Powiedz mi, proszę

Kathy Stone została porwana. Dziewczynka odnajduje się po roku. Wszyscy chcą wiedzieć, co działo się z nią przez ten czas. Jednak Kathy nie mówi i żyje we własnym świecie. Zrozpaczeni rodzice postanawiają znaleźć dla niej pomoc. Robin Hart to miejscowa terapeutka, która odnajduje sposób, aby porozumieć się z dziewczynką. Jest to zabawa. Jednak to, co dowiaduje się Robin za pośrednictwem domku dla lalek, przyprawia o ciarki nie tylko terapeutkę. Lalka próbująca zasztyletować drugą lalkę. Maleńka figurka przypięta łańcuchem do zabawkowej kanapy. Wszystkie te przerażające sceny są odgrywane w wiktoriańskim domku dla lalek. Z każdą sesją ginie kolejna zabawka. A najstraszniejsze jest to, że sceny, które pokazuje dziewczynka, przypominają te z nierozwiązanych wcześniej spraw morderstw. Czy Robin będzie w stanie dotrzeć do tajemnic skrywanych przez umysł dziecka i powstrzymać seryjnego mordercę, zanim ten uderzy znowu? "Powiedz mi, proszę " to moje pierwsze spotkanie z piórem autora i na pewno nie ostatnie. Choć książka nie była ideałem, to przyprawiała o ciarki i gęsią skórkę. Dostajemy tu thriller psychologiczny, w którym obserwujemy pracę terapeutki i dziewczynkę, która musiała widzieć wiele. Historia porusza trudny temat utraty dziecka, a później rozpaczliwe szukanie pomocy, gdy się ono odnajduje a rodzice są bezradni i nie wiedzą jak pomóc. Są też chwilę, w których książka trochę nuży, ale to, co dostajemy po tych fragmentach rekompensuje niedogodności z wcześniej. Fabuła jest chwilami bolesna, zaskakująca i dająca do myślenia. Nie jest łatwa, nie czyta się jej jednym tchem, a to tylko dlatego, że jest tak wiele pytań nad którymi, czytelnik się zastanawia. Autor potrafi budować napięcie i tak jak mówiłam, chętnie poznam więcej książek spod jego pióra. Polecam ❣️, jeżeli szukacie ciekawego, pełnego napięcia thriller z motywem kryminalnym to jest to właśnie ten, którego szukacie.

Miałeś(-aś) okazję kiedyś czytać książkę, która eksploruje mroczne zakamarki dziecięcej psychiki? 💬 Muszę przyznać, że ja nie… aż do teraz! Zmieniło się to za sprawą książki Mike’a Omera „Powiedz mi, proszę” – mrocznego thrillera psychologicznego, który otula czytelnika poczuciem grozy i zagadkową fabułą, od której nie można się oderwać. Wszystko zaczyna się od porwania ośmioletniej Kathy Stone, która po roku odnajduje się na poboczu drogi. Wszyscy chcą wiedzieć, co działo się z nią przez ostatni rok, ale dziewczynka milczy. Dopiero Robin Hart, specjalistce w terapii dziecięcej, pomagającej ofiarom traumatycznych wydarzeń poprzez zabawę, udaje się dotrzeć do dziewczynki. Jednak terapia z biegiem czasu zaczyna przybierać coraz bardziej niepokojący obrót… Omer doskonale buduje napięcie i oddaje niepokojący klimat. Podstawowy element terapii Kathy – domek dla lalek – nadaje całej książce sugestywny wydźwięk i sprawia, że scenki, które odgrywa w nim dziewczynka, przerażają, ale i na swój sposób wzruszają. To właśnie na przykładzie tych scenek autor idealnie ukazuje traumę z perspektywy dziecka, nie szczędząc nam szokujących obrazów. Każda kolejna scena odkrywa przed nami nowe, przerażające detale i staje się kolejną zagadką do rozwiązania. Tak naprawdę tutaj wszystko może być inne, niż nam się wydaje, a nawet najdrobniejszy szczegół może okazać się kluczowym elementem tej mrocznej układanki. Autor świetnie kreśli postaci, wnikliwie ukazując nam ich portrety psychologiczne. Podoba mi się, jak przedstawił złożoność relacji pomiędzy Kathy a Robin oraz zaangażowanie Robin w to, aby pomóc dziewczynce i odkryć, kto był porywaczem i kto może stać się jego kolejną ofiarą. Czy terapeutka może powstrzymać seryjnego mordercę, zanim uderzy ponownie? „Powiedz mi, proszę” to genialny thriller psychologiczny, który oferuje nie tylko zawiłą zagadkę do rozwiązania i doskonale ukazane portrety psychologiczne. Jest to przede wszystkim książka poruszająca ważne, a zarazem trudne i niepokojące tematy. Autor sprawił, że napięcie trzyma do samego końca, a finał całej historii jest nieprzewidywalny. Serdecznie polecam!

Kathy Stone rok temu została porwana. Dziewczynka ma osiem lat i po roku została odnaleziona. Wszyscy chcą dowiedzieć się co się wydarzyło. Ale ona milczy. Nie mówni nic nawet rodzicom. Robin Hart to terapeutka Kathy, która poprzez zabawę próbuje dotrzeć do dziewczynki. I pewnego dnia Kathy na swoich lalkach opowiada coś mrocznego. Jedna z lalek zostaje zasztyletowana, a inna przypięta łańcuchem do zabawkowego łózka. Na kolejnych sesjach, giną kolejne lalki. Czy dziewczynka była świadkiem morderstw? Czy Robin uda się przy pomocy Kathy dotrzeć wcześniej niż morderca do kolejnych ofiar? Czy dziewczynce grozi coś? Przekonacie się sami. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Mikea Omera i muszę przyznać, że było to bardzo dobre spotkanie. Książka od początku trzyma w napięciu, które rośnie z każdą kolejną stroną. Postać Kathy wzbudzała u mnie najwięcej emocji. Dziewczynka, która odtwarzała sceny niewyjaśnionych do tej pory morderstw to bardzo ciekawy pomysł. Z zapartym tchem śledziłam jak skończy się ta historia. Drugą ciekawą postacią jest sama Robin, która ma toksyczną matkę. I zarówno krzywda Kathy jak i relacja pani terapeutki wywołały u mnie wiele emocji. Po raz kolejny trafiły w moje ręce książka, której akcja opowiadana jest z punktu widzenia, różnych postaci, dzięki czemu możemy bardziej poznać poszczególnych bohaterów. Książka zawiera również zaskakujące zwroty akcji, ale uważam, że mogłoby ich być więcej. „Powiedz, mi proszę” to moja pierwsza książka autora, ale nie ostatnia. Na pewno sięgnę po przerzednie książki i będę wyglądać nowych.

Jestem pod ogromnym wrażeniem „Powiedz mi, proszę” Mike’a Omera! Historia Kathy, która wraca do domu po traumatycznym porwaniu, jest niesamowicie wciągająca. Choć wszyscy czekają, aż Kathy zacznie mówić, jej terapia z terapeutką Robin otwiera zupełnie nowe spojrzenie na to, co przeżyła. Sceny, które odgrywa w domku dla lalek, są wręcz przerażające i robią ogromne wrażenie – czułam, że każdy drobny gest czy detal jest tu znaczący. Omer świetnie stopniuje napięcie, a czytelnik ciągle czeka na nowe odkrycia i zastanawia się, jak to wszystko się skończy. Polecam gorąco każdemu, kto kocha mroczne, emocjonalne thrillery psychologiczne!

Powiedz mi, proszę porusza temat trudny, bo porwanie i strata dziecka należy do tych mocno emocjonalnych. Łatwo to zepsuć, a jednak Mike Omer świetnie sobie z tym radzi i wokół tego tworzy wątek kryminalny. Przez sporą część książki bardziej skupia się na tym, co się dzieje z Kathy oraz Robin, ale już wtedy wzbudza zainteresowanie i sprawia, że ze strony na stronę ono wzrasta. Treść budzi niepokój, wzbudza złość i sprawia, że czytelnik odczuwa emocje bohaterów. Strach, obojętność, zniechęcenie, a potem determinację, siłę do walki i radość i lęk. Muszę przyznać, że dawno z takim zaangażowaniem i skupieniem nie czytałam żadnego kryminału, a tutaj byłam ciekawa każdego słowa, tego, jakim plot twistem zaskoczy autor na kolejnej stronie. Omer rewelacyjnie opisuje psychikę bohaterów – tych złych, skrzywdzonego dziecka i dorosłych starających się mu pomóc.