Potwór. Tom 11

Lubię być zaskakiwana przez książki. Lubię, kiedy nagle okazuje się, że jest dużo lepsza, niż sądziłam. Nie wiem, dlaczego podeszłam do niej trochę, jak do jeża. Sparzyłam się kiedyś na powieści tej autorki i od tego czasu nie dawałam jej szans. To był duży błąd, bo „Potwór” zmienił moje zdanie o Nele Neuhaus i jej książkach. To już jedenasty tom bestsellerowej serii z parą komisarzy Pią Sander i Oliverem von Bodensteinem – szokujący, poruszający i trzymający w napięciu. W niemieckim miasteczku ginie 16-latka. Rozpoczyna się śledztwo i śledczy natykają się na kolejną zupełnie inną sprawę. Ze strony na stronę sprawa staje się coraz bardziej rozległa, coraz bardziej zagmatwana, tropy się mieszają i prowadzą donikąd, a ludzie nie są tymi, za kogo się podają… 600 stron czytania, od którego nie można się oderwać. Autorka pokazuje też, jak szybko teraz wydajemy wyroki, nawet nie sprawdzamy, czy rzeczywiście ktoś jest winien, tylko od razu skazujemy go na ostracyzm publiczny, niemal lincz. Media i media społecznościowe pomagają w tym bardzo, bo liczy się sensacja. Wystarczy zdanie, a my jesteśmy w stanie biec, bić, rzucać kamieniami, szczuć. Straszny jest ten mechanizm i nie zapowiada się, żebyśmy się zmienili. Nele Nauhaus potrafi świetnie manipulować emocjami czytelnika. Od tragedii, przez gniew, wściekłość do uspokojenia. Lawiruje z mistrzostwem wśród tajemnic, niedopowiedzeń, by poprowadzić i pokazać najmroczniejsze sekrety ludzkiego umysłu. Okazuje się, że zwierzęta potrafią być bardziej ludzkie niż ludzie, a zemsta jest uczuciem, które może zapanować nad całym życiem. Obok wątków kryminalnych mamy też poruszone bardzo ważne w naszym świecie sprawy: sprawiedliwość i niesprawiedliwość, czy sądy dają radę z karaniem winnych, czy adwokaci, broniąc zwyrodnialców i uwalniając ich od kary, robią dobrze, czym jest sumienie, rodzice i dzieci, a także brak kontaktów, a w końcu uchodźcy i ich ocenianie? Dużo wątków do zastanowienia się: co ja o tym sądzę i co bym zrobiła? Trudne sprawy… Najważniejsze, czy potwór, który w nas gdzieś jest ukryty, ujawni się, czy go ujarzmimy? Nie wszystkim się to udaje. Bardzo dobra książka. I wcale nie przeszkadza, że jest jedenasta z serii, a ja mam 9 tomów nieprzeczytanych. Będę nadrabiać 🙂 Ps. I znalazłam dwa miejsca, w których wspomniany jest Poznań, no a jako lokalna patriotka, muszę to docenić 🙂

„Potwór” Nele Neuhaus to jedenasta część cyklu autorki, ale moje pierwsze spotkanie z jej twórczością. Nie przeszkadzało mi to jednak w ogóle w odnalezieniu się w fabule książki. Pewnie przy znajomości poprzednich części przyjemność z czytania jest jeszcze większa, ale mi nie pozostaje nic innego jak cieszyć się, że udało mi się na ten tytuł trafić, a resztę książek autorki nadrobić! Ciało nastolatki Larissy zostaje odnalezione za kapliczką. Przyjaciółki, z którymi widziała się, jako ostatnimi pokłóciły się z nią, co nie działa na ich korzyść. Niemniej jednak niebawem pojawiają się świadkowie, którzy twierdzą, że widzieli ją w towarzystwie Farwada, afgańskiego uchodźcy, który mieszka nieopodal. Niestety po osądzeniu go przez media oraz lokalną społeczność, mężczyzna znika bez śladu, nim śledczy prowadzący sprawę Oliver i Pia, zdążą go przesłuchać. W tym samym czasie pod kołami samochodu ginie mężczyzna, który wybiegł prosto na pędzące auto. Okazuje się jednak, że jego ciało było już wcześniej zmasakrowane, gdyż są na nim ugryzienia oraz rany szarpane. Wszystko wskazuje na to, że mężczyzna przed kimś, bądź czymś uciekał. Wychodzi na jaw, że zmarły nie był nieskazitelny, gdyż miał na swoim koncie zabicie kobiety podczas wyścigów samochodowych. Jakby tego było mało, w toku śledztwa pojawiają się kolejne ofiary, które jednak coś łączy. Akcja powieści już na samym początku nabiera tempa, którego nie zwalnia nawet na chwilę. Zdecydowanie dużo się dzieje, dlatego nie można narzekać na nudę, a całość stopniowo składa się w świetnie napisaną historię, która trzyma w napięciu! Autorka nie boi się poruszać w powieści trudnych, ale zarazem aktualnych tematów, jakim jest, chociażby pojawiający się w powieści uchodźca, który od razu zostaje oskarżony, a przez społeczeństwo skazany, mimo iż wina nie została mu jeszcze udowodniona, ale również porusza niezwykle trudny temat samosądu, który nie jest poruszany zbyt często w powieściach, bynajmniej ja się nie spotkałam. Postacie wykreowane przez autorkę są niezwykle wyraziste, tym większe było moje zainteresowanie powieścią. Akcja toczy się bardzo spójnie, odkrywając przed czytelnikiem kolejne karty, tajemnice i motywy. Ja ten tytuł czytałam z wielkim zaciekawieniem i dosłownie nie mogłam się oderwać, dlatego też mam w planie nadrobienie pozostałych powieści z tej serii, a ten tytuł bardzo polecam, nawet jeśli tak jak ja nie znacie poprzednich tomów.