowane, nieścisłości zostają wyjaśnione i wszystko dzieje się po coś. Może czasami jest to zbyt przerysowane, ale „Porzucone dziecko” zdecydowanie zasługuje na uwagę. Polecam.

Marcel Moss po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać thrillery psychologiczne, które trzymają w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. „Porzucone dziecko” to mroczna, przejmująca i głęboko emocjonalna opowieść o przeszłości, która nie pozwala o sobie zapomnieć, i o traumie, która kształtuje całe życie człowieka. Głównym bohaterem jest Kornel Malicki – autor bestsellerowych reportaży. Na pierwszy rzut oka jego wyjazd do Cisowic, malowniczej miejscowości w Bieszczadach, ma być próbą ucieczki przed problemami i szansą na spokojniejsze życie dla jego rodziny, zwłaszcza chorej żony. Jednak za tą decyzją kryje się coś więcej – pragnienie zemsty za koszmarne doświadczenia z dzieciństwa, które Kornel przeżył jako porzucone dziecko. Fabuła powieści toczy się dwutorowo – w przeszłości (rok 1991) poznajemy dramatyczne losy małego chłopca znalezionego nocą przy drodze, a w teraźniejszości (rok 2025) obserwujemy, jak dorosły Kornel wraca do miejsc, w których doświadczył krzywd, by wyrównać rachunki. Ta narracja daje czytelnikowi poczucie wnikania w psychikę bohatera i pozwala lepiej zrozumieć motywy jego działań. Moss w mistrzowski sposób buduje napięcie i kreśli portrety psychologiczne postaci. Kornel jest postacią złożoną, pełną gniewu, bólu, ale i miłości do rodziny, co czyni go niezwykle wiarygodnym i ludzkim bohaterem. Historia zmusza czytelnika do zadawania trudnych pytań o sprawiedliwość, winę i granice zemsty. Styl autora jest jak zawsze dynamiczny i wciągający – krótkie rozdziały, pełne emocji dialogi i stopniowe odkrywanie tajemnic sprawiają, że książkę czyta się jednym tchem. Moss nie unika trudnych tematów – porusza problem krzywdy doświadczanej w dzieciństwie, przemocy i jej wpływu na dorosłe życie. Dzięki temu powieść jest nie tylko intrygującym thrillerem, lecz także refleksją nad ludzką psychiką i tym, jak przeszłość potrafi determinować nasze wybory. „Porzucone dziecko” to książka, która wzbudza wiele emocji – od współczucia i wzruszenia, po gniew i niepokój. To opowieść o bólu, stracie, ale też o sile, by stawić czoła swoim demonom. Polecam tę powieść wszystkim miłośnikom thrillerów psychologicznych i historii pełnych mrocznych tajemnic. To idealna lektura dla tych, którzy lubią wciągające, wielowarstwowe fabuły i chcą przeczytać coś, co poruszy i pozostanie w pamięci na długo po zamknięciu książki.

Czy przeszłość ma prawo definiować całe nasze życie? A jeśli tak, to czy zemsta jest jedynym sposobem, by wreszcie odzyskać spokój? „Porzucone dziecko” Marcela Mossa to powieść, która od pierwszych stron nie pozwala czytelnikowi odetchnąć. Zaczyna się w 1991 roku - dramatyczną sceną porzucenia małego chłopca, który błąka się nocą przy drodze. Jego los zdaje się przesądzony: sierociniec, brak rodziny i piętno traumy, której nikt nie powinien doświadczać. Ale dopiero po latach dowiadujemy się, jak głęboko ten jeden moment wpłynął na życie Kornela - bohatera, którego poznajemy już jako dorosłego, odnoszącego sukcesy reportażystę. Tyle że pod tą maską kryje się człowiek rozdarty, zdeterminowany, by wyrównać rachunki z przeszłością. Marcel Moss po raz kolejny udowadnia, że doskonale rozumie, jak działa ludzka psychika. Kornel nie jest postacią jednowymiarową - to człowiek targany sprzecznymi emocjami: miłością do chorej żony, troską o córkę, a jednocześnie obsesją na punkcie zemsty. Ta mieszanka czyni go bohaterem, którego trudno ocenić jednoznacznie. Z jednej strony współczujemy mu za koszmar dzieciństwa, z drugiej - z przerażeniem śledzimy, jak coraz głębiej wciąga go mrok. Jednym z najmocniejszych elementów książki jest kontrast pomiędzy ciszą Bieszczad a burzą, która toczy się w głowie Kornela. Cisowice - pozornie urokliwa miejscowość - stają się scenerią dla opowieści o bólu, rozpaczy i potrzebie sprawiedliwości. Moss mistrzowsko buduje napięcie: spokojne tempo pierwszych rozdziałów jest tylko ciszą przed burzą. Potem fabuła nabiera tempa i nie daje szans, by choć na chwilę odłożyć książkę. Nie mogę nie wspomnieć o prologu - Moss słynie z tego, że jego otwarcia są mocne i pamięta się je jeszcze długo. Tutaj też jest podobnie. Pierwsze zdania to emocjonalny cios, który natychmiast wciąga i nie pozwala się od książki oderwać. „Porzucone dziecko” to nie tylko historia o zemście. To także opowieść o chorobie, o kruchości ludzkiego życia, o wyborach, które zawsze mają swoją cenę. Wątek Gabrysi - żony Kornela - wprowadza w tę mroczną opowieść nutę czułości, sentymentu i smutku. Pokazuje, że nawet w cieniu traumy i nienawiści jest miejsce na miłość i poświęcenie. Moss stawia trudne pytania. Czy trauma z dzieciństwa może być wytłumaczeniem dla brutalnych decyzji w dorosłym życiu? Czy każdy z nas, gdyby miał podobne doświadczenia, nie poszedłby tą samą drogą? I wreszcie: czy zemsta kiedykolwiek przynosi prawdziwe ukojenie? Zakończenie pozostawia lekki niedosyt – ale nie w złym sensie. To zapowiedź, że ta historia jeszcze się nie skończyła. I właśnie to sprawia, że nie mogę się doczekać kolejnej części. Ocena: 9/10 - bo to jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale które zmuszają do myślenia i zostają w głowie na długo.