Potrójny blef

Chwila odpoczynku, dobra mrożona kawa i... ani się nie obejrzałam, jak przeczytałam. Idealne czytadło na leżak. Mamy wszystko: nieco historii, odrobinę humoru, zagadkę kryminalną i zaskakującym finałem, barwne postaci przede wszystkim kobiece i… świetne nazwiska. Jako wisienka na torcie jest też mój ukochany Witkacy i kierowcy rajdowi w swych ryczących maszynach. Postaci są tak napisane, że w zasadzie wszystkie da się lubić. Nawet Hrabina Maria Józefa de domo Mączyńska, primo voto Hawryniewicz, secundo voto Kulwic, mimo że straszna i tak do polubienia, bo bardzo powieść ubarwia. Konserwatywna do bólu. Na drugim biegunie jest młodziutka Konstancja Tatarewiczówna, którą rodzice zesłali do znajomych na wakacje, bo śmiała odmówić kawalerowi zaręczyn. No taaaaaki skandal. A potem jest coraz ciekawiej, bo są morderstwa i to niemal hurtowe, a nade wszystko jest zamek na Pieskowej Skale i wypoczywający w nim przeróżni ludzie. „Potrójny blef” to kryminał retro z elementami komedii. Jest czerwiec 1932 roku. Kobiety jeszcze nie do końca są niezależne, jeszcze panują duszne konwenanse. Jest też szczypta patriotyzmu. Są też Ewaryst Grzebinoga – detektyw i Dionizy Porckolanko (lekarz) – urzekające imiona i nazwiska 🙂 Autorka potrafi swoich czytelników przenieść w lata trzydzieste, na wielki bal, na którym królują zwiewne suknie, a wytworni panowie wpisują się do kajeciku na kolejne tańce. Opisy posiłków, a szczególnie obiadów podawanych i celebrowanych. Powieść z mnóstwem uroku, ale też z ironią, absurdem i zabawami słownymi, przerysowanymi sytuacjami. Kryminał, który łączy w sobie klasyczną zagadkę detektywistyczną z inteligentnym humorem. Smakowita powieść.