Powiedzmy, że Piontek

Uwielbiam Julio Cortazara i jego „Grę w klasy”. Zafundował mi świetną zabawę literacką, kiedy jedną książkę mogłam czytać na wiele sposobów, tworząc różne historie. Moja fascynacja trwa już wiele lat i myślałam, że już mnie tak żadna lektura nie wciągnie w grę literacką. Wielu próbowało, ale byłam wierna Cortazarowi, aż do teraz. Skończyłam czytać „Powiedzmy, że Piontek” Szczepana Twardocha i… no właśnie… jestem pod wrażaniem. Od początku miałam Twardocha za Pisarza, przez duże „P” zdecydowanie. Także za jego inteligencję, poglądy, podejście do życia i wielu spraw. Nie sądziłam jednak, że pokusi się o napisanie książki… no właśnie jakiej? Nie będę opisywać treści, żeby nikomu nie psuć przyjemności. Powiedzmy, że jest pewien górnik Piontek, który zmienia swoje życie. Płynie w rejs, albo nie płynie, tylko zwiedza, a może nie zwiedza… Wszystkie warianty są, powiedzmy, że możliwe. Autor zaczyna grać w literacką grę z czytelnikiem. Trzeba bardzo uważnie czytać tę książkę, śledzić każdy wers, bo może okazać się ważny, powiedzmy, że najważniejszy. Ciekawe, czy to autor ma pomysł na Piontka, czy może jednak Piontek, jako bohater ma coś do powiedzenia w kwestii kolejnych działań. To książka do smakowania, a nie do łykania. Tym razem trzeba wchodzić w nią powoli i poddawać się temu, co przynosi, a nawet dyskutować i kłócić się z bohaterem. Książka ma wiele mało pochlebnych recenzji, myślę, że to dlatego, że Szczepan Twardoch przyzwyczaił nas do zupełnie innych książek. Tutaj pozwolił sobie na odrobinę wolności, grę, kreatywność, zabawę słowem i formą. To książka dla niego, a przy okazji zaprasza nas, czytelników, by wybrali się z nim w tę nietypową wędrówkę do współczesności i literaturze. Ja jestem na tak.