Potęga dobrych życzeń

Potęga dobrych życzeń jest dalszym ciągiem losów bohaterów poznanych w tomie pierwszym pod tytułem Całe szczęście świata. Zdecydowanie polecam przeczytanie pierwszego tomu, żeby moc sięgnąć pod drugi, bowiem od razu na początku książki trafiamy w środek akcji poszukiwawczej pewnego zaginionego ornitologa. Poszukiwania te rozpoczynają wprowadzony przez pisarkę do powieści wątek kryminalny związany z poszukiwaniami sprawców tego wydarzenia. Dzięki czemu zyskujemy dodatkowe napięcie i deszczyk emocji. W drugim tomie autorka pogłębia motywy i wątki z poprzedniego tomu opisując kolejne wydarzenia i rozwijając poszczególne postacie. Do znanego nam grona dołączają kolejne osoby, a te, które już znamy poznajemy coraz lepiej. W tym tomie pozostajemy nadal w uroczej miejscowości Czysta Woda nad Jeziorem Czorsztyńskim. Obserwujemy stopniowo i powoli rozwijające się wątki romansowe między bohaterami, a także rozwiązujemy zagadkę kryminalną związaną z profesorem Biernatem. Niektóre tajemnice z przeszłości sygnalizowane w tomie pierwszym wyjaśniają się, powodując kolejne życiowe komplikacje. Relacje między Michaliną i jej pasierbicą nabierają innego kształtu. Tym razem chciałabym zwrócić Waszą uwagę na zjawisko zwane „fałszywymi wyobrażeniami” lub „błędnymi przekonaniami”. Myślenie jednej z bohaterek Potęgi dobrych życzeń - Renaty zarówno o Rafale Skierskim jak i ich relacji jest dobrym przykładem takiego zniekształcenia rzeczywistości. Jak to wyglądało i z czego wynikło przeczytacie sami. Lektura pozwala popatrzeć na taką sytuacje, bez emocjonalnego zaangażowania, w przeciwieństwie do bohaterów powieści. W drugim tomie zaintrygował mnie jeszcze jeden motyw poruszony przez pisarkę, a mianowicie wpływ relacji rodzinnych, wychowania, przeżyć z dzieciństwa na kształtowanie się charakteru i postawy życiowej w dorosłym życiu. Myślę, że nie zawsze zdajemy sobie sprawę jaki wpływ na ludzi, szczególnie dzieci, mają osoby z najbliższego otoczenia. Jak dziadkowie i ojciec zdeterminowali myślenie i stosunek Rafała Skierskiego do matki poczytajcie sami. Oczywiście z czasem możemy takie myślenie zweryfikować, ale nie każdy to robi. I znów powraca wspominanie wyżej zjawisko psychologiczne „błędnego przekonania”. I jeszcze ciekawy cytat z książki: „…każdy musi mieć takie miejsce, które może nazwać domem. Jeśli ma taki zakątek, nigdy nie jest samotny, bo tam czekają na niego miłość i potęga dobrych życzeń.”. Nawiązując do relacji rodzinnych, takim domem może być dla nas dom rodzinny, ale także dom, który sami stworzyliśmy. Mając korzenie i dobre wzorce w dzieciństwie będzie nam łatwiej takie miejsce znaleźć i stworzyć. Czy Wy macie takie miejsce? Jak widać pomimo lekkości pisarskiego stylu Agnieszki Krawczyk można doszukać się w jej powieści materiału do interesujących rozmyślań. Wasze refleksje niekoniecznie będą takie jak moje, ale na pewno będą ciekawe i ważne dla Was. Bo przecież na postacie bohaterów i ich przeżycia każdy patrzy przez pryzmat swoich życiowych doświadczeń. Autorka w spokojnym tempie, ale konsekwentnie rozwija fabułę pozwalając nam podglądać życie osobiste swoich bohaterów, ich lepsze i gorsze dni. Do jednych bardziej się przekonujemy, inni coraz bardziej nas irytują, ale zapewniam, że pojawiające się co jakiś czas zwroty akcji nie pozwolą się Wam nudzić. Mnie styl Agnieszki Krawczyk i jej historia zauroczyła i wciągnęła zupełnie odrywając od codziennej rzeczywistości. Z niecierpliwością będę czekać na kolejny tom. Jeśli tak jak ja lubicie powieści osadzone we współczesnym świecie, pełne emocji, realnych postaci i poruszające ciekawe, ponadczasowe problemy dajcie się zauroczyć magii Agnieszki Krawczyk i sięgnijcie po Potęgę dobrych życzeń.

„Wszystko zaczyna się od dobrego słowa. Dobrych intencji…” — pisze Agnieszka Krawczyk w swojej najnowszej powieści. I właśnie te słowa mogą być kluczem do zrozumienia całej historii rozgrywającej się w urokliwej Czystej Wodzie. Potęga dobrych życzeń to nie tylko literacki powrót do znanych bohaterów, ale przede wszystkim opowieść o sile ludzkich emocji, słów i wyborów. Gdy przeczytałam ostatnie zdania Całego szczęścia świata miałam w głowie tylko jedno - pozwólcie mi poznać dalszy ciąg tej historii. Po dramatycznym wypadku jakiemu uległ profesor Grzegorz Biernat we wsi zapanowało niemałe poruszenie- w końcu naukowiec jest znaną i powszechnie szanowaną personą. Największą zagadkę stanowi jednak tożsamość sprawcy tego groźnego zdarzenia , ponieważ Grzegorz nie pamięta szczegółów i nie jest w stanie udzielić śledczym żadnych istotnych wskazówek. Jednak nie jest to jedyny problem z którym mierzą się bohaterowie. W Czyztej Wodzie zjawia się nowa osoba- Ina Oleszak - młoda ambitna naukowczyni będąca fanką nowoczesnych technologii i roszcząca sobie prawa do prowadzonych w Folwarku badań. Wciąż widoczne i namacalne są napięcia w relacjach Ireny Skierki z resztą sąsiadów i władzami gminy. Niejasne są również intencje syna rękodzielniczki Rafała, który także solidnie namieszał.. Jakby tego było mało w tym niezwykle urokliwym zakątku Polski zjawia się ekipa filmowa realizująca serial kryminalny, a ostatnie miesiące i sprawa z udziałem Dawida Treli mocno zaburzyła spokój ducha miejscowych.. To dopiero początek tego , co szykuje autorka, w cieniu wzajemnych animozji i oskarżeń rodzi się bowiem cała burza uczuć- od niepewności i strachu poprzez zazdrość I miłość.. Co z tego wyniknie? Musicie się przekonać. Muszę przyznać, że druga część cyklu Zwyczajna magia nie jest tak dynamiczna jak pierwsza. Książka skupia się raczej na warstwie psychologiczno- emocjonalnej , choć jest niesamowicie subtelna i delikatna nie oznacza to ,że nie jest wciągająca. Wprost przeciwnie- jest intrygująco i wciąż nie dostajemy odpowiedzi na wszystkie nurtujące pytania , ale to jest właśnie siła tej powieści. Czekam na rozwój sytuacji w kolejnej odsłonie i gorąco polecam tę piękną serię 💚🌿

Autorką, której powieści obyczajowe skradły moje serce, jest Agnieszka Krawczyk. Lubię je za ciepły, wrażliwy styl, głębokie osadzenie w relacjach międzyludzkich i empatię wobec ludzkich słabości, marzeń i tęsknot. Urzekają mnie również klimatyczne, pełne uroku miejsca, które można uznać niemal za bohaterów jej powieści. Nie inaczej jest w przypadku drugiej części cyklu „Zwyczajna magia”, z którą ponownie przenosimy się w malownicze okolice Jeziora Czorsztyńskiego, do niewielkiej Czystej Wody, miejsca dającego wytchnienie, ale też pełnego sekretów i cichych dramatów zarówno jej mieszkańców, jak i gości. Ta niepozorna miejscowość, w której na pierwszy rzut oka życie płynie spokojnie, skrywa intrygi, cienie przeszłości i niezałatwione sprawy. Pojawienie się ekipy filmowej tylko wzmacnia to wrażenie, a thriller, który kręcą, nie dorównuje temu, co dzieje się naprawdę. Czasem coś musi się złamać, by inne rzeczy mogły się wreszcie ułożyć. Czasem trzeba się zgubić, by odnaleźć nie tylko drogę powrotną, ale i samego siebie. Druga część to dla mnie historia o pęknięciach w relacjach między przyjezdnymi a miejscowymi, pomiędzy zazdrosnymi kobietami, pomiędzy rodzicami a dorosłymi już dziećmi, a nawet pomiędzy pracownikami uczelni mającymi zupełnie inne wizje działania. Czy uda się je posklejać i z emocjonalnego chaosu wypłynąć na spokojne wody? Czy zadziała tytułowa potęga dobrych życzeń, by zmienić bieg zdarzeń? Czy wystarczy uwierzyć, że dobre rzeczy są możliwe, nawet pośród zgiełku, nieporozumień i zadawanego sobie wzajemnie bólu? W pierwszej części dominowała historia Michaliny, ale już w tej Autorka pozwala nam zajrzeć w serca jej przyjaciółki i współpracownicy Renaty, pasierbicy Poli oraz Ireny Skierki, kobiety, która budzi silne emocje w lokalnym środowisku. Wątki intrygi kryminalnej i tajemnicy z przeszłości delikatnie wplecione w fabułę przyciągają uwagę i budzą dreszczyk emocji, sprawiając, że powieść ta niesie ze sobą więcej, niż się początkowo wydaje. I choć znajdziemy tu postaci moralnie złe, lub co najmniej dwuznaczne, a na pewno irytujące, to bije z niej wiara w dobro i siłę człowieka. Jeśli lubicie powieści, które dają ukojenie, ale jednocześnie nie uciekają od ważnych tematów, to sięgnijcie po cykl „Zwyczajna magia”, koniecznie zaczynając od „Całego szczęścia świata”, by nie stracić nic z budzących emocje losów bohaterów. To opowieści idealne do zatopienia się w nich wieczorem, z herbatą w ręku i sercem otwartym na ludzkie historie.